Diere

U wil hê dat u parakeet moet aanhou sing, veg teen die myte wat loer

Pin
Send
Share
Send
Send


Olivia Hoover | Hoofredakteur E-pos

Soos baie ander soorte troeteldiere, is parakiete geneig tot myte. Daar is drie hooftipes myte wat papegaaie gewoonlik vind: rooi myte, skubberige myte en veermyt. Hierdie soort myte kan vel- en veerirritasie, skubberige groeisels en rusteloosheid veroorsaak, soos oormatige versorging, of lusteloosheid, afhangende van die tipe myte. Die stryd teen 'n mytbesmetting kan 'n uitdaging wees, maar deur ywerige skoonmaak en medikasie kan myte uitgeroei word.

Bring u voël na 'n veearts as u vermoed dat dit myte het. Voëlveeartse kan makliker bepaal dat die gesondheidsprobleem wat u voël ondervind myte is en nie 'n ander mediese toestand nie. 'N Veearts kan ook die presiese tipe myte bepaal en kan 'n mediese behandeling vir u parkiet voorskryf.

Maak die parakeethok skoon. Skrop elke deel van die hok, insluitend die tralies en onderkant, met warm water. Maak ook hangers, bakkies, speelgoed of ander versierings skoon met warm water.

Gebruik 'n voëlmytuitroei, as 'n bespuiting, in die hok en alles daarin. Alhoewel hierdie mytbespuitings ontwerp is om die voël self te behandel, kan dit ook help om plaagbesmettings in die habitat van die parkiet te voorkom. Spuit elke deel van die hok, insluitend hoeke of krake waar myte kan wegkruip. Aerosols vir voëlmyte kan by troeteldierwinkels gekoop word.

Maak die omgewing rondom die hok van die parkiet skoon, insluitend die mure, vloer en meubels naby die hok. As die myte na hierdie gebiede migreer, sal hulle eenvoudig terugkeer.

Behandel die parkiet met 'n mytmedisyne of 'n spesifieke bespuiting vir die soort myte wat u voël dink. Vlokkige myte, een van die algemeenste soorte myte, word die beste behandel met 'n produk wat moxidektien bevat. Rooi myte kan behandel word met produkte wat karbaryl bevat. Veemyt kan behandel word met 'n alledaagse mytbespuiting. As u parakeet met 'n interne myt gediagnoseer is, kan 'n interne plaagdoder gewoonlik gebruik word. Probeer om nie-giftige medikasie te gebruik of deur 'n veearts aanbeveel. Verhoed dat die medikasie deur die voël se oë of neusgate kom.

Vryf die olyfolie in die dele van die parkiet wat deur die myte geraak is. Olyfolie kan help om myte te versmoor, en kan ook jeuk of irritasie van die voëlvel verlig. Vermy olie in die neusgate of voëls. Gebruik hierdie behandeling slegs op die liggaam of bene van die parkiet.

Hoe kan myte in parakiete genees word? Met behandelingslae?

Wat te koop om te weet hoe om die myte van die parkiet uit te skakel?

Die eerste vraag wat u jouself moet afvra, is:

Hoe kan ek weet of my parakeet myte het? Hoe kan ek myte in Australiese parakeets opspoor? Hoe kan myte in Australiese parakeets uitgeskakel word?

Aangesien hulle skurfmyte soos enige ander dier kan produseer, sal ons in ons blog sien wat om te doen as 'n parakeet myte het en hoe om die parasiete te verwyder.

Hoe kan ek weet of my parakeet myte het?

Dit is baie skaars dat myte in parakeet veranderings veroorsaak in die algemene gesondheidstoestand van die parkiet, en die algemeenste is dat dit die bek en vere beïnvloed.

Soms kan daar egter asemhalingsprobleme voorkom, wat veroorsaak word deur 'n myt wat die tragea beïnvloed. In hierdie gevalle kan u moeilike asemhaling sien, met u mond oop.

Daarbenewens, hoewel dit minder gereeld voorkom, kan sommige van hierdie myte die vere beïnvloed en dit jeuk.

Die siekte wat deur die knemidokoptemyt veroorsaak word, word algemeen 'skubberige gesig' genoem as gevolg van die voorkoms van siek diere.

In die aangetaste parakiete is die gebied van die bek en die neusgate (die asemhalingsopeninge) gevul met skurwe wat sigbaar is.

Kneemidocoptic mange word ook 'skurwe van die bek en bene' genoem. Hulle word bedek met skurfte soortgelyk aan dié van die gesig.

Hierdie skurfte is te wyte aan 'n hiperkeratose-proses, dit wil sê 'n verdikking van die buitenste laag van die vel, wat deur die myt veroorsaak word.

Selfs as u twyfel, is die doeltreffendste ding om die veearts te neem om te bevestig of u parakeet myte of skurfte het.

Hoe kan jy skurfmyte in die parkiet verwyder? Met 'n bespuiting?

Vroeër een van die tuisremiddels wat rondgerol het, was dat as u parakeet myte het, u dit met paraffienolie sou gee of dit met olyfolie versuim. Om dit toe te pas, is 'n katoen gebruik, byvoorbeeld 'n oorstokkie.

