Diere

Die voeding van die papegaai-hondjies

Pin
Send
Share
Send
Send


In die natuur, Die gewone ding is dat die parakeets vir hul kleintjies sorg omdat hulle die eier breektotdat hulle alleen sade kan eet. Hierdie hele proses duur gewoonlik ongeveer 8 weke. Maar soms verwerp die parakeets die jonges, maak die papillero-papegaai-kuiken baie gevaar!

In gevalle waar die parkiet hul kleintjies verwerp, of as die kleinste kuiken die risiko loop om te sterf as gevolg van hul broers en susters ...Die kunsmatige voeding van die parkiet word gebruik!

Hierdie papegaaie kry op verskillende maniere 'n pap:

  • As dit baie klein is: 'n spuit sal gebruik word
  • As die kuiken groter is, een teelepel word gebruik

Wees 'n Australiese parakeet, of 'n Engelse parakeet. Die term papillero parakeet verwys na hierdie manier om hulle groot te maak.

Waarom het u 'n papilleroparkiet as troeteldier?

Die parakeets wat van kleins af deur mense grootgemaak word (sommige vanaf die geboorte), dit word baie gesellige parakeets, omdat hulle nie agterdogtig is oor diere wat deur hul eie spesie grootgemaak is nie.

'N Parakeet wat met die hand grootgemaak is, sien by hierdie mense sy ouers. Dit maak dat baie telers hierdie metode verkies.

Die waarheid is ... 'n parakeet wat as jong man aangeneem is, sal maklik aan mense gewoond raak.

Hoe om 'n papilleroparkiet te voer

Die mees gebruikte metode om 'n papilleroparkiet te voed, is om a spuit gedurende die eerste 2-3 weke van die lewe. Sodra die parakeet alreeds sy voedsel self kan nader, kan dit deurgegee word gebruik 'n teelepel.

Sommige telers, Hulle gebruik die ondersoeke om hierdie diere te voed. Dit moet die laaste uitweg wees! En buitendien, dit moet slegs gebruik word as die dier tussen lewe en dood is! As u hierdie tegniek oorweeg, onthou dan dat:

  • Voer 'n parakeet per kateter, kan die kuiken ernstig beskadig (en meer as dit nie gedoen word deur iemand wat kundig is in hierdie tegnieke nie).
  • Dit is nogal 'n metode gewelddadig vir die parkiet.
  • Dit vergemaklik nie kontak tussen die parkiet en sy cu> (Foto via: youtube)

As u dit oorweeg om 'n papilleroparkiet te hou, is daar verskillende dinge wat u in gedagte moet hou:

  • Die papilleros-parakiete, hulle moet voed op 'n voedsel wat reeds in spesialiswinkels voorberei en verkoop word. By hierdie kos moet jy net water byvoeg en dit op die regte temperatuur maak.
  • Hoe langer die parkiet het, u moet meer kalorieë eet, en u pap kan dikker wees.
  • Om vir 'n papilleroparkiet te sorg, moet u hul kos versorg en ...Die kamertemperatuur! Papilleros-parakiete moet hul liggaamshitte handhaaf. Dit is die beste om 'n broeikas, infrarooi lamp of 'n laekrag-elektriese kombers te gebruik (en nooit in direkte kontak met u vel nie).
  • Die ideale temperatuur vir die papillero wissel van 28-30 grade.
  • Om u parakeet met vaste kos te voed, moet u dit doen soos in sy eie aard, dit wil sê ... Bietjie vir bietjie! Na 5 weke kan u saad of kruie by u pap voeg.

Onthou! Elke papilleroparkiet sal op 'n ander manier ontwikkel, vra 'n veearts wat spesialiseer in hierdie soorte diere, sodat hy u kan help.

Normaalweg is die parakeets na twee en 'n half maande totaal outonoom!

Basiese gegewens oor die teelproses

Die eerste stap om in die behoeftes van die kuikens te kan voorsien, is teelgewoontes te verstaan van die ouers.

Ons moet dit in gedagte hou parakeets kan parkeer op enige tyd van die jaar, en dat die paringsproses tussen drie en vier dae duur. Aan die einde van die proses sal die wyfie haar nes begin maak en periodes daar deurbring.

Sodra ons sien dat die wyfie nie die nes verlaat nie, sal ons weet dat sy die eiers al gelê het en dat die inkubasieproses begin het. Die pre-inkubasieproses duur gewoonlik ongeveer 10 dae.

Die gemiddelde aantal eiers per paartjie wissel van vier tot nege. Aangesien die wyfie nie van haar posisie af sal beweeg nie totdat die eiers uitbroei, sal die mannetjie sy maat voed en versorg. Op 16-29 dae word die kuikens gebore.

Geboorte en voeding van parakeet pups

Die moeder lê nie eiers gelyktydig nie. Een vir een sal dit plaas en inkubeer, so die eerste eiers wat jy gelê het, sal voorheen uitbroei, kan dit tot een of twee dae uitmekaar wees.

Gedurende die eerste dae van die lewe gee die kuikens 'n soort baie skerp twitter uit om aan hul ma aan te dui dat hulle honger is. Hulle sal 'n soort pap kry wat niks anders is as voedsel wat deur die moeder self verwerk en opgegaar word nie.

daarom, dieOuervoeding is baie belangrik vir die nageslag. Onder die voedsel wat die rykste aan voedingstowwe is, vind ons:

  • birdseed
  • hawer
  • giers
  • water
  • Sepia been

die kalsium klipsit in die water Dit kan ook as aanvulling funksioneer om moontlike siektes te vermy. Die sade is 'n voedselonontbeerlik in u dieet. Die mannetjie werk ook saam in die versorging van die jeug, en ons moet onthou dat dit voortdurend die nes binnekom en verlaat om die moeder sowel as die kuikens te voed.

