Diere

Ongewerwelde diere: eienskappe en klassifikasie

Pin
Send
Share
Send
Send


Dit staan ​​bekend as ongewerwelde diere aan al die spesies van die diereryk wat nie 'n rug- of snoer, of 'n ruggraat of 'n ingewikkelde skelet van die binneste het nie. In hierdie reeks word 95% van die bekende lewende spesies aangetref, tussen 1,7 en 1,8 miljoen spesies (syfers van 2005).

Ongewerweldes is ook gewoonlik kleiner, in vergelyking met groot gewerwelde diere in die land of in die water, en hoewel hulle het nie 'n geartikuleerde skelet nie, het hulle dikwels 'n eksoskelet (soos insekte) of skulpe en skulpe van weerstandige stowwe (soos weekdiere).

Dit is nie 'n homogene groep nie, baie minder: sedert die begin van die term "ongewerweldes" (uit Frans animauxsans vertèbres, diere sonder werwels), die skepper daarvan, die natuurkundige Jean-Baptiste Lamarck, het hulle in tien verskillende klasse verdeel: weekdiere, cirripeda, anneliede, krabbe, spinnekoppe, insekte, wurms, pekare, poliepe en infusoria. Hierdie klassifikasie word natuurlik nie meer gebruik nie.

Die ongewerwelde groep was moeilik om te klassifiseer en te bestudeer, gegewe dit Klein omvang en verskeidenheid van omgewings wat bewoon word. In die huidige klassifikasie van dierkunde word geskat dat die groep bestaan ​​uit diere met die volgende rande:

  • geleedpotiges, toegerus met eksoskelet en ledemate, soos insekte, arachnids, skaaldiere en myriapods.
  • molluske, met 'n sagte en nie-gesegmenteerde liggaam, wat dikwels met 'n dop of dop bedek is om dit te verdedig.
  • Poríferasdit wil sê mariene sponsies, met liggame toegerus met radiale simmetrie.
  • Cnidaria, eenvoudige waterdiere, soos korale en jellievisse.
  • stekelhuidiges, meestal mariene, soos seegels en seesterre.
  • platwurms, dit wil sê plat wurms (in sommige gevalle parasiete).
  • nematodes, of silindriese wurms.
  • anneliede, of erdwurms en bloedsuiers.

9 eienskappe van ongewerwelde diere

Ongewerweldes is al die diere wat nie aan gewerwelde diere behoort nie, dit wil sê hulle het nie 'n ruggraat nie Nie 'n geartikuleerde interne skelet nie. Ongewerwelde diere met 'n meerderheid in die dierewêreld, wat 95% van die diersoorte is.

Daar is baie ongewerweldes van baie soorte, maar die meeste het 'n reeks algemene kenmerke wat hulle onderskei van gewerweldes. Sommige van hierdie kenmerke is:

  1. In die algemeen is dit gewoonlik baie klein diere in vergelyking met gewerwelde diere.
  2. Hulle het nie 'n geartikuleerde interne skelet nie, hoewel sommige wel 'n eksterne skelet noem eksoskelet, soos geleedpotiges.
  3. Dit verdeel

geleedpotiges

Hulle is hoofsaaklik insekte en kan in byna elke soort habitat aangetref word. Hulle word in 4 verskillende groepe verdeel wat insekte, arachnids, myriapods en skaaldiere is.

Insekte is die mees uiteenlopende groep onder ongewerwelde diere, daar is baie spesies en hulle het groot kolonies. Daar word gemeen dat 90% van die spesies insekte is. Hulle het 3 pare bene, hul liggaam is versprei in 3 verskillende dele (kop, toraks en buik) en antennas wat gebruik word om onder andere te posisioneer, te lei of te eet. Sommige het vlerke, wat hulle die enigste ongewerwelde diere maak wat vlieg.

Die liggaam van arachnids word in twee dele verdeel, die kefalotoraks (kop en toraks) en buik. Anders as insekte, het hulle geen antennas nie en het hulle vier pare bene. Dit is die tweede volumste spesie op aarde.

ArtrГіpodos

Geleedpotiges het gesamentlike bene en 'n liggaam wat in verskillende dele soos 'n kop, bors en buik verdeel is. Hulle leef in alle media.

Geleedpotiges kan in 4 groepe verdeel word:

insekte
Insekte is die mees uiteenlopende diere op ons planeet, met miljoene spesies en kom in groot getalle voor. Na raming is meer as 90% van die lewensvorme van die planeet Aarde insekte.
Die liggaam is in drie dele verdeel: die kop, die toraks en die buik.
Hulle het drie pare bene en 'n paar antennas.
Insekte het baie keer twee vlerke en is die enigste ongewerweldes wat kan vlieg.
Voorbeelde van insekte: vlieg, mier, muskiet, kewer, vlinder, by.

Die arachnids
Arachnids is die tweede grootste groep in die diereryk.
Die liggaam is in twee dele verdeel: die kephalottax (die vereniging van die kop en die toraks) en die buik.
Arachnids het vier pare bene en het geen antennas nie.
Voorbeelde van arachnids: spinnekop, skerpioen, bosluis.

Die mypopodes
Myriods het 'n kop en 'n lang stam gevorm deur baie segmente.
Hulle het 'n menigte pare bene en het ook antennas en kake.
Voorbeelde van mypopodes: duisendpoot, duisendpoot.

die crustГЎceos
Kreeftuie is byna almal in water.
Oor die algemeen het hulle 5 tot 10 pare bene. Sommige skaaldiere het die voorpote omskep in tweezers.
Dit is die enigste geleedpotiges met twee antennaspare.
Voorbeelde van skaaldiere: krap, kreef, garnale.