Alhoewel dit 'n huismiddel was, het dit gelyk asof dit aanvanklik nie te gevorderd was nie, maar dit is verlig, hoewel dit uiteindelik teruggekeer het. Die doeltreffendste behandeling is een met 'n akwaried spuit of 'n antiparasitiese pipet wat ons in enige veeartsenykundige winkel kan vind om ons geliefde dier te help.

Hoe om myte in parakeet dood te maak?

Die eerste ding wat u moet doen, is om die dier van waar u vermoedens van die res van u eksotiese voëls het, te skei, sodat u nie weet nie. Word 'n besmetting van die pilaar van knemidokoptes.

Ek sal ook pulmosan aanbeveel wat die aktiewe stof in invermektien bevat. Dit kom in druppels en twee druppels word op die vel op die nek van die AVE toegedien. Nie in die vere nie. As dit 'n klein voël is, dan 'n druppel.

Om jou ook te voorkom. Ek sal die res van u klein voëls behandel net vir ingeval

Die metodes en middels, tuisgemaak of nie, wat u gebruik om skurfmyte by u voëls uit te skakel, is persoonlike sake, maar ons sal die doeltreffendste aanbeveel.

salmonellose

Daar is veral verskillende soorte salmonella Salmonella typhimunum, wat siektes en dood by voëls soos parakiete kan veroorsaak. Hierdie salmellose is onder die meer ernstige bakteriese siektes en dat meer verliese by voëls voorkom.

die bronne van infeksie dit is dikwels besmette water en voer vir salmonella, sowel as veral proteïenryke voer, soos vis- en vleismeel, gemaalde bene en garnale.

Salmonella kan ook oorgedra word deur eiers en eierdoppe wat nie behoorlik gesteriliseer is nie. Hierdie kieme vermeerder ook op die wateroppervlak van vuil waterbakke.

Hierdie aansteeklike siekte is baie gereeld deur wilde voëls oorgedra, wat sit in die omgewing of by voëls wat nie bedek is nie. Die gevaar van oordrag van hierdie infeksie bestaan ​​ook indien daar teenwoordigheid van rotte en muise.

Uitgeskei kieme kan mense ook ernstig benadeel. die patologiese simptome van salmonellose by budgies Hulle is relatief on kenmerkend.

Swakheid, geplooide verekleed en diarree, sowel as swelling in die gewrigte en draaie van die kop, dui op 'n infeksie. Maar in baie gevalle word verskeie voëls van dieselfde groep aangetas, sodat die epidemiese karakter van hierdie siekte duidelik gesien word.

Voëls wat die siekte oorleef, kan permanente draers word. As daar vermoed word dat 'n salmonellose is, die veearts moet onmiddellik geraadpleeg word.

Deur ontleding van die druppels kan die kiem geïsoleer word. Aangesien voëls nie voortdurend kieme uitskei nie, is dit nodig om die ontleding van die ekskrement 'n paar keer te herhaal.

tuberkulose

Siek voëls skakel in groot hoeveelhede die tuberkulose kiem Voël tesame met ontlasting, kiem wat nog lank aktief bly. Nie genoeg gesteriliseerde eierdoppe kan ook deur die kiem beïnvloed word nie.

Hierdie kiem, wat kan jare in die buiteland oorleefwat deur voedsel ingeneem word, maar ook deur besoedelde lug inasem te word, kan infeksie veroorsaak. Dit is moontlik om die voël aan die mens oor te dra en omgekeerd.

Tuberkulose is 'n bedrieglike siekte wat soms maande duur en geleidelik dunner word. Tot kort voor die dood het die voëls amper geen sigbare simptome nie.

Tuberkulêre nodules kan in die interne organe vorm wat deels tot verlamming in die ooreenstemmende ledemate kan lei.

In long tuberkulose en lugsakke kan asemhalingsversteurings waargeneem word. As dit die spysverteringstelsel is wat aangetas word, is daar diarree, soos meer gereeld voorkom. Daarbenewens kan bene-tuberkulose en vorme van die vel ook voorkom.

Dit is nogal moeilik om 'n diagnose op te stel, wat slegs finaal sal wees deur die dooie voël te ondersoek.

As die siekte vermoed word, kan 'n ingeligte diagnose verkry word deur die voël te ondersoek tesame met 'n radiologie wat egter net die belangrikste nodules toon.

Dit is baie moeilik, indien nie onmoontlik nie, om aan te neem voorkomende maatreëls, as gevolg van die lang verloop van hierdie siekte. 'n behandeling Dit is ook gewoonlik nutteloos en moet weens die moontlikheid van oordrag van die kiem na die mens nie uitgevoer word nie.

psittakose

Psittacosis is 'n siekte waaraan parakeets en ander voëls wat geen spesifieke simptome het nie, kan ly. Dit staan ​​ook algemeen bekend as die "papegaai siekte". Voëls kan tekens van asemhalings- of ooginfeksie hê, soos nies, sinusitis, konjunktivitis of nasale afskeidings.

Kan ook ly aan groenerige of gelerige diarree, of bloot dunner of ongeregverdigde verwerping, of in uiterste gevalle die skielike dood van die parakeet wat gesond gelyk het.

Daar moet kennis geneem word dat hierdie beskryfde simptome ook as gevolg van ander siektes kan wees.

Psittacosis veroorsaak dat die verdediging van die parkiet verminder, en dit vergemaklik dat ander siektes gelyktydig voorkom wat dit moeilik maak om te identifiseer simptome van psittacosis.