Ouers benodig soveel of meer voedingstowwe as wat hulle hulself nog moet onderhou terwyl hulle probeer om hul nageslag lewend te hou. In hierdie stresvolle omstandighede kan daar ook 'n reeks bestaan gewelddadige gedrag

Higiëne en skoonmaak van die Australiese parkiet

Ons moet veral daaraan let higiëniese toestande rondom die habitat van die Australiese parkiet tuis, aangesien higiëne baie belangrik is vir u sowel as u gesondheid. Hiervoor moet "die water daagliks verander word, en as die hok 'n rooster het wat die bodem van die dier beter skei, sodat hulle nie toegang tot ontlasting het nie, ens.", Verduidelik Juan Carlos Uria.

Aan die ander kant moet ons ook in gedagte hou dat die ideaal is om die kos in te gee hoppers wat nie in die voerkrale kan grawe of inkom nie, sodat dit makliker is om die broodnodige higiëne te handhaaf.

Voedende sig van uier

Die kos wat ons aan ons papegaaie verskaf en wat hulle inneem, moet alles bevat wat die dier nodig het om lewendig en gesond te bly. 'N Groot probleem vir aanhangers en telers is dat hulle nie presies weet wat nie parakeet voedselbehoeftes.

In hierdie geval het pluimvee-pluimveeboere 'n voordeel, omdat die voedselvereistes van die voëls wat hulle versorg wetenskaplik nagevors is en die voerbedryf die presiese mengsels kan produseer. Vir parakiete is dit nog steeds nie moontlik nie.

Gedurende die broeiseisoen die wilde parkiet voed veral van halfrye saadjies van grasse wat ons ongelukkig net vir 'n kort periode van die jaar ons parkietjies kan aanbied, soos ek dink. Hoe dit ook al sy, ons sit met die twyfel of die Ek dink ons ​​bied dit aan het vol voedingswaarde en dit is genoeg.

Die belangrikste kwessies rakende die waarde van die voedsel hang af van die kweekvoorwaardes, oes en opberging, asook die duursaamheid daarvan:

verbouing: In lande waar dit verbou word, word insekdoders, swamdoders en onkruiddoders al hoe meer gebruik. Die gebruik van hierdie chemikalieë kan verliese in voedingstowwe veroorsaak en ook die gesondheid van ons leerlinge ernstig benadeel.

oes: as u nie seker is dat die voer op die regte volwassenheidstadium geoes is nie, kan veranderinge in die voedings- en vitamieninhoud afgelei word.

stoor: ook skade as gevolg van berging of vervoer, byvoorbeeld deur kontaminasie of vog, kan die voer beskadig. Die humiditeit en die fermentasieprosesse wat dit behels, kan die kwaliteit van die voer negatief beïnvloed (in die ergste geval word vergiftig deur aflatoksiene van sekere vorms).

antieke: Aangesien ons nie bewus is van die ouderdom van die voer nie, kan ons nie gevolgtrekkings maak rakende die vitamien- en voedingsinhoud daarvan nie. Wat ons wel weet, is dat die vitamieninhoud mettertyd afneem.

Soos ons sien, in ons parakiete voer Daar is 'n aantal onbekende faktore. Maar gelukkig het die parakeet regdeur sy tuisonderneming grotendeels aangepas by die kos wat aangebied is. Ons moet egter die gevolgtrekking maak dat ons moet streef na 'n dieet so ryk en gevarieerd as moontlik. Dit geld vir alle soorte parakeets.

voedingstowwe

Ons onderskei drie groepe voedingstowwe: koolhidrate, proteïene en lipiede of vette. Hierdie voedingstowwe is in relatiewe groot hoeveelhede nodig, enersyds as die grondstowwe wat nodig is vir groei, selvernuwing, veervorming, kleur, eiers, ens. en andersyds as energieverskaffers.

Alle lewensbelangrike prosesse, soos spieraktiwiteit, senuweeaktiwiteit of spysvertering, benodig 'n deurlopende energievoorraad, wat verkry word deur die oksidasie (verbranding) van sekere voedselstowwe met behulp van suurstof.

As 'n algemene reël, Die papegaai is afhanklik van 'n eksterne aanbod van vitamieneaangesien organiese verbindings wat vitamiene genoem word, noodsaaklik vir die dierlike organisme, nie met enkele uitsonderings deur die liggaam self gesintetiseer kan word nie.

Die vitamieninname moet óf deur voedsel óf deur die resorpsie van gesintetiseerde vitamiene geskied. 'N Volledige tekort aan vitamiene wat meestal slegs in uiters eensydige of eentonige voedingstoestande voorkom, lewer ernstige patologiese toestande bekend onder die naam avitaminosis.

'N Onvoldoende aanbod van vitamiene kan lei tot 'n afname in lewenskragtigheid en weerstand van diere teen omgewingsinvloede, wat die risiko van siektes kan bevorder.