Weekdiere is die meeste ongewerweldes na geleedpotiges.
Hulle het 'n sagte en baie liggaam wat beskerm word deur 'n harde kalkvormige dop van bilaterale simmetrie. Dit is die enigste diere met 'n gespierde voet.

Weekdiere kan in drie hoofgroepe verdeel word:

die cefalГіpodos
Al die blouhoenders is in water en het nie 'n buitenste skil nie.
Die voete verskyn langs die kop. Octopusse het 8 voet, maar ander blanke kan baie meer hê.
Hulle het die mees ontwikkelde oë van alle ongewerweldes.
Sommige kopluipers kan 'n swart ink skei om weg te steek.
Voorbeelde van kopluiers: seekat, inkvis.

tweekleppige
Alle tweeklewe is in water.
Hulle het 'n skulp (skil) van twee stukke wat pamflette genoem word. Die pamflette is gewoonlik simmetries en word deur 'n skarnier en ligamente verbind. Hulle het nie 'n gedifferensieerde kop nie.
Voorbeelde van tweekolwe: oester, mossel, mossel.

Die gasterpods
Twee derdes van die soorte maagdiere leef in die see.
Die maagdiere het 'n kop, 'n gespierde voet en gewoonlik 'n spiraalwonde dorsale dop. Dit het 2 of 4 sensoriese tentakels.
Voorbeelde van maagdiere: slak, slak, slap.

skaaldiere

Hulle is byna almal ongewervelde diere in water en is die enigste geleedpotiges met antennas. Sommige het voorklampe, soos krappe, en het oor die algemeen 5 tot 10 pare bene.

Hulle is die grootste ongewerwelde diere na geleedpotiges, hul liggaam is sag en baie word deur 'n eksoskelet of dop bedek. Daar is drie hoofgroepe:

stekelhuidiges

Alle herders is in die see (hulle leef nie in vars water nie).
Hulle het 'n rowwe liggaam met radiale simmetrie. Dit het twee goed gedefinieerde sye, een aan die onderkant waar sy mond is, en die ander die hardste bokant.
Die liggaam van 'n seester is verdeel in vyf streke wat rondom 'n sentrale skyf gerangskik is. As een van u Arms breek, maklik herstel.
Krimpvarkies het 'n meer ronde liggaam en is bedek met dorings of stekels.

Voorbeelde van harsings: seesterreier, reier.

Hulle het 'n sagte en langwerpige liggaam. Hulle beweeg kruip.

Die wurms kan in drie hoofgroepe verdeel word:

AnГ © lidos
Die belangrikste kenmerk is dat sy liggaam in ringe en met bilaterale simmetrie is gesegmenteer. Hulle woon gewoonlik in die see of op klam plekke.
Voorbeelde van anneliede: erdwurm, bloedsuier.

nematodes
Soms staan ​​hulle as rondewurms bekend en het hulle nie 'n gesegmenteerde liggaam nie. Hulle het 'n langwerpige, silindriese liggaam met bilaterale simmetrie.
Voorbeelde van Nematodes: anisakis, triquina, oxiuro (pidulle).

platwurms
Hulle is van bilaterale simmetrie en word gewoonlik soos 'n band afgeplat.
Baie van die platwurms is parasiete wat 'n gas nodig het, terwyl ander in vogtige mariene of aardse omgewings woon.
Voorbeelde van Platelmintos: planaria, had (eensaam).

Celentà © reos

Daar is twee vorme van celentéros, die jellievis wat vry kan beweeg en die pГіlipos Hulle is op een plek vasgestel.

jellievis
Kwallen het 'n byna deursigtige liggaam, dryf in water en het 'n radiale vorm wat soos 'n sambreel lyk. Hulle het tentakels wat korwe oplewer of verlam.

PГіlipos
Die poliep is gevorm soos 'n sak, met die een einde wat aan 'n rots (of mariene voorwerp) vas is, en die ander kant met 'n gat met tentakels om hul prooi te vang.

Voorbeelde van celentéros: see-anemoon, koraal.

Doeke / sponsies

Porfore is beter bekend as sponse. Hulle lyk soos 'n plant en leef in die see onderhewig aan rotse of ander onderwater voorwerpe.
U liggaam het baie gate of klein porieë.
Hulle het 'n onreëlmatige liggaam sonder simmetrie.
Porfore is die eenvoudigste ongewerweldes, hulle het geen organe, geen brein, geen senuweestelsel nie. Hulle gebruik sekere selle om voedseldeeltjies in die water wat deur hul porieë binnedring, vas te vang.

Voorbeelde van porfore: Buisvormige spons.

Algemene kenmerke van ongewerwelde of botlose diere

Wat is die kenmerke van ongewerwelde diere? Die waarheid is dat daar baie is, maar dit is enkele van die belangrikste. Om mee te begin verwys sy naam hulle het nie 'n ruggraat nie (of notochord) en 'n interne skelet, soos in die geval van gewerweldes, sodat ons kan sê dat dit so is diere wat geen bene het nie. Daarbenewens is hulle gewoonlik klein diere, hoewel wisselvallig, en baie van hulle het beskermende strukture soos skulpe, skulpe of bedekkings.