In sommige gevalle is daar gevalle van mak voëls wat maande lank die siekte van psittacosis dra sonder dat hulle simptome het. Maar na 'n periode van spanning ontwikkel hulle skielik.

die psittacosis behandeling Dit kan gedoen word deur middel van inspuitbare middels of mondelings vir 'n minimum van 50 dae. 'N Ander alternatief is om dit slegs met medisynevoer vir hierdie toestand te voed. Die toediening van medisyne in water is nie effektief nie.

In elk geval, Die veearts is die spesialis wat die beste opsie sal kies, sowel as die kalender vir oorsigte en ondersoeke wat nodig is om die gesondheid van die parkiet te monitor.

Daar moet ook op gelet word dat 'n dier wat genees is van hierdie aansteeklike siekte nie weer daarvan vrygestel word nie.

In psittacids bied psittacosis aan baie onspesifieke simptomeDit wil sê, die kliniese manifestasies toon nie verskille met die infeksies wat deur ander kieme veroorsaak word nie. Die mees opvallende is asemhalingsversteurings (rinitis, dyspier, asemhalingsgeluide).

Sommige siek voëls kan ook afwykings hê in die sentrale senuweestelsel wat gemanifesteer word deur aanvalle en verlamming. Byna al die voëls eet nie voedsel tydens die akute fase van die siekte nie, hulle borsel die verekleed (is versmoor) en is apaties.

Die infeksie by mense sowel as by voëls vind hoofsaaklik plaas deur die inaseming van stof. In die akute fase van die siekte, skakel die voëls groot hoeveelhede van hierdie kieme in die ontlasting uit.

Sodra dit droog is, word hierdie ekskremente opgehef deur die vlug van diere en mens en voëls word besmet deur hierdie aansteeklike stof in te asem.

Die kiem van psittacosis word egter nie net weer by ingevoerde voëls ingebring nie, maar baie van die inheemse nageslagte word ook besmet.

Psittacosis is 'n moet-kommunikasiedit wil sê dat beide telers sowel as amateurs die amptelike veearts moet inlig oor enige vermoede van hierdie siekte.

Newcastlesiekte (pseudopeste voël)

Die virus wat die Newcastlesiekte Dit verskyn die eerste keer in die Suidoos-Asiatiese streek. Later is dit in Europa bekendgestel, waarvandaan die uitbreiding oor die hele wêreld plaasgevind het. Die oordrag van die siekte is moontlik deur voëls sowel as deur mense.

Budgies wat siek is met voëlpseudopeste (Newcastlesiekte) kan vreemde nekdraaie hê

Byna alle siek voëls sterf na slegs 6-9 dae. Onder die simptome van voël pseudopeste diarree, nasale en okulêre vloei, gekoördineerde bewegings, verlamming, nekdraaie en dyspier word waargeneem.

Aangesien die gevaar van infeksie baie groot is, sterf byna al die voëls van dieselfde groep binne 'n kort tydjie. Slegs moontlik stel die diagnose definitief deur die teenwoordigheid van die virus in die organe van dooie monsters te verifieer.

papovavirus

Papovavirus veroorsaak 'n siekte by uuker-kuikens Hulle is nog steeds in die nes. Hierdie virus is klein en nie toegedraai nie, maar baie bestand. Daarom bly dit lank aktief in die omheining van voëls of in die voëlhok, sowel as in hokke en bykomstighede.

Oorleef etlike ure by temperature bo 56 ° C. dit is onmoontlik om dit met die huidige manier van ontsmetting te vernietig.

Om die produkte wat 'n aktiewe bestanddeel bevat, te ontsmet, word 'jodoforo' of 'n kombinasie van aldehiede aanbeveel. As iodoforos gebruik word, moet 'n behandeling met kalsiumstowwe nie gelyktydig plaasvind nie, aangesien die doeltreffendheid daarvan teengewerk word. Dit is nodig om 'n aksietyd van ten minste twee uur te verwag.

In die broeiplekke of in voëlhokke wat nie sulke behandeling toelaat nie, kan die toerusting en mure egter met die vlam van 'n sweiser gesing word.

As u dit doen, moet u versigtig wees, veral as dit bykomstighede in plastiek of hout is. Hierdie virus word aan ander voëls oorgedra en is baie aansteeklik..

Siek kuikens wat in die nes is, is teenwoordig simptome die geswelde buik en ernstige uitdroging (veral sigbaar op die bene en voete wat gekrimp of gekreukel is), sowel as vuil in die kloakale gebied, wat minder as gevolg van ekskrasie as aan witterige urine is.

As daar vergelyk word met gesonde kuikens van dieselfde ouderdom, kan groei ook gesien word vertraagde liggaamsvere en die rekkies, sowel as die gebrek of misvorming van die dons. 'N Spesifieke behandeling van siek voëls is nie moontlik nie.

Aangesien die virus met die hande van 'n kissie na die ander oorgedra word, is dit ook nie sin om die siek kuikens met vitamienpreparate te versterk nie. Daar is ook nog nie 'n voldoende entstof nie.

As hierdie siekte voorkom, word dit aanbeveel om die teling vir drie tot vier maande te onderbreek, waardeur die aantal hoogs sensitiewe voëls verminder word en die vermenigvuldiging van die virus beperk word.