'N Klein vitamien tekort kan ook die voortplantingsvermoë en vrugbaarheid, sowel as die geboorte van kuikens, negatief beïnvloed. By die voeding van die parkiet is dit nie tipies dat daar 'n totale gebrek aan een of meer vitamiene is nie.

U moet in elk geval die onnodige voorraad vitamiene in ag neem. So 'n gedeeltelike vitamientekort manifesteer nie in die primêre fase deur tipiese tekortsimptome nie en word hipovitaminose genoem.

Ons moet egter in gedagte hou dat vitamientekort simptome ook deur antivitamiene veroorsaak kan word. Dit word antivitamiene genoem, die stowwe wat volgens hul struktuur baie soortgelyk is aan vitamiene, maar hulle funksie voorkom of selfs uitskakel of uitsit sonder dat hulle hul funksie kan vervul. Talle antivitamiene is bekend, veral van die B-vitamiene.

Onder die antivitamiene is dit ook nodig om stowwe in te sluit wat die vitamiene deur dissosiasie of deur komplekse vorming kan inaktiveer, en ook 'n tekort kan veroorsaak. Daar is sommige voedselstowwe wat hierdie verbindings bevat, maar daar is ook mikroörganismes wat dit kan vorm.

Afhangend van hul oplosbaarheid, word vitamiene in vetoplosbaar (A, D, E en K) en in wateroplosbaar (B en C) verdeel. As gevolg van die effekte daarvan, onderskei ons tussen vitamiene (A. D, E, C) wie se spesifieke funksie is om weefselstrukture te vorm en te bewaar. en die ander wat hoofsaaklik van ko-ensieme optree (kompleks B. vitamien K).

Vitamienbydrae

Aangesien die vereistes van vitamiene baie verskil in die verskillende voëlspesies, word daar altyd by die persoon wat dit het, of sorg daarvoor, gevra hoeveel vitamien en watter soort 'n papegaai daagliks moet eet.

Die vitamieninhoud ossilleer en hang af van die voël se interne en eksterne toestande. Vir pluimvee gee die literatuur aanduidings van die vitamienbehoeftes wat verband hou met die kilogram liggaamsgewig en die daaglikse hoeveelheid.

Hierdie gegewens met verwysing na die nodige hoeveelhede vitamiene kan egter nie na die parkiet oorgedra word nie, gebaseer op die gewig van die liggaam. Dit sou baie gevaarlik wees. Alhoewel dit moeilik is om die hoeveelheid en tipe vitamiene vas te stel wat die voël op 'n gegewe tydstip nodig het, is daar sekere basiese reëls vir vitamieninname, maar ook oor die situasies waarin 'n vitamienaanvulling in die voer aangedui word:

Elkeen wat nie gereeld groen en ontkiemde kos gee nie (selfs buite die broeiseisoen), moet hulle een of twee keer per week 'n multi-vitamienpreparaat gee. Dit kan gedoen word. enersyds in die drinkwater en aan die ander kant in die kos.

As die dier aan 'n spysverteringstelsel ly, kan die opname van vitamiene deur die dermwand moeilik wees. Alhoewel die voer in werklikheid voldoende ryk aan vitamiene is, sal die voël in hierdie geval 'n tekort aan hierdie stowwe hê, wat dit steeds sal verswak en die patologiese toestand verder sal vererger.

Om hierdie rede, in 'n soortgelyke toestand, moet 'n vitamienaanvulling voorsien word. 'N Oordosis vitamiene op kort termyn is beslis nie gevaarlik nie, aangesien die voël die oortollige hoeveelheid vitamiene uitskakel.

Sekere medikasie, sowel as sekere bestanddele van die voedsel, kan ook die vitamiene in die ingewande vernietig of hul assimilasie voorkom. In hierdie konteks is hars vette of olies wat in bedorwe oliesade aangetref word, of wanneer dit aan lewertraan gegee word, uiters gevaarlik.

Antibiotika vernietig ook vitamiene. 'N Behandeling met hierdie soort medisyne (natuurlik slegs volgens voorskrifte van die veearts) benodig terselfdertyd 'n groter aanbod aan vitamiene.

Diere-houtskool wat soms in mengsels van sand of minerale vir voëls voorkom, neem nie net bakterieë en gifstowwe op nie, maar helaas ook vitamiene. Om hierdie rede moet dierekool slegs spaarsamig en in klein dosisse toegedien word.

'N Gesonde voël spandeer ook periodes waarin dit meer vitamieninname benodig. Aan hierdie periodes behoort eerstens voortplanting en smeltwerk. Maar op hierdie punt moet ons ook enige vorm van spanning noem, byvoorbeeld geskille oor die omvang wanneer nuwe eksemplare in 'n groep ingestel is, oorbelastings wat deur vervoer veroorsaak word, die gereelde 'jag' van diere om Berei hulle voor vir 'n uitstalling en bly by die uitstalling self.

Die twee redes wat laas aangehaal is, verteenwoordig sonder twyfel die grootste spanning vir die voël. Wat is die resultaat hiervan met die oog op vitamieninname in normale tye sonder spesiale spanning?

Gaan na ons raad oor hierdie onderwerp: as u dit heeljaar voorsien, dink ek dat ontkiemde, eiers op die basis van eier gebaseer is, en daarbenewens groente kos het, sal u die belangrikste ding gedoen het. Net vir geval, moet hulle ook een of twee keer per week 'n polyvitamienpreparaat gegee word teen die dosis wat deur die vervaardiger aanbeveel word.