Hierdie ongewerweldes word in byna alle habitatte op aarde aangetref, van water by hoë temperature in hidrotermiese bronne tot in die dieptes van die seë of die bevrore oppervlak van die Antarktiese gebied.

Sy navorsing was vir 'n lang tyd skaars vanweë die ingewikkelde beskrywing en die ontslag van die potensiaal op verskillende terreine soos ekonomiese, wetenskaplike en, hoewel dit nie in alle kulture gedeel kan word nie, die voedselveld. Daarbenewens is daar bygevoeg dat hierdie groep dikwels klein diere is en wat in die seë, sedimente, grondsoorte, ens. Leef.

Ten spyte van dit alles vorm hulle die die meeste van die bekende biodiversiteit op die planeet In 2005 is tussen 1,7 en 1,8 miljoen spesies gesensor, waarvan ongeveer 990,000 van ongewerwelde diere of beenlose diere. Hierdie syfers verander egter voortdurend.

Groot varswater ongewerweldes

Daar word gereeld na hierdie term verwys ongewerweldes wat varswater bewoon, as rivierbeddings, damme, mere en strandmere. Dit sluit die volgende in groepe makro-ongewerweldes in water:

  • insekte
  • skaaldiere
  • anneliede
  • molluske
  • platwurms

Die oorvloed en diversiteit van hierdie makro-ongewerweldes is faktore wat as bio-indikators gebruik word, dit wil sê, dit is 'n aanduiding van die toestand van die ekosisteem en die plaaslike biodiversiteit. Dit is noodsaaklik om as voedsel te dien vir ander organismes en om transformators van organiese materiaal te wees, en boonop funksioneer hulle as roofdiere in klein damme waarin die afwesigheid van vis hulle die belangrikste verantwoordelik is vir die roof van dieretuin.

Ongewerweldes of diere wat geen bene het nie: die groepe

Daar is baie ongewerwelde groepe, maar die grootste daarvan is dié van geleedpotiges. Van die geweldige verskeidenheid ongewerwelde rande (ongeveer 34) is die oorgrote meerderheid in die groep geleedpotiges (80%) van diere. Sommige van die die algemeenste rande van ongewerweldes Hulle is (8 rande):

  • Porifers (9000 spesies of sp).
  • Cnidariërs (10.000 sp)
  • Platelmintos (20.000 sp)
  • Weekdiere (100,000 sp)
  • Annelids (16.500 sp)
  • Nematodes (25.000 sp)
  • Geleedpotiges (meer as 1.000.000 sp).
  • Kelkbeelde (7.000 sp).

Porifers of sponse, ongewerwelde diere

Porifers of sponse is die primitiefste diere en eenvoudig. Dit is waterorganismes en 'n rustige lewe, dit wil sê dat hulle in die grond of rotse gewortel en leef. Die liggaam word gevorm deur talle klein gate as porieë (daarom word dit porifers genoem). Hulle het 'n groter gat wat die osculus genoem word.

Seesponse Hulle voed op die deeltjies in die water wat deur strome deur die interne kanale van u liggaam beweeg. Hierdie strome word geskep deur selle met 'n gom omring deur 'n vou wat ko-osiete genoem word. Lees meer hieroor in hierdie ander Green Ecology-artikel oor die Starfish: wat dit is en die eienskappe daarvan.

Almal van hulle hulle is akwaties, sluit die cnidariërs in korale, jellievisse en hydras. Dit is diere wie se liggaam gevorm is soos 'n sak met 'n enkele opening wat die mond uitmaak en verbind word met die spierholte (soortgelyk aan 'n primitiewe maag). Rondom die mond het hulle tentakels met gespesialiseerde selle, genaamd cnidoblasts, met steekstowwe wat dien as verdediging en aanval op hul prooi.

Dit is 'n soort ongewerweldes wat nie beweeg nie Kwalle word byvoorbeeld deur die stroom meegesleur en korale bly op die grond of rotse geanker.

Platelmintos of plat wurms, ander diere sonder bene

Dit word ook 'plat wurms' genoem. Hulle is die groep van lintwurms, planariërs en trematodes. Hulle bied gratis lewensvorme en parasitiese lewensvorme aan (gehad of eensaam). Die nuwigheid wat hulle ten opsigte van die vorige groepe aanbied, is die teenwoordigheid van 'n sentrale senuweestelsel, wat die inligting wat deur die oë en ander sensitiewe strukture versamel is, kan verwerk. Die liggaam kan in twee lengtes in dieselfde helfte verdeel word.

Mollusks, 'n ander bekende groep>

Die weekdiere, die groep van slakke, mossels, inkvisse of seekatteHulle het 'n sagte liggaam, met spesies waarin dit beskerm word deur 'n harde dop.

Die interne organe vorm 'n viscerale massa en sy liggaam bestaan ​​uit 'n gespierde voet, die mantel, die paleale holte wat funksioneer as 'n asemhalingstelsel en uiteindelik 'n dop van kalksteenmateriaal wat gevorm kan word deur 'n enkele stuk of 'n pamflet of deur twee stukke. Dit kan intern in sommige groepe aangetref word, of dit kan nie bestaan ​​nie.