Op hierdie manier kan broeipare teenliggaampies vorm wat deur die eier na die kuikens oorgedra word en sodoende teen die siekte beskerm word. Gedurende hierdie periode word 'n weeklikse skoonmaak en ontsmetting aanbeveel. Dit is nie wetenskaplik bewys dat daar 'n verband bestaan ​​tussen papovavirus en die voorkoms van die Franse molt nie (kyk later in hierdie pos).

Swelling van die mukosa van die gewas

Hierdie siekte kom gereeld voor by papegaaie en papegaaie wat voer of water met ontlasting ingeneem het. Die oorsake kan wees van infeksies deur bakteriële middels (trichomonas, swamme), bytende brandwonde, vergiftiging, okklusies of fermentasieprosesse in die gewas, asook die inname van water wat te koud is (ryp), of ek dink dit is te warm.

Mukosale infeksies wat veroorsaak word deur swamme en / of trichomonas, wat ook by 'n gesonde voël kan voorkom, kan ontsteking veroorsaak as hul verdediging verswak.

Dit is selde dat hierdie siekte oorgedra word aan die ander voëls wat in dieselfde voëlhok of hok gehuisves word, tensy dit 'n paartjie is wat op mekaar voed en sodoende die kieme oordra.

Die swelling van die slymvlies van die gewas manifesteer met simptome Met die verminderde inname, apatie en die verekleed van die verekleed, is die voedingsstatus geleidelik afbrekend.

Pasiënte streef dikwels daarna om te sluk, hul nek te beweeg en te swaai asof hulle pomp, puisies uitspook en 'n gryswit, gloeiende slym. As gevolg van kopskudding die vere van die gewasarea is gewoonlik baie klewerig. Sonder behandeling sterf hierdie voëls dikwels.

endoparasiete

Die oorsaak van die endoparasiet besmetting U moet dit eerstens in die akkommodasie-omstandighede soek. Budgies wat individueel in 'n hok gehuisves word, word byna nooit beïnvloed nie.

In die geval van voëls wat in buiteversies gehuisves word, kan 'n besmetting voorkom as gevolg van Capillaria of deur ascites, veral as die voëlhokke nie bedek is nie en die ontlasting van wilde voëls binne val.

'N Endoparasietbesmetting dit hoef nie noodwendig dodelik te wees nie, neem die parasiet voordeel uit sy gasheer. Gaste en parasiete word by mekaar gehuisves en hulself in 'n baie broos "ewewigsituasie" bevind.

Airbag myte

In die parkiet is hierdie myte redelik skaars. Veranderings verskyn in die lugsakke, uitsteekende witterige foci en op die slymvlies van die lugsakke, brongiale buise en lugvlies, fyn, donker kolle wat onder die mikroskoop die myte is.

As 'n algemene reël, kan simptome soos skielike bewegings van die kop, met asemhalingsversteurings, aandringende hoes, nies, en pogings om te sluk, voorkom in die parkette wat deur hierdie parasiete besmet is.

Ook op sommige plekke onder die algemene naam van wurms. As 'n algemene reël, Askariede word slegs in golwende parakiete aangetref as dit saam met ander papegaaie of papegaaie in 'n gebied gehuisves word of om 'n vrye vlug is omhein. Askariede eiers word omring deur 'n wasagtige laag, en is dus ongevoelig en bestand teen 'n reeks ontsmettingsmiddels.

Wat hulle makliker vernietig, is droogheid en sonlig. Alhoewel 'n besmetting van die ascarid nie uitgesluit kan word nie, verminder die fyn skoonmaak u risiko baie.

gegee dat die papegaaie word gewoonlik besmet as gevolg van ander voëls, veral vir die uitskeidings van ander psittacids, word gemeenskapsverblyf nie aanbeveel nie.

Die kliniese beeld van die besmetting van die vog is nie spesifiek nie. Tussen jou simptome Verdunning, gebrek aan eetlus en skielike dood kan voorkom, veral as die besmetting in die dunderm-streek voorkom en 'n derm-okklusie voorkom.

Aangesien die opstop van die parakeet nie altyd eiers uitskakel nie, is 'n enkele ontlasting van die ontlasting om die ascites te diagnoseer onbeduidend. Askariede besmetting kan egter veilig gediagnoseer word deur dooie voëls te dissekteer.

Die behandeling van ascites Dit kan gedoen word met 'n produk teen ascites wat die parkiet goed verdra. Nadat die vermifuge toegedien is, moet die parakiete in 'n aparte hok gehuisves word, waarvan die vloer met karton of papier bedek is.

Dit moet twee keer per dag verander word en dit verbrand. Terselfdertyd is dit nodig om die voëlhokke deeglik skoon te maak (indien nodig vlam daaraan). Na 3 weke moet die genesing met die vermifuge herhaal word.

Capillaria

die parakeet Capillaria-besmetting wat in gemeenskap met ander voëls gehuisves word, is 'n veel groter probleem as die voorkoms van ascarids. Soos in die ascarid, vind die ontwikkeling van die Capillaria direk plaas, dit wil sê sonder 'n tussengas. Die weerstand van Capillaria-eiers is laer as dié van ascarids. Die voël word besmet deur eiers van hierdie vermes in te neem met die reeds gevormde embrio.

Die dunderm is die belangrikste plek van die besmetting, maar Capillaria kan ook in die gewas of in die dikderm voorkom. Die mukosa van die aangetaste gebiede kan ontsteek word, en soms is daar ook 'n slymvliesige diarree.