In die periode van voorbereiding vir teling is dit raadsaam om 'n vitamien E-aanvulling by te voeg totdat die eerste eier gelê is. Laastens, 'n wenk oor die opberging van vitamiene:

As u vitamienpreparate stoor, moet u onthou dat dit op 'n koel, donker plek gebêre moet word. Aan die ander kant moet hulle ook nie te ou produkte gebruik nie. Die vetoplosbare vitamiene A, D en E. asook vitamiene B1, B2, B6 en C kan deur die invloed van lig beskadig word.

As 'n algemene reël verwys die vervaldatum op die verpakking na die duur van die vitamiene in die geslote verpakking. Om hierdie rede moet u NIE vitamiene in te groot hoeveelhede koop nie.

Minerale stowwe

Volgens die jongste wetenskaplike gegewens is ongeveer 20 elemente wat met voer ingeneem moet word onder die minerale stowwe noodsaaklik (as komponente daarvan of as 'n mengsel van minerale). Die minerale wat nodig is vir die lewe is verdeel in essensiële elemente en spoorelemente.

Die behoefte aan ander spoorelemente vir parkiete is nog nie duidelik nie. Dit sluit wolfram (W), kadmium (Cd) en litium (Li) in.

Verskeie nie-essensiële elemente kan toksikose veroorsaak. In die praktyk kom hierdie risiko hoofsaaklik voor met kadmium (buitensporige hoeveelhede groen voedsel en graan uit streke met industriële uitstoot) en met lood (buitensporige hoeveelhede groen voedsel en graan weens emissies van lei tetraetiel in die uitlaatgasse wanneer die lande langs besige paaie is).

Die dosisse noodsaaklike elemente wat die behoeftes oorskry, kan ook depressies in prestasie en metaboliese afwykings veroorsaak. Die mineraalinhoud in voer word veral beïnvloed deur die onderstaande faktore:

    Plek waar voedsel groei (geologiese oorsprong van gedeeltelike materiaal> minerale toevoer

Die spesialiswinkels bied goeie mengsels van voedselkalk aan, sodat probleme met die verskaffing van minerale nie kan voorkom nie. Soms moet u versigtig wees met kalkstene, want sommige het geen voedingswaarde nie en dien slegs sodat die voël sy bek kan dra.

Baie telers verkies die jibión, wat geweek moet word voordat dit aan die papegaaie gegee word, om die sout wat dit nog kan bevat, uit te skakel. Sand behoort ook aan minerale stowwe, as 'n belangrike komponent in die voeding van granivore.

Klein voëlkorrels het hierdie klein deeltjies sand nodig om die korrels in die kluitjie te maal. 'N Ideale minerale aanvulling bestaan ​​uit 'n mengsel van gekneusde skulpe en klippies van uiteenlopende oorsprong. Die voël kies wat hy nodig het.

Water is 'n noodsaaklike komponent van die dierlike organisme. Die funksies van water is baie uiteenlopend; bykans alle belangrike prosesse benodig water. Dit word gebruik vir resorpsie van voedingstowwe en as verdunningsmiddel en vervoer daarvan.

In baie gesprekke tussen telers neem die kwessie van voedsel dikwels 'n belangrike plek in, terwyl daar amper geen sprake of sprake is nie parakeets drink. Vervolgens sal ons die belangrikheid van die voorsiening van skoon en vars water, wat noodsaaklik is vir die parkiet, verduidelik, selfs as 'n voël in droë gebiede.

Drinkwater en waterhigiëne behoeftes

Soos reeds gesê, het elke lewende wese, ook die parkiet, vloeistof nodig om sy metaboliese prosesse in balans te hou. Vloeistofinname hang af van talle faktore, soos omgewingstemperatuur, liggaamstemperatuur, voedsel, uitskeiding, ens.

Gedurende die broeitydperk is daar 'n natuurlike, en dus fisiologiese, sterker inname van water. Die ouers, veral die mannetjie, verdun die ingevoerde voer met drinkwater, sodat die kuikens dit beter kan assimileer, sodat hulle dit goed kan verteer.

Waterinname is veral groot as dit net graankos gegee word, as hulle spruitkos of spesiale teling toevoeg, benodig hulle effens minder water. Nog 'n rede om meer water te drink, is gedurende die warm seisoen.

Waterinname tydens siekte verskil van hierdie normale gedrag tydens teling. 'N Parakeet drink gewoonlik meer, veral as dit koors en diarree het. In hierdie gevalle word die inname van water noodsaaklik vir die voël, want met die toename in uitskeidings impliseer dit noodwendig 'n verlies aan vloeistof in die liggaam, so te sê, 'n 'uitdroging' van die liggaam met dodelike gevolge, soos verdikking. van bloed, swakheid, bloedsomloop, skok en dood.

Die gebrek aan water kan ook lei tot 'n stagnasie in die groei; dit kan deur die kuikens gely word gedurende die eerste week nadat hulle van die ouers geskei het. As hulle apaties sit, met kwetterende verekleed en nie lus is om te eet nie, kan dit op hierdie oorsaak dui. Om hierdie rede is dit baie belangrik dat nuut-onafhanklike jongmense goeie toegang tot fonteine ​​drink.

In die meeste gevalle word voëls kraan- of putwater aangebied, óf gekook óf direk van die pyp af. In streke waar die water van swak gehalte is, kan hulle ook mineraalwater kry.