Die weekdiere Hulle bestaan ​​uit 8 klasse, waarvan die grootste aantal spesies teenwoordig is:

  • Gastropods (75,000 spesies): aardse of akwatiese, het hulle 'n groter tentakels by voet en oog. Hulle het 'n dop gevorm deur 'n enkele stuk. Voorbeeld: slakke en slappe.
  • Tweekolwe (13.000 spesies): almal waterorganismes wat in die seebodem begrawe word. Hulle het 'n bylvormige voet en het nie 'n gedifferensieerde kop nie. Hulle voed op die organiese deeltjies wat in die water dryf. Voorbeeld: mossels, mossels, oesters ...
  • Blokkies (800 spesies): Almal van hulle seewier. Hulle is die groep van seekatte, inkvis en inktvis. Hulle het 'n baie ontwikkelde voet waarvandaan die tentakels vertrek met suigkoppies wat so kenmerkend is. Afhangend van die spesie is die dop intern of bestaan ​​nie. Om te skuif bestaan ​​uit 'n dryf sifon.

Diere sonder skelet: anél>

Die groep diere wat geen bene het nie, is die beroemde groep erdwurm. Dit is silindriese liggaamsdiere en in ringe verdeel. Hulle bied metamería aan, dit wil sê sekere organe word in elk van die ringe herhaal. U liggaam word bedek met slym, 'n viskose stof wat deur sekere kliere afgeskei word, wat die beweging vergemaklik. Die meeste is vrylewend, dit wil sê, hulle is nie parasiete nie.

Ronde aalwurms of wurms, diere sonder bene en parasiete

Die aalwurms of “ronde wurms”, Is organismes van groot oorvloed en uiteenlopend in die grond en in akwatiese habitats. Die liggaam is sonder segmentering en het kenmerkende spiere vir sy verplasing. Hulle kan van wees vrye lewe of parasiete. Vanaf die voorkoms van die aalwurms, verskyn 'n nuwe liggaamsholte genaamd celoma in die ongewerweldes, wat die bestaan ​​van hol interne organe moontlik maak.

Ander groot groepe beenlose diere: geleedpotiges of insekte, arachn>

Dit is die mees diverse en heterogene groep wat in byna alle bestaande habitatte voorkom. Dit is baie belangrik, want dit sluit die grotes in die meeste bekende diersoorte (80% van die diere is geleedpotiges), soos insekte, skaaldiere of arachnids.

Hulle het 'n baie uitgebreide liggaamsontwerp, met 'n eksoskelet chitien verdeel in segmente en aanhangsels (bene, antennas en monddele).

As die individu groei, kom dit uit die eksoskelet na vore deur die verandering, waarna dit 'n nuwe een lewer. Dit word verskeie kere gedurende sy lewe herhaal. Daarbenewens is dit gereeld dat die jeug baie verskil van die volwasse dier, en dit ly dus 'n proses van metamorfose totdat sy finale volwasse voorkoms bereik is.

Geleedpotiges word in verskillende groepe verdeel. Afhangend van die tipe bylaes en die aantal, sommige daarvan die algemeenste geleedpotiges hulle is:

  • myriapods: Die liggaam bestaan ​​uit 'n kop met 'n paar antennas en 'n langwerpige romp wat gesegmenteer is. Een of twee pare bene word uit elk van hierdie segmente gebore. Voorbeeld: duisendpoot en scolopendras.
  • Arachnida: Die liggaam is verdeel in kefalotoraks (die kop en buik is versmelt) en buik. Hulle het vier pare bene, het nie antennas of kake nie, en in die mond het hulle klampvormige strukture, wat chelyces genoem word, en 'n paar aanhangsels (nie-pote) wat pedipalps genoem word. Voorbeeld: spinnekoppe, skerpioene en myte.
  • skaaldiere: Die liggaam bestaan ​​uit kefalotoraks en buik. Hulle het twee pare antennas en almal is in water. Binne die skaaldiere vind ons die minderwaardige skaaldiere, soos bakkies of ander soorte wat die dierplankton uitmaak, en die onthoofde soos garnale, krappe of garnale. Hulle het 10 bene in die kefalotoraks en 'n paar aanhangsels per segment van die buik.
  • insekte: verdeel in kop, toraks en buik, het hulle 'n paar antennas, 'n paar saamgestelde oë en 'n aantal eenvoudige oë. Die onderskeidende kenmerk daarvan is die teenwoordigheid van 6 bene en 'n paar vlerke (behalwe in sommige groepe). Daar is 'n groot aantal ordes insekte wat geklassifiseer word volgens die tipe vlerke, monddele, volgens die tipe voeding of metamorfose wat hulle ly. Voorbeeld: skoenlappers, sprinkane, kewers, miere ...

koppotigen

Almal is akwatiese diere en word nie deur 'n dop bedek nie, die bene is langs hul skedel en het ten minste 4 pare bene. Dit is ongewerwelde diere met die mees ontwikkelde visie. Sommige, soos inkvis, kan ink spoeg om hulself te verdedig.

Hulle het 'n dop met twee dele wat valva genoem word (vandaar die naam), hulle is almal ongewervelde diere in water en het nie 'n erkende kop nie. Die pamflette is gewoonlik simmetries, soos dié van oesters.

stekelhuidiges

Al die sproeiers het hul soutwater-habitat. Die vel is grof en ruw, sy simmetrie is bo en onder verskillend. Die onderste deel daarvan is waar sy mond geleë is, en die boonste gedeelte is die hardste (soos die seesterre), sommige het stekels soos seegels.