'N Chroniese verdunning en apatie word oorweeg patologiese simptome. Die veiligste manier om die besmetting van Capillaria te bevestig, is om 'n parasitologiese ontleding van die ekskrement te doen.

Medikasie behandeling Dit kan moeilik wees as dit deur 'n ondersoek deur die gewas toegedien word, wat die slymvliesirritasie met die gevolglike braking kan veroorsaak.

In Sentraal-Europa is hierdie parasitiese dermsiekte nog nie in parakee aangetoon nie.

Scabies Ploeg

die in die papegaai, beide die bene en die bek, word veroorsaak deur 'n myt: die ploegploeg. Die sogenaamde 'skubberige gesig' met 'n grys of wit littekens of skurfte van 'n skubberige aspek, waarin die gate wat deur die parasiet geboor word, sigbaar word.

budgie met scabies

Hierdie veranderinge kom voor in die omgewing van die ooglede of was, by die hoeke van die bek, in die omgewing van die cloaca of die uropigeale klier en in die bene en voete. Dit kan veroorsaak dat die bene so swel dat die ring verwyder moet word.

dikwels, Die eerste simptome is die voorkoms van gate in die gebied van die boonste piek, naby die was. Die myte produseer 'n dilatasie as 'n sak wat in gevorderde gevalle die vel wat soos heuningkoekies vorm, kan vernietig. Die liggaam reageer daarop deur die vel van die vel te verhoog.

As 'n algemene reël, hierdie myt val net jong parakiete aan. In 'n eksamen was die jongste parakeet 3 maande, ongeveer 30%, 'n halwe jaar en 50%, 1-2 jaar. Die res is tussen 3 tot 6 jaar versprei.

Die verklaring van hierdie siekte hang af van verskillende faktore, byvoorbeeld van gebrekkige parakeetweermiddels as gevolg van swak onderhoudstoestande, oorbelasting of spanning, infeksies of ander siektes.

Die myte van die Sam kan jare in die parkiet teenwoordig wees sonder om dit sigbaar te maak, dit wil sê sonder om siekte te veroorsaak. Dit verklaar waarom parakiete wat jare lank alleen opgeneem is, skielik siek kan word. Daar word aanvaar dat voëls moontlik al deur kuikens in die nes besmet is.

die oordrag van sama aan voëls Gesond is nie net so moontlik nie. Skurfte kan behandel word met dimetieldifenileendisulfiet ('Odylen' van Bayer). Hierdie produk word herhaaldelik (ten minste 3) op die aangetaste dele toegedien met behulp van 'n klein kwas of 'n katoenstaaf.

Om die verdediging en genesing te help, word dit aanbeveel om tydens die behandeling met 'Odylen' 'n vitamienpreparaat in die drinkwater toe te dien.

Rooimyt

Nadat die scabies geploeg het, die rooimyt is een van die gereeldste ektoparasiete van die parkiet. Benewens pluimvee val hierdie myt ook wilde voëls, sowel as voël- of hokvoëls aan. Ander mak diere en mense loop ook die risiko om besmet te raak. Rooi myte is dus as oorsaak van veluitslag by mense gevind.

Mikroskopiese beeld van 'n rooimyt

Rooimytbesmetting word baie keer eers opgemerk totdat die chroniese bloeding veroorsaak bloedarmoede, wat gekoppel is aan 'n verswakking. Hierdie myt is veral besmet deur voëls wat in voëlhokke gehuisves word, maar ook hul teenwoordigheid in eensame voëls is aangetoon.

Dit is moeilik om 'n besmetting te herken, want die myte gaan gereeld snags na die voëls, of hulle bedags in die krake van die hok en die hangers wegkruip, of in die omgewing van die hok.

In die geval van voëls wat broei, bly die myte ook gedurende die dag in die nesbok. Alhoewel die besmetting minimaal is, is die konstante bloeding dodelik vir die parakeetkuikens wat nog in die nes agterbly.

Hierdie vinnig bewegende myte word rooi geverf as hulle bloed ingesuig het. Die kleur wissel na gelang van inname en vertering: van rooi, deur donkerrooi of swartbruin tot gryswit. Rooimytbesmetting word behandel deur kontakinsekdoders.

Ons moet spuit die hok, voëlhok, neskas en alle bykomstighede met hierdie insekdoders of dompel dit daarin. Die gebruik van 'Mafu-Strips' is ook effektief. Ons moet egter toesien dat die dosis ooreenstem met die grootte van die omhulsel wat in die verpakking aangedui word; 'n oordosis kan die parkiet beskadig.

Malofages is 'n ander klas ektoparasiete wat egter hulle kom skaars in die parkiet voor. Hulle voed op die velskale en vernietig die vere. Budgies wat individueel gehuisves word, is beswaarlik besmet; maar siek voëls ly meer gereeld as gesonde voëls.

Malofages wat deur hul vel loop, maak die voël onrustig, en die besmetting word sigbaar deur die geknarsde dele van die vere. Deur die verekleed in detail te ondersoek, kan die fagofage waargeneem word. Om hierdie parasiete te bekamp, ​​is dit ook effektief om 'n "Mafu-strook" op die broeiplek te hang.

Veermyt

Ons moet ook noem veermyt, wat relatief skaars is, watter hulle lê meestal in die bloedgevulde canyons van die groot groeiende vere, wat veroorsaak dat hulle breek.