In so 'n geval is dit belangrik om water sonder gas te gebruik of, indien wel, dit heeltemal te verwyder voordat dit aan die parkiet gegee word deur die water te verwyder of te roer. Wat water ook al aan die parket gegee word, die waterhigiëne is die enigste beslissende faktor vir die welsyn en gesondheid van die voël.

Die belangrikste punt om te verseker dat waterhigiëne voldoende is, is om dit elke dag te verander en die drinkfontein deeglik skoon te maak.

Baie telers verander die water elke twee dae, dit wil sê teen 48 uur. As ons nadink oor die groot aantal kieme wat al binne 24 uur in die water is, moet ons nie verbaas wees dat daar 48 uur 'n aantal kieme is wat gevaarlik is en wat die siekte van sommige papegaaie of Selfs van die hele groep. Die water wat meer as 24 uur in die trog voorkom, is 'n risiko vir siektes en lewensduur van die voëls.

Drinkaanvullings

Baie telers gee vitamienaanvullings in die vorm van druppels of poeiers deur drinkwater. Met dien verstande dat hierdie aanvullings hul funksie vervul en volgens die instruksies van die vervaardiger toegedien word, is daar niks om teen beswaar te maak nie.

Maar as die vitamiene in die drinkwater gegee word, moet dit na 24 uur verander word, of beter, voor dit, aangesien vitamienpreparate soms stowwe bevat wat veral vinnige bakteriële groei bevoordeel.

Sommige telers is geneig om vitamienwater in die drinkfontein te laat, om beter te benut as hierdie produkte. Deels is dit baie duur. Dit is egter baie gevaarlik en ook 'n verkeerde gevolgtrekking. Aan die een kant het ons gelees dat vitamiene vinnige bakteriële groei en. aan die ander kant het die vitamiene op 24 uur reeds hul effekte verloor.

As ontsmettingsmiddels soos kaliumpermanganaat, ens. By die water gevoeg word, beteken dit nie dat ons die daaglikse verandering van water kan opgee nie, aangesien hierdie stowwe slegs 'n swak effek het en slegs aktief is teen virulente kieme, ondanks al hierdie Middele kan gebruik word om waterhigiëne te verbeter, hoewel ek aanbeveel dat u dit nie gereeld byvoeg nie. Ons moet daarna streef dat ons voëls die minste moontlike chemiese lading sal hê, aangesien ons ignoreer watter gevolge dit op die langtermyn sal hê.

Ek dink aan graan

In die voorafgaande gedeeltes is die belangrikste komponente van die voer beskryf. Nou kom ons na die werklike voeding van die parkiet en ons sal die vraag bespreek hoe ons die voedingstowwe wat hulle benodig, aan die voëls kan voorsien.

In die eerste plek moet ons dit duidelik maak dat 'n papegaai op die mees uiteenlopende manier moet voed, op die langtermyn, slegs met die huidige graanvoer, word nie die sukses van die instandhouding of die van die teel gewaarborg nie.

Aan die ander kant moet ons nie wonderwerke van kos verwag nie, hoewel ons dit die beste gee, dink ek dat ons nooit 'n klein parakeet in 'n voël vir 'n aanwyser-kompetisie kan verander nie.

Ek dink basies

Die papegaai moet 'n goeie mengsel van éranos as 'n stapelvoedsel bevat. Hierdie mengsel moet ten minste die volgende komponente bevat: voëlsaad, gierst van die Upo "Silver", gierst van Senegal, gierst van Japan, hawersaad, swart en hennepsaad.

Hierdie graanvariëteite wat ons aan die voël bied, bevat proteïene, koolhidrate en lipiede of vette, met die volgende kalorie-inhoud:

  • 1 gram proteïen bevat 4,10 kalk
  • 1 gram koolhidraat bevat 3,75 kalk
  • 1 gram vet bevat 9,30 kalk

Vanuit die kalorie-inhoud kan aanvaar word dat proteïene (voëlsaad en oliesade) deur koolhidrate (gierst) vervang kan word, baie goedkoper.

Dit is egter nie moontlik nie, omdat die voël proteïene benodig wat gevorm word uit 'n reeks aminosure vir die vorming van sy liggaam.

Op sy beurt bereik hierdie aminosure die liggaam deur proteïene. As die liggaam nie genoeg aminosure het nie, sal hulle verskyn en die vorming van verekleed en spiere binnedring. Koolhidrate (stysel en suiker) gee die liggaam hitte en energie.

In die voedingsvariëteite wat hier gelys word, kan gesien word dat die kalorie- en proteïeninhoud baie meer in oliesade is as in die voëlsaad of in die gierst. Aangesien ons voëls slegs beperkte hoeveelhede oliesade moet eet en eet, moet ons die proteïenmetabolisme reguleer met die voëlsaad wat 36% meer proteïen as gierst bevat.

Ons moet egter kyk of die voël genoeg voedsel het, en dit deur die jaar 'n mengsel van voëlsaad en gierst gee. Daarbenewens moet daar ook in ag geneem word dat die aangeduide persentasies en inhoud die gemiddelde waardes verteenwoordig, wat van jaar tot jaar kan wissel afhangende van die volwassenheidstoestande, ens.

Soos reeds gesê, het die voël onder meer aminosure nodig, dit wil sê proteïene vir die vorming van vere. Om hierdie rede moet hulle tydens die moltyd meer soorte proteïenryke graangewasse ontvang.