Die wurms word gevorm deur 'n lang en sagte liggaam en kruip. Ons het 3 groepe wurms wat verdeel is in:

Hulle verskil danksy hul ringde liggaam en hul bilaterale liggaam. Die habitat daarvan is vogtige gebiede, soos moerasse of seë.

Die liggaam is beter bekend as rondewurms en is gevorm soos 'n silinder en is langwerpig. Die bekendste aalwurm is anisaki.

celentéreos

Hulle het tentakels om hul mond. Ons kan die volgende twee groepe onderskei:

Kwallen is amper deursigtig, sweef en het 'n sambreelvorm. Hul tentakels is gevaarlik, want dit kan seermaak of verlam.

Die vorm daarvan lyk soos 'n sak; hulle het 'n ledemaat wat hulle aan 'n seerots vassteek en 'n ander ledemaat met 'n gat wat hulle gebruik om te jag en te voed. Die bekendste poliepe is anemoon en koraal.

Hulle word algemeen sponse genoem, en leef op die rotse van die see. Hulle het 'n plantaardige vorm en die liggaam word gevorm deur gate en klein porieë wat dit gebruik om homself te voed en is heeltemal asimmetries. Hulle het die eenvoudigste organisme van ongewerwelde diere (hulle het nie organe of senuweestelsel nie, hulle het net selle wat hulle gebruik om te voed).

voeding

Die metodes om ongewerwelde diere te voed is net so uiteenlopend soos die ongewerweldes self, wat aangepas is vir alle soorte habitatte, in vars water, op die see en op land. Die voermeganismes word die beste geklassifiseer volgens die metode wat gebruik word: navigasie, voeding van suspensies, voedsel in die opberging, karnivore en fitofagose (planteters).

'N Alternatiewe klassifikasie wat dikwels aangewend word, maar miskien minder bevredigend, kan gebaseer wees op die grootte van die ingeneemde deeltjies. Daarom kan dieselfde ongewerweldes beskryf word as mikro-vagina (wat op klein organismes voed) of as afhanklik van stowwe in oplossing.

Albei klassifikasiestelsels kan onderverdeel word. Vleisvoerende voeders bevat byvoorbeeld roofdiere en parasiete van diere, wat albei die afhanklikheid van ander (lewende) diere as voedselbron deel. Sommige metodes is beperk tot bepaalde habitats. Opgeskort voerders kan byvoorbeeld net in water wees, terwyl die fitofagiese gewoonte gevind kan word oral waar eetbare plante voorkom.

voortplanting

Voortplanting by ongewerweldes verskil afhangende van die spesie. Seksuele voortplanting (nie seks of geslagsorgane het nie) is redelik algemeen, maar seksuele voortplanting is meer tipies. Hermafroditte kom algemeen voor in ongewerweldes, dit beteken dat manlike sowel as vroulike geslagsorgane by 'n individu voorkom. By enkelgeslagsoorte, waar slegs een geslagsorgaan voorkom, hoef mans en vrouens nie kontak te maak om voort te plant nie, aangesien bevrugting ekstern kan plaasvind. Na voortplanting verander die meeste ongewerweldes van vorm en voorkoms deur 'n proses wat metamorfose genoem word, waarin volwassenes en jong mense verskillende lewensstyle het, insluitend hoe en waarop hulle voed.

asemhaling

Die twee algemene asemhalingsorgane van ongewerweldes is die tragea en die kiewe. Die diffusielonge, in teenstelling met die ventilasie-longe van gewerweldes, is beperk tot klein diertjies, soos longslak en skerpioene.

Hierdie asemhalingsorgel is 'n kenmerk van die insekte. Dit word gevorm deur 'n stelsel van vertakte buise wat suurstof aan die weefsel verskaf en koolstofdioksied daaruit elimineer en sodoende vermy die behoefte aan 'n bloedsomloopstelsel om asemhalingsgasse te vervoer (hoewel die bloedsomloopstelsel ander belangrike funksies dien, soos toevoer van molekules wat energie bevat wat uit voedsel verkry is).

Die porieë na buite, geroep spirakelsDit is tipies gekoppelde strukture, twee in die toraks en agt in die buik. Die periodieke opening en sluiting van die spirakels voorkom die verlies van water deur verdamping, 'n ernstige bedreiging vir insekte wat in droë omgewings leef. Spierbewegings van die buik, veral by groot diere, kan ventilasie van die trageale stelsel bevorder.

Alhoewel trageale stelsels hoofsaaklik vir die lewe in die lug ontwerp is, kan die modifikasies by sommige insekte die tracheas gebruik om gasse onder water uit te ruil. Van spesiale belang is insekte wat borrelrespirators genoem kan word, wat, soos in die geval van waterkewer (Dytiscus), ontvang hulle 'n gastoevoer in die vorm van 'n lugborrel onder die oppervlaktes van hul vlerke langs die spirakels voordat hulle duik. Die uitwisseling van trageale gasse duur voort nadat die kewer onder die oppervlak ondergedompel en geanker is. Aangesien die suurstof uit die borrel verbruik word, val die gedeeltelike druk van suurstof in die borrel onder die van die water, en daarom verskil die suurstof van die water na die borrel om die wat verbruik word, te vervang. Die koolstofdioksied wat deur die insek geproduseer word, word deur die trageale stelsel na die borrel en daarvandaan na die water versprei. Die borrel gedra hom soos 'n kieue. Daar is 'n belangrike beperking op hierdie aanpassing: namate die suurstof uit die borrel verwyder word, neem die gedeeltelike druk van die stikstof toe, en hierdie gas versprei na buite in die water. Die gevolg van die eksterne diffusie van stikstof is dat die borrel saamtrek en die suurstofinhoud daarvan vervang moet word deur nog 'n uitstappie na die oppervlak. 'N Gedeeltelike oplossing vir die probleem van die hernuwing van borrels is gevind deur klein familie-kewers Elmidae, wat borrels vang wat suurstof bevat wat deur die alge geproduseer word en hierdie gas in die kieue van die borrel inkorporeer. Verskeie spesies waterkewers verhoog ook die gaswisseling deur die omliggende water met hul agterpote te roer.