Dikwels word hierdie myte nie opgespoor nie en kan die oorsaak wees dat volwasse parakee by baie voëls vir baie van hulle groot vere verloor. blykbaar, daar is geen oplossing teen hierdie myte nie.

Tumore speel 'n belangrike rol by budgies, veral tussen 2 en 6 jaar oud. Dus, in die kliniek vir versiering en wilde voëls, kan die vermoede van gewas in 32,2% van die gevalle tydens die ondersoeke van 1203 golwende parakeets geopenbaar word.

Grootmaat word vermoed dat hy 'n gewas in hierdie Australiese parkiet was

In vergelyking met ander papegaaie en papegaaie, is dit opvallend gereelde voorkoms van gewasse by budgies. As gevolg van die toetse wat uitgevoer is, is daar gevind dat die gewasse voorkom hoofsaaklik in die lewer, niere, geslagsorgane en onderhuid gewasse (lipomas).

Vanuit die veearts se oogpunt is lipomas (vetgewasse) wat gewoonlik in die vorm van gemerkte knoppe op die bors, word hulle eenvoudig en veilig gediagnoseer en kan dit definitief deur chirurgie uitgeskakel word.

As die parakeets eensydige kreupelheid het, dui dit op die bestaan ​​van 'n gewas in die buikholte. As die parkiet, benewens die aanvanklike kreupelheid - dit kan voorkom dat een voet heeltemal gevoelloos is, ly dit ook aan witterige diarree en braking, moet 'n niertumor vermoed word.

Hierdie vermoede neem toe as die betrokke parkiet tussen 4 en 6 jaar oud is. as parakeet tumor simptome, in die gevorderde stadium, kan dit herken word deur die borselende verekleed en dunner, ondanks 'n normale inname.

Die sogenaamde "hand soen posisie" van 'n voet is tipies van nier gewasse, die gereeldste in parakeets, wat met 'n been verlam is.

Velsiektes

Ook bekend as die EMA-sindroom. In die parakeets en in die onlosmaaklike (lovebird) is 'n velversteuring waarvan die simptome by beide dieselfde is. Die literatuur noem dit, gedeeltelik of kortliks die kliniese beeld word gemanifesteer in die parkiet, veral in die oksels, dit wil sê onder die vlerke.

Voëls wat deur vel- en veerprobleme geraak word

In ongeveer 90% van die gevalle word parakeets beïnvloed deur onderkant van die vlerke aan weerskante en aan beide kante. Die gevederde gebied van die aangetaste veldele is dikwels klewerig met bloed of bedek met skurfte.

Dit is gereeld om spore van bloed in die boonste bek by die aangetaste voëls te vind, of daar kan gesien word hoe die voël die aangetaste velareas sterk raak. In hierdie gevalle word uitgebreide weefselverliese gereeld op die betrokke punte nagegaan.

Dikwels kom daar in die middel van die aangetaste velareas 'n kraak voor wat die spiere bereik met die lippe van die wond met 'n bloedige kors. By die ontleding van die oorsake is 7 verskillende kiemspesies saam geïsoleer.

Die mees algemene was stafilokokke en vorms. Maar hierdie kieme word nie as die werklike oorsaak van hierdie siekte beskou nie. Die oordrag van die een voël na die ander kon nie bevestig word nie.

Aspergillosis (veroorsaak deur vorm Aspergillus spp.)

Aspergillose word gewoonlik veroorsaak deur die Aspergillus jumigatus, maar ook deur ander spesies soos Aspergillus flavus en Aspergillus niger. Hierdie swamme is wydverspreid in die buitewêreld en kan alle voëlspesies beïnvloed.

Links: voël eier wat deur Aspergillosis besmet is. Regs: mikroskopiese beeld van mohoo Aspergillus spp.

Swak higiëne, oormatige besetting van voëlhokke en vluggebiede, hitte, humiditeit en bederf voer bevoordeel die aanvang van hierdie siekte.

Die kuikens kan reeds besmet word as die eierdop deur Aspergillus besmet is. As ons die ondergrond of bed vir voëlhokke, broeikaste en nestbokse plaas, moet ons die teenwoordigheid van vorms monitor, en aandag gee, byvoorbeeld aan 'n vormige reuk.

By kuikens kom aspergillose meestal akuut voor, by volwasse voëls word dit dikwels chronies. In die eerste plek word die asemhalingsorgane aangetas, waarvandaan die infeksie ander organe kan binnedring, in die meeste gevalle word veranderinge in die long en in die lugsakke nagegaan.

Die kliniese beeld is onbepaald en atipies, en simptome van 'n algemene siekte in verskillende grade kan heers. In gevorderde gevalle verskyn asemhalingsversteurings. As gevolg van die giftige effek van Aspergillus, kan daar skielike dood voorkom, wat egter eers plaasvind na 'n lang siekte, wat lei tot swakheid en dunnerheid.

Candidiasis - oidiomycosis

Esta enfermedad está causada por Candida albicans, más raramente por otros ascomicetos. El germen causante existe en las mucosas de las aves sanas, pero sólo origina la enfermedad cuando las defensas están disminuidas.