Dit geld ook veral vir die vorige dekseisoen. As ons kyk na die samestelling van 'n eier (eierwit: 88% water, 11% proteïen en 1% minerale, dooier 50% water, 17% proteïen en 33% lipiede), word dit duidelik gesien dat albei voor aangesien dit tydens die inkubasie nodig is om 'n maaltyd ryk aan proteïene te gee.

Die embrio verbruik lipiede en eierproteïene. Baie min vette en proteïene kan tot die dood van kuikens lei kort voor die uitbroei van eier. Sodra sy gebore is, voed die wyfie hulle met die 'melk van die gewas' wat in haar gewas afgeskei word.

Slegs 'n wyfie met 'n gebalanseerde proteïenmetabolisme kan kwaliteit en gesonde kuikens verhoog. Ons moet egter probeer om nie te veel proteïenryke sade aan ons parkiet te gee nie, want dit laat ouers maklik weer uitbroei.

'N Geskikte samestelling om die parkiet te voed, is:

  • 50% voëlsaad
  • 12% gierst van die "Silver" -tipe
  • 12% van die gierst uit Japan
  • 12% silwer gierst
  • 12% gierst vanaf Senegal
  • 1% swart
  • 1% hennep sade

Raadpleeg die gespesialiseerde literatuur vir meer inligting oor die belangrikste komponente van graanvoer.

Ek dink spruit

Die toevoeging van ontkiemde voer is noodsaaklik vir 'n parakeet teler, veral tydens die broei van die kuikens. Daarna sal ek die voordele van 'n ontkiemde voedingsaanvulling, sowel as die samestelling en voorbereiding daarvan in detail bespreek, en ook die probleme wat voedsel inhou, uitwys. Maar waarom moet ons budgies ook ontkiemde kos gee?

Parakeets wat in hul natuurlike habitat leef, het slegs volgroeide sade binne 'n kort periode van die jaar. In bykans al hierdie tyd eet die parakeet kos wat in volle ontwikkeling is, dit wil sê van kieme tot halfvolwasse korrels.

By die voorbereiding van spruitkos, bied ons voëls 'uitgespreide' stowwe waarmee ons baie naby aan hul voedsel in die natuur is. Buiten die broeitydperk moet elke voël elke dag ongeveer 1 teelepel kry.

As u die sade laat ontkiem, kan 'n biochemiese transformasie plaasvind in die korrels, die belangrikste bestanddele van die voer, soos lipiede. proteïene en stysel, breek af om stowwe te vorm wat makliker verteer word (byvoorbeeld dat stysel in suiker omgeskakel word).

Boonop vind daar in die ontkiemingsproses 'n kwantitatiewe toename van sommige vitamiene van groep B plaas (veral vitamien B). Die kiem self bevat groot hoeveelhede vitamien E.

Ons moet nie daarvan hou om te noem dat dit baie waardeer word om ontkiemde sade aan voëls te gee nie. Die ontkiemingsproses produseer gistings wat die vertering gunstig beïnvloed.

As gevolg van die aktivering van die metabolisme, bevoordeel dit voedingstowwe vir asemhaling (veral koolhidrate). Voedingsverliese wat uit hierdie proses spruit, is tot 25%.

Die samestelling van ontkiemde voer verskil baie in verskillende telers. Sommige ontkiem net geskilde hawer, ander 'n mengsel van hawer en koring.

Maar 'n mengsel wat bestaan ​​uit tot 50% geskilde hawer en 50% van 'n goeie gemengde voer is verkieslik. By hierdie mengsel voeg ek nog steeds 'n klein persentasie van die verskillende sade (Katjang-Indjo boontjies. Distel en swart saad) by.

Voorbereiding van ontkiemde voer: In winkels kan u die mees uiteenlopende toestelle vind om spruitkos voor te berei, en hulle werk almal min of meer suksesvol. Ek berei my ontkiemde voer soos volg voor:

Eerste dag: die benodigde hoeveelheid kos word verskeie kere onder lopende water gewas en dan in 'n emmer gesit, bedek dit goed met amia.

Tweede dag: Na ongeveer 24 uur word al die korrels wat op die oppervlak dryf verwyder en weggegooi, as die voer goed is, is daar min verlies. Die oorblywende voer word verskeie kere weer onder lopende water gewas totdat dit nie meer gekleur is nie.

Vervolgens plaas ek die voer in 'n sif of sif bo-op die emmer. Intussen sal dit die nuwe voedsel bevat wat weer voorberei is. Water wat onder verdamp, hou die voer van die silwer klam.

Derde dag: Na nog 24 uur word die seilvoer ingevoer, sonder om dit weer te was, in 'n ontkiemingsbak. Como “aparato de germinación” utilizo una bandeja de descongelación, de las que se hallan en los comercios para descongelar los alimentos congelados.

Esta bandeja, que consta de tres piezas, es excelente para hacer germinar el pienso. En la bandeja inferior se pone algo de agua para que al evaporarse mantenga ligeramente húmedo el pienso de la segunda bandeja, provista de agujeros. La tercera bandeja sirve para tapar el pienso.

Los orificios de las bandejas central y superior proporcionan una buena aireación del pienso durante el proceso de germinado.

Cuarto día: al cabo de 24 horas más el pienso habrá germinado, todas las semillas buenas tendrán gérmenes más o menos largos, éste es el momento de darlo a los periquitos. Hay que vigilar que no se haya formado moho y que el pienso huela a “fresco”.