Sommige kewers met 'n hoë digtheid van kutane hare op 'n groot deel van die oppervlak van die buik en bors het 'n elegante oplossing gevind vir die probleem van die uitputting van borrels tydens onderdompeling. Die stapel hare is so dig dat dit bestand is teen vog, en 'n luggaping word onder dit gevorm, wat 'n plastron, of 'n luglaag waarin die tragea oopgaan. As die asemhaling vorder, word diffusie uit stikstof en die gevolglike inkrimping van die gasruimte voorkom deur spanning in die oppervlak - 'n toestand wat blyk uit eienskappe wat lyk soos dié van 'n elastiese vel wat onder spanning is - tussen stywe hare en die water Die plastron word "permanent" in die sin dat dit nie meer nodig is om meer borrels op die oppervlak vas te vang nie, en die kewers kan onbepaald onder water bly. Aangesien plastronhare geneig is om vervorming te weerstaan, kan kewers op aansienlike dieptes leef sonder dat plastrongas saamgepers word.

'N Buitengewone strategie wat deur insekte gebruik word hemipteranos Buenoaen AnisopsDit is 'n interne suurstofopslag waarmee hulle 'n paar minute kan trap sonder om op die oppervlak te kom terwyl hulle wag vir voedsel in gebiede van medium water wat relatief vry van roofdiere is, maar wat suurstofloos is. Die interne suurstofreserwe word aangebied in die vorm van selle met hemoglobien wat die eerste suurstofvoorsieningslyn vorm om die selle aktief te metaboliseer, wat die klein massa lug in die trageale stelsel bespaar terwyl die hemoglobienreserwe laag is.

Die asemhalingstrukture van spinnekoppe bestaan ​​uit eienaardige «boek longe«, Plaatvormige plate waarop lug deur openinge in die buik sirkuleer. Dit bevat bloedvate wat die bloed in noue kontak bring met die oppervlak wat aan die lug blootgestel is en waar gaswisseling tussen die bloed en die lug plaasvind. Benewens hierdie strukture, kan daar ook buikspirakels en 'n trageale stelsel soos insekte voorkom.

Aangesien spinnekoppe lugrespirators is, is hulle meestal beperk tot landelike situasies, hoewel sommige van hulle gereeld akwatiese wesens op die rande van strome of damme jag en kan hulle so maklik soos op die land beweeg. . die waterspinnekop (of duikklokspinnekop), (Argyroneta aquatica) Bekend vir sy onderwater sylap, wat soos 'n soort duikklokkie lyk, is dit die enigste spinnekopspesie wat sy hele lewe onder water spandeer. Met behulp van fyn haartjies op haar buik, waar haar asemhalingsopeninge geleë is, vang die spinnekop klein lugborrels op die oppervlak van die water, vervoer dit na sy sybaan, wat geanker is aan plante of ander onderwatervoorwerpe, en verdryf dit na binne, en sodoende die onderwaterhuis met lug opblaas. Navorsing het getoon dat die opgeblase netwerk dien as 'n soort kieue, wat opgeloste suurstof uit die water verwyder wanneer suurstofkonsentrasies binne die netwerk laag genoeg is om suurstof uit die water te onttrek. Terwyl die spinnekop suurstof verbruik, styg die konsentrasies stikstof in die opgeblase spinneweb, wat veroorsaak dat dit stadig ineenstort. Daarom moet die spinnekop na die oppervlak van die water reis om die borrels te hernu, wat dit ongeveer een keer per dag doen. Die meeste van die lewensiklus van die spinnekop, insluitend hofmakery en voortplanting, die vang en voer van prooi en die ontwikkeling van eiers en embrio's, kom onder die wateroppervlak voor. Baie van hierdie aktiwiteite vind binne die duikbel van die spinnekop plaas.

Baie onvolwasse insekte het spesiale aanpassings vir 'n akwatiese bestaan. Die dunwandige bultjies van die tegumento, wat tracheale netwerke bevat, vorm 'n reeks kieue (tragea-kieue) wat water in kontak bring met die geslote trageale buise. Mayfly-nimfe en naaldekokers het eksterne tragea-kieue wat aan hul abdominale segmente geheg is, en sommige van die kieelplaatjies kan so geskuif word dat dit waterstrome op die uitruiloppervlaktes skep. Naaldekokevlieë besit 'n reeks tragea-kieue wat in die rektum omsluit. Periodieke pomping van die rektale kamer dien om die vloei van water oor die kieue te vernuwe. Die verwydering van die rif of die prop van die rektum lei tot laer suurstofverbruik. En los insectos acuáticos inmaduros también se produce un intercambio de gases considerable en la superficie general del cuerpo.