En tal caso hay alteraciones en la parte superior del tracto digestivo, en la boca, en el esófago y, sobre todo, en el buche. Esta enfermedad es bastante frecuente en los periquitos. Se aprecian placas amarillentas que, a diferencia de las lesiones de la tricomoniasis, se pueden desprender fácilmente y no producen hemorragias.

El germen se ingiere frecuentemente con la comida. La aparición de esta enfermedad se ve favorecida por influjos medioambientales estresantes, por una alimentación deficiente, por un aporte insuficiente de vitamina A y por la administración de antibióticos prolongada.

die cuadro clínico es, al principio, de naturaleza general con una ingesta disminuida. Con frecuencia, las aves regurgitan el contenido del buche y vomitan. A menudo, el buche parece muy lleno e hinchado.

También pueden aparecer diarrea y dificultades respiratorias. Se obtiene un diagnóstico claro con el cultivo de estos hongos, procedentes de la boca o del buche, y su examen microscópico.

Muda francesa

En la mayoría de crías de periquitos aparece un número variable de polluelos que, aproximadamente en el momento en que han de abandonar el nido, pierden varias o todas las rémiges, cosa que les incapacita para volar. Puedes obtener más información sobre el estado de las plumas en cómo cuidar un periquito.

Entonces permanecen sentados en el suelo y se mueven a saltitos o corriendo, por lo que los criadores les dan el nombre de periquitos “corredores” y o “trepadores”. Este fenómeno apareció en el sur de Francia poco tiempo después de las primeras importaciones de periquitos procedentes de Australia, por lo que recibe el nombre de “muda francesa”.

También se han visto repetidamente ejemplares silvestres jóvenes así, sin rémiges, en las regiones australianas.

Los aficionados discuten sobre las distintas causas de esta enfermedad. Sin embargo, hasta el momento no hay ningún procedimiento que evite la aparición de pájaros “corredores”. Se considera que se pueden excluir claramente parásitos y alteraciones cutáneas como los causantes de esta enfermedad.

Se continúa discutiendo acerca de un complejo de causas en las que el metabolismo desempeña un importante papel. Una posible causa de la muda francesa estriba en el pienso que los padres dan a los polluelos durante los primeros días.

Cuando aparecen “corredores” parece ser que éstos presentan un déficit de proteínas. Sin embargo, la muda francesa no siempre afecta a toda la nidada, sino con frecuencia sólo a algunos polluelos.

Al aumentar el número de puestas consecutivas, aumenta también el número de periquitos “corredores”. El volumen de sangre, el valor hematócrito, el número de eritrocitos, la proteína sérica y la médula ósea de los “corredores” se diferencian de los de los pájaros jóvenes normales.

Una parte de los “corredores” no tarda en emplumar nuevamente y por completo, después de la primera muda ya no se puede observar que antes habían padecido la enfermedad. También se discute si el papovavirus no será el causante de esta enfermedad.

Arrancado de plumas y picaje o pterofagia

Un trastorno especial de la conducta en los periquitos es el arrancado de plumas o el picaje. Los pájaros se arrancan plumas, las mordisquean o las comen. También pueden morder las plumas de tal manera que en la piel quede un muñón. Es probable que esta conducta anormal esté producida por causas múltiples. Es difícil tratar esta enfermedad y un tratamiento sólo tiene éxito en contados casos.

Se aconseja examinar los métodos de alimentación, y el pienso debe ser lo más variado posible (puedes ver nuestro artículo qué comen los periquitos). Este trastorno también puede estar causado por influencias medioambientales, por ejemplo, una temperatura, humedad o iluminación incorrectas, así como la carencia de posibilidades de baño.

El picaje puede estar causado igualmente por una falta de ocupación (aburrimiento), por soledad, por carencia de compañero y por adiposidad.

Canibalismo

El picaje o pterofagia puede conducir, en ocasiones, al canibalismo. Las aves que presentan zonas sangrantes en la piel se deben mantener aisladas hasta la curación. Se deberían eliminar las plumas rotas o mordidas, a fin de que el pájaro no se entretenga con ellas.

Una forma especial de canibalismo es la muerte de los polluelos causada por uno de los progenitores. Siempre se considera que se debe a un nuevo deseo de incubar por parte de los padres, pero no se puede excluir la falta de experiencia de las parejas reproductoras jóvenes.

Enfermedades por carencia de vitaminas

die necesidades vitamínicas pueden varían mucho en las diferentes especies de periquitos, así como en cada uno de los individuos. Sus variaciones dependen de las condiciones internas y externas del pájaro, trabajos y sobrecargas, tales como la cría, las exposiciones, la muda, el crecimiento y las enfermedades aumentan las necesidades de vitaminas.

'n déficit crónico de vitaminas, o incluso una avitaminosis, se pueden evitar con una alimentación sana y equilibrada. Un deficiente aporte vitamínico conduce a una disminución de la vitalidad y de las defensas frente a las influencias medioambientales, favoreciendo de esta manera la aparición de enfermedades.

Por otra parte, un pequeño déficit de vitaminas puede limitar la capacidad reproductora y la fertilidad. Una alimentación integral protege al ave contra estos daños.

Si durante los meses de invierno no se pueden aportar suficientes vitaminas, hay que administrarles algún preparado vitamínico. Éstos se encuentran en forma de polvos o de solución. Sin embargo, cuando se administran vitaminas adicionales también se puede dar un exceso, por ejemplo, una sobredosis de vitamina A y de vitamina D puede dañar al ave.