La temperatura ambiente durante el proceso de germinación será de unos 20-22°. EL proceso de germinado se puede acelerar de forma considerable aumentando la temperatura. Hay que vigilar que la germinación no avance demasiado, ya que entonces el valor nutritivo del pienso disminuye rápidamente (aumento del contenido de fibra bruta).

Finalmente, no debemos dejar de mencionar que, sobre todo en los meses de verano, hay que procurar mantener los comederos para la comida germinada y el aparato de germinación escrupulosamente limpios, dado que los restos del pienso germinado tienden a enmohecerse o a agriarse con facilidad. Todavía hay tomar mayores precauciones si se mezcla la comida germinada húmeda con el pienso de crianza.

Pienso de crianza

Es preferible llamar al pienso de crianza pienso blando pienso proteínico. Como ya se ha dicho en otro lugar, el contenido proteínico del pienso en grano es relativamente bajo. Aunque los periquitos parezcan tener bastante con una pura mezcla de granos fuera del período de cría, antes de la puesta de los huevos y durante la crianza de los polluelos es muy importante darles además tu pienso rico en proteínas.

Durante este tiempo los periquitos silvestres de Australia también ingieren comida rica en proteínas, comiendo pequeñas cantidades de insectos. Pero nuestros grandes periquitos de exposición necesitan una cantidad correspondientemente mayor de pro teínas en su pienso, ya que los polluelos crecen, en el mismo tiempo, hasta tener una masa corporal mucho mayor que la de los pájaros silvestres.

Las opiniones de los criadores acerca de la composición del pienso de crianza difieren mucho. Por un lado, les dan pienso de crianza comercial, bien seco o bien grumoso y húmedo v, por otro, elaboran ellos mismos esta comida proteínica siguiendo “recetas secretas”. En el mercado hay mezclas de pienso de crianza que todavía se han de humedecer.

Eso puede hacerse conjugo de zanahorias, leche o agua. Otros fabricantes de pienso de crianza ofrecen comida “lista para tomar”. En el caso de este pienso húmedo hay que vigilar que el contenido de humedad no se haya introducido mediante semillas oleaginosas o grasas, pues de lo contrario existe el riesgo de que se vuelva rancio.

Por regla general, el pienso de crianza de los comercios tiene la suficiente cantidad de proteínas, cosa que se logra, entre otras, mezclándolo con huevo en polvo e insectos.

Los fabricantes que están convencidos de la calidad de su pienso, indican en el paquete el análisis del mismo, otras casas lo silencian, según dicen, por razones de la competencia. Para preparar nosotros mismos una comida de crianza utilizaremos como base panecillos, galleta o tostadas remojadas en leche o en agua.

Una vez remojada, esta masa se exprime y se provee de toda clase de ingredientes: así, por ejemplo, se le añade levadura, alimentos infantiles, harina de soja, germen de trigo, sustancias minerales, glucosa, insectos molidos, cáscaras de huevo trituradas y muchas cosas más, aunque en cantidades pequeñas.

A fin de aumentar todavía más el contenido de proteínas del pienso de crianza que se obtiene en los comercios o del que elaboramos nosotros mismos, también se puede añadir huevo duro.

En el momento de dárselo a los periquitos la consistencia de este pienso debe ser grumosa y húmeda. Se ve, pues, que no se ponen límites a la fantasía a la hora de preparar un pienso de crianza. En relación al suministro de pienso de crianza son de importancia dos cuestiones básicas:

  • el contenido proteínico debe ser lo más elevado posible,
  • los pájaros han de aceptar este pienso.

En mi criadero les doy, desde hace años, pienso de crianza comercial. Me he dado cuenta de que los periquitos prefieren un pienso claro a uno oscuro y uno húmedo a uno seco.

Sea cual sea el pienso por el que usted se decida, damos a continuación algunos consejos:

  • El pienso se debe comprar y darlo a los periquitos el menor tiempo posible después de la fecha de envasado.
  • Hay que tener precauciones con el pienso que se vende a granel, ya que aquí ya no se puede averiguar con exactitud la fecha de envasado.
  • La com >Pienso verde

Los criadores y aficionados sustentan las opiniones más diversas acerca de la alimentación con comida verde y de su valor. Según nuestra opinión es necesario darles también comida verde, además de la germinada y de los granos.

Como ejemplos citemos aquí: álsine, bolsa de pastor, armuelle, diente de león, milenrama, llantén, llantén mayor, acedera, hierba cana, artemisa, así como ortigas tiernas. También les gusta mucho comer avena semimadura y mijo semimaduro.

Hay que tener en cuenta que, en las regiones industrializadas, todas las variedades de pienso verde se han de lavar concienzudamente. Las hierbas pueden estar contaminadas, además de por los tratamientos con insecticidas o herbicidas, también por compuestos de azufre (la combustión del carbón y del petróleo produce S02), o incluso por gases de escape que contengan flúor.

También deseo advertir que no se les dé a los periquitos comida verde del ámbito de influencia de carreteras muy transitadas. Como ya se ha dicho, las emisiones de tetraetilo de plomo de los gases de escape pueden hacer que las hierbas contengan grandes cantidades de plomo, que puede intoxicar a los periquitos.

Si en las grandes ciudades no es posible conseguir las hierbas citadas arriba, se las puede sustituir por lechuga, endibias, rapónchigo, espinacas, acelgas, así como por las partes verdes de las zanahorias, por apio y por perejil. Además, también les gustan mucho las zanahorias y las manzanas.