El sistema traqueal del insecto tiene limitaciones inherentes. Los gases se difunden lentamente en tubos largos y estrechos, y el transporte efectivo de gas sólo puede ocurrir si los tubos no exceden una cierta longitud. Generalmente se piensa que esto ha impuesto un límite de tamaño a los insectos.

Muchos invertebrados utilizan las branquias como un medio importante de intercambio de gases, unos pocos, como el caracol pulmonado, utilizan los pulmones. Casi cualquier extensión de pared delgada de la superficie del cuerpo que entra en contacto con el medio ambiente y a través de la cual ocurre el intercambio de gases puede ser vista como una branquia.

Las branquias suelen tener una gran superficie en relación con su masa, a menudo se utilizan dispositivos de bombeo para renovar el medio externo. Aunque las branquias se utilizan generalmente para la respiración acuática y los pulmones para la respiración con aire, esta asociación no es invariable, como lo ejemplifican los pulmones de agua de los pepinos de mar.

Los gusanos marinos poliquetos utilizan no sólo la superficie general del cuerpo para el intercambio de gases, sino también una variedad de estructuras parecidas a las agallas: parapodia segmentaria en forma de colgajo (en Nereis) o mechones ramificados elaborados (entre las familias Terebellidae y Sabellidae). Los penachos, utilizados para crear corrientes de alimentación y respiratorias, ofrecen una gran superficie para el intercambio de gases.

En los equinodermos (estrellas de mar, erizos de mar, estrellas quebradizas), la mayor parte del intercambio respiratorio ocurre a través de los pies del tubo (una serie de extensiones de ventosas utilizadas para la locomoción). Sin embargo, este intercambio se complementa con extensiones de la cavidad celómica, o de los fluidos corporales, en «branquias» de paredes finas o ramificaciones dérmicas que hacen que el fluido celómico entre en contacto cercano con el agua de mar. die pepinos de mar (Holothuroidea), equinodermos de cuerpo blando y forma de salchicha que llevan cierta respiración a través de sus tentáculos orales, que corresponden a pies de tubo, también tienen un elaborado «árbol respiratorio» que consiste en sacos huecos ramificados de la cloaca (intestino posterior). El agua es bombeada dentro y fuera de este sistema por la acción de la cloaca muscular, y es probable que una gran fracción del gas respiratorio de los animales se intercambie a través de este sistema.

Las branquias de los moluscos tienen un suministro de sangre relativamente elaborado, aunque la respiración también ocurre a través del manto, o epidermis general. Las almejas poseen branquias por las que circula el agua, impulsadas por los movimientos de millones de látigos microscópicos llamados cilios. En las pocas formas estudiadas, se ha encontrado que la extracción de oxígeno del agua es baja, del orden del 2 al 10 por ciento. Las corrientes producidas por el movimiento ciliar, que constituyen la ventilación, también se utilizan para introducir y extraer alimentos. Durante la marea baja o durante un período seco, las almejas y los mejillones cierran sus conchas y previenen así la deshidratación. El metabolismo entonces cambia de vías que consumen oxígeno (aeróbicas) a vías libres de oxígeno (anaeróbicas), lo que hace que los productos ácidos se acumulen, cuando se restablecen las condiciones normales, los animales aumentan su ventilación y extracción de oxígeno para deshacerse de los productos ácidos. En los caracoles, el mecanismo de alimentación es independiente de la superficie respiratoria. Una parte de la cavidad del manto en forma de branquia o «pulmón» sirve como lugar de intercambio de gas. En los caracoles que respiran aire, el «pulmón» puede protegerse de la desecación por contacto con el aire al tener sólo un poro en el manto como abertura hacia el exterior. Los moluscos cefalópodos, como el calamar y el pulpo, ventilan activamente una cámara protegida recubierta de branquias plumosas que contienen pequeños vasos sanguíneos (capilares), sus branquias son bastante eficaces, extrayendo entre el 60 y el 80 por ciento del oxígeno que pasa por la cámara. En aguas pobres en oxígeno, el pulpo puede multiplicar por 10 su ventilación, lo que indica un control más activo de la respiración de lo que parece estar presente en otras clases de moluscos.

Muchos crustáceos (cangrejos, gambas, cangrejos de río) son muy dependientes de sus branquias. Como regla general, el área de las branquias es mayor en los cangrejos de movimiento rápido (Portunidos) que en los habitantes de fondo perezosos, disminuye progresivamente de especies totalmente acuáticas, a especies intermareales, a especies terrestres, y es mayor en los cangrejos jóvenes que en los cangrejos más viejos. A menudo las branquias están encerradas en cámaras de protección, y la ventilación es proporcionada por apéndices especializados que crean la corriente respiratoria. Al igual que en los moluscos cefalópodos, la utilización de oxígeno es relativamente alta: hasta el 70 por ciento del oxígeno se extrae del agua que pasa por las branquias en el cangrejo de río europeo (Astacus). Una disminución de la presión parcial de oxígeno en el agua provoca un notable aumento de la ventilación (el volumen de agua que pasa por las branquias), al mismo tiempo, la tasa de utilización de oxígeno disminuye ligeramente. Aunque se extrae más oxígeno por unidad de tiempo, el aumento de la ventilación aumenta el costo de oxígeno de la respiración. El aumento del coste del oxígeno, junto con la disminución de la extracción por unidad de volumen, probablemente limita las formas acuáticas de los crustáceos a niveles de metabolismo oxidativo inferiores a los que se encuentran en muchas formas de respiración por aire. Esto se debe en gran medida al menor contenido relativo de oxígeno en el agua y al mayor coste oxidativo de ventilar un medio denso y viscoso en comparación con el aire. No todos los crustáceos sufren una reducción del oxígeno con una mayor ventilación y metabolismo. die cangrejos de espalda cuadrada (Sesarma) se vuelven menos activos, reduciendo su metabolismo oxidativo hasta que prevalecen condiciones más favorables.