El cuerpo del pájaro elabora suficientes vitaminas a partir de las provitaminas, sin que se llegue a ninguna sobredosificación. También pueden aparecer enfermedades carenciales si el organismo no puede asimilar las vitaminas a partir del intestino, por más que el animal reciba una alimentación rica en vitaminas y sana.

Esta circunstancia puede darse cuando existen enfermedades intestinales y trastornos metabólicos. Algunas vitaminas son formadas en el intestino por microorganismos, de manera que el pájaro no ha de ingerirías con su comida.

Cuando se administran medicamentos, en especial antibióticos, los microorganismos productores de vitaminas pueden resultar dañados o eliminados, lo que puede causar un déficit vitamínico.

Si hay que administrar medicamentos a dosis elevadas durante largo tiempo es aconsejable darles al mismo tiempo un preparado polivitamínico.

Muchas vitaminas son muy sensibles a las influencias medioambientales, como el oxígeno o la luz, que pueden “destruirlas”. Por eso no es importante qué cantidad de vitaminas había en un pienso o en un preparado vitamínico, sino qué cantidad ingiere realmente el pájaro.

Las vitaminas son incluidas, como elementos integrales, en los sistemas enzimáticos. Si el organismo no tiene suficiente cantidad de una vitamina determinada, el sistema enzimático correspondiente no puede funcionar, o sólo parcialmente. De ello se derivan entonces las manifestaciones carenciales.

A continuación se describen las vitaminas más importantes para los periquitos. Se indican también las posibles manifestaciones de su carencia:

Vitamina A (retinol)

Esta vitamina, que necesitan todos los pájaros, recibe el nombre de protector epitelial, vitamina del crecimiento o vitamina antiinfecciosa, y es ingerida en forma de provitamina (caroteno) con la fruta o los productos lácteos. Las semillas secas sólo contienen poca cantidad de caroteno.

En cuanto a los síntomas, si existe un déficit de vitamina A aparecen lesiones en las mucosas de los órganos respiratorios, digestivos y reproductores, así como en los ojos. La producción de mucosidad está disminuida, por lo que también disminuye la resistencia de las mucosas contra la penetración de organismos patógenos.

Como consecuencia de ello, pueden aparecer trastornos en las vías respiratorias superiores o resfriados. Si hay un déficit de vitamina A puede resultar más difícil superar estas enfermedades.

Las necesidades de vitamina A aumentan al aumentar el contenido proteínico del pienso. El desarrollo de los embriones depende fuertemente del contenido en vitamina A de la yema del huevo. En los jóvenes el déficit de vitamina A puede causar trastornos en los movimientos.

En los adultos, causa malos resultados reproductores, pocos huevos, aumento del porcentaje de huevos estériles, resultados poco satisfactorios en la eclosión de los mismos, es decir, muerte de los embriones en el huevo.

Además, pueden aparecer igualmente trastornos en el plumaje. Debido a que el epitelio renal está afectado, y como consecuencia de ello hay un nivel de ácido úrico excesivamente alto, al parecer también puede aparecer gota.

Las pequeñas manifestaciones carenciales se pueden solucionar rápidamente administrando dosis de vitamina A. Un buen suministro puede reforzar la protección frente a las infecciones. En los animales jóvenes una sobredosis de vitamina A conlleva malformaciones esqueléticas y una osificación demasiado rápida, siendo también posible la caída de plumas.

Vitamina D (calciferol)

Las aves en crecimiento sólo pueden desarrollar correctamente los huesos si disponen de suficiente vitamina D. La cantidad necesaria de esta vitamina depende del contenido de calcio y fósforo del pienso.

Si no hay bastante de estos dos minerales o, si la relación calcio-fósforo no es la correcta, el organismo necesita más vitamina D, la cual es de suma importancia para el ave a causa de sus efectos antirraquíticos.

La vitamina D favorece la retención de calcio y fósforo en el cuerpo, además, también colabora en la regulación del nivel de minerales en la sangre.

Un déficit de vitamina D puede hacer que los huevos tengan la cáscara demasiado blanda o demasiado delgada, con lo que la hembra puede sufrir de retención del huevo.

Si el aporte de vitamina D es insuficiente y, al mismo tiempo, la relación calcio-fósforo es desfavorable, pueden aparecer trastornos de calcificación ósea. En las aves que están creciendo ello puede conducir al raquitismo o, en el caso de ejemplares adultos, a descalcificación ósea.

Ésta se puede manifestar por trastornos al andar, patas deformadas, articulaciones engrosadas, la columna vertebral y la quilla torcidas, y retardo en el crecimiento. Cuando hay un déficit el pico también puede ser demasiado blando o estar deformado y no poseer la suficiente dureza para coger el alimento.

La secreción de la glándula uropígca posee vitamina D, que el ave ingiere cuando se limpia el plumaje. La provitamina se ingiere con el alimento (huevos, leche, cereales, grasas) y es resorbida por la pared intestinal, siendo transportada a las partes implumes de la piel.

Allí, gracias a la luz solar, el dehidrocolesterol es transformado en vitamina D. Debido a la falta de irradiación solar, los pájaros que se mantienen en el interior necesitan mayor cantidad de vitamina D que sus congéneres alojados en pajareras o aviarios al aire libre.

Si se les da regularmente comida verde se puede prevenir un déficit de vitamina D. Las sobredosis de