Según AECKERLEIN (1986), los piensos verdes solo se diferencian poco en su composición. Es típico el alto contenido de agua (aproximadamente un 85%) y la baja concentración de nutrientes (proteínas 1-4%, grasas, menos del 1% y carbohidratos 2-3%). Según este mismo autor, el verdadero valor de los forrajes estriba en su riqueza en sustancias esenciales (vitaminas. minerales, etc.) y en las propiedades dietéticas debidas a la fibra bruta.

A fin de satisfacer su instinto de roer, todos los periquitos necesitan ramas (sauce, arce, roble, aliso, álamo, serbal, saúco, etc.). También les gusta roer ramas de frutales, pero hay que vigilar estrictamente que no hayan sido tratadas con plaguicidas.

Al darles a los periquitos ramas se consigue, junto a la satisfacción de su afán de roer, aportarles también la necesaria celulosa, la cual forma parte asimismo de su alimentación, así como sustancias tales como proteínas, oligelementos y componentes orgánicos.

Nunca se les debe dar a los periquitos la comida verde por la noche. El pienso verde no aporta una nutrición integral debido a que posee una escasa concentración de sustancias nutritivas y al hecho de que las del interior del núcleo celular están rodeadas por una membrana celular resistente (fibra).

La importancia de la comida verde estriba exclusivamente en su contenido en vitaminas y oligoelementos así como en una estimulación de la actividad intestinal. Si por la noche se les da a los peo quitos gran cantidad de pienso verde, los padres llenan los buches de las crías, cosa que se puede observar a través de su piel.

Pero ello significa que el contenido del buche se compone en gran parte, y en lo que respecta al valen nutritivo, de pienso de escaso valor, de modo que los polluelos no han ingerido alimento suficiente para pasar la noche.

Comederos y bebederos

Los comederos y bebederos de las jaulas y aviarios deben ser del mismo tipo, forma y la maño, a fin de poderlos intercambiar. Sobre todo, han de estar exentos de rendijas y grietas y se han de poder limpiar y desinfectar con la facilidad y a conciencia.

Los comederos y bebederos han de pesar lo suficiente para que los pájaros no puedan moverlos o volcarlos. La comida en grano es preferible ponerla en recipientes llanos de gran superficie, dado que de lo contrario se corre el riesgo de que la comida aún no ingerida se cubra de cascarillas.

Este riesgo existe, sobre todo, cuando se utilizan comederos automáticos. En ellos, la salida se puede taponar rápidamente con cascarilla y restos de pienso, de manera que el pájaro va no puede ingerir suficiente alimento. Eso puede conducir a que el animalito muera de hambre frente a un comedero “lleno”.

Por el contrario, en las zonas de vuelo los comederos automáticos han demostrado su valía. En esos lugares, los granos se le ofrecen al periquito en una gran superficie. Las cascarillas son “aventadas” del comedero cuando los pájaros acuden volando. También tiene sentido ofrecer la comida en grano sobre una mesa-comedero.

Para darles minerales, etc., son adecuados los pequeños “comederos de golosinas”, que también se emplean para el agua de bebida en la jaula de concurso o exposición. Para sujetar los jibiones los comercios ofrecen unos soportes especiales.

Para el agua de bebida han demostrado ser excelentes los bebederos automáticos o los fiascos. Gracias a su abertura relativamente pequeña evitan que el agua se contamine debido a suciedad o excrementos. Además, no existe el peligro de que los polluelos recién salidos del nido se ahoguen en un recipiente demasiado grande.

Los bebederos de material opaco enlentecen b formación de algas. Además, en tales recipientes los suplementos vitamínicos añadidos a. agua no se descomponen tan deprisa, ya que la acción destructiva de la luz está disminuida Por supuesto que también el agua de los bebederos automáticos se ha de cambiar cada día.

Por razones higiénicas es importante, que los periquitos entren en contacto lo menos posible con sus excrementos. Por eso. tanto los comederos como los bebederos no se deben colocar debajo de los aseladeros o perchas, para que no caigan excrementos en su interior.

Almacenamiento del pienso

El pienso, tanto los granos como el pienso de crianza, se ha de almacenar en un sitio lo más fresco y seco posible para que no se formen mohos a causa de la humedad y del calor. Por otra parte, si el pienso está almacenado en un lugar húmedo y cálido es muy grande el peligro de que sea atacado por ácaros.

A fin de evitar que en el almacenamiento se formen toxinas muchos criadores añaden un preparado a base de ácido propiónico. Si se hace, hay que tener en cuenta la dosis recomendada por el fabricante. El pienso en grano se puede guardar tanto en sacos como en recipientes con buena ventilación.

¿Quieres saber más sobre periquitos?

in Curio Sfera .net esperamos que te haya gustado este post titulado Qué comen los periquitos. Si deseas ver más artículos educativos parecidos o descubrir más curiosidades y respuestas sobre el mundo animal, puedes entrar en la categoría de periquitos. o la de todas las aves exóticas.

Si lo prefieres pregunta tus dudas al buscador de nuestra web. Si te ha sido útil, por favor, dale un “me gusta” o compártelo con tus familiares o amistades y en las redes sociales. 🙂

Video: 'Juiste voeding is een van de geheimen'. Team LottoNL-Jumbo (Junie 2022).

Pin
Send
Share
Send
Send