Sistema locomotor

El movimiento forma parte de la vida de los animales. La mayoría de los animales tienen maneras de moverse por su entorno para atrapar comida, escapar de los depredadores o encontrar pareja. Los animales sésiles tienen que mover el agua o el aire que los rodea para atrapar comida, generalmente usando sus tentáculos o usando cilios batidos para generar corrientes de agua y capturar pequeñas partículas de comida. La mayoría de los filamentos de los animales incluyen especies que nadan, pero ya sea que vivan en la tierra o en los sedimentos del fondo del mar y en los lagos, los animales se arrastran, caminan, corren, saltan o se quedan quietos. La locomoción requiere energía, y la mayoría de los animales gastan una cantidad considerable de su tiempo gastando energía para superar las fuerzas de fricción y gravedad que tienden a mantenerlos inmóviles.

El coste energético del transporte o de cualquier tipo de movimiento es diferente en función del entorno que lo rodea. En el medio acuático, la mayoría de los animales flotan y la superación de la gravedad es un problema menor. Debido a que el agua es un medio mucho más denso que el aire, el principal problema es la resistencia/fricción, por lo que el medio de locomoción más eficiente energéticamente para los organismos acuáticos es su adaptación a una forma hidrodinámica elegante. La mayoría de los vertebrados acuáticos de cuatro patas usan sus patas como remos para empujar contra el agua. Los peces nadan usando su cuerpo y su cola de lado a lado y los mamíferos acuáticos levantan su cuerpo hacia arriba y hacia abajo. Invertebrados como calamares, vieiras y algunos cnidarios son propulsados a chorro con agua que se expulsa de ciertas partes del cuerpo.

A nivel celular, todo movimiento animal se basa en dos sistemas de motilidad celular: los microtúbulos y los microfilamentos. Los microtúbulos son responsables del batido de los cilios y las ondulaciones de flagelos y microfilamentos son los elementos contráctiles de las células musculares. Pero la contracción muscular en sí misma no puede traducirse en movimiento en el animal a menos que el músculo tenga algún tipo de apoyo contra el que trabajar y eso es algún tipo de esqueleto.

Los esqueletos sostienen y protegen el cuerpo del animal y son esenciales para el movimiento. Existen tres tipos de esqueletos: el endoesqueletodie exoesqueleto en die esqueleto hidrostático. La mayoría de los cnidarios, gusanos planos, nemátodos y anélidos tienen un esqueleto hidrostático que consiste en un líquido que se mantiene bajo presión en un compartimiento corporal cerrado. Estos animales pueden controlar la forma y el movimiento de su cuerpo usando músculos para cambiar la forma de los compartimentos llenos de fluido. Los esqueletos hidrostáticos son ideales para la vida en ambientes acuáticos y pueden proteger los órganos internos de los choques y proporcionar apoyo para arrastrarse y excavar, pero no pueden soportar ninguna forma de locomoción terrestre en la que el cuerpo de un animal se mantenga alejado del suelo.

El exoesqueleto es un revestimiento duro que se deposita en la superficie de un animal. La mayoría de los moluscos están encerrados en conchas de carbonato de calcio secretadas por una lámina como extensión de la pared del cuerpo, el manto. Los animales aumentan el diámetro de la cáscara añadiendo a su capa exterior. Los artrópodos tienen un exoesqueleto articular, la cutícula. A medida que el animal crece en tamaño, el exoesqueleto de un artrópodo debe ser periódicamente mudado y reemplazado por uno más grande.

Un endoesqueleto consiste en elementos de soporte duros enterrados dentro de los tejidos blandos de un animal. Las esponjas, por ejemplo, se refuerzan con espículas duras o consistentes en material inorgánico o fibras blandas hechas de proteínas. Los equinodermos tienen un endoesqueleto de placas duras debajo de la piel y los erizos de mar tienen un esqueleto de osículos fuertemente unidos. Los osículos de las estrellas de mar están más sueltos, lo que permite al animal cambiar la forma de sus brazos. Los cordados tienen endoesqueletos que consisten en cartílago, hueso o ambos.

¿Cómo se defiende un invertebrado?

Los invertebrados tienen una variedad de estrategias defensivas contra los depredadores. Muchos de ellos son similares a los utilizados por otros animales, incluyendo humanos. He aquí una lista de ejemplos:

    Corriendo o saltando: Los saltamontes y las pulgas saltan largas distancias. die guérr >Hábitat

Los insectos en particular tienen éxito porque son muy adaptables. Son comedores oportunistas, se alimentan de plantas, animales y material orgánico en descomposición. Son capaces de sobrevivir en ambientes extremos, incluyendo hábitats muy calientes y secos. Y muchos pueden volar, ya sea para escapar de los depredadores o para encontrar nuevas fuentes de alimento, agua y refugio.

Video: Los 10 Insectos más peligrosos de la Tierra (Mei 2022).

Pin
Send
Share
Send
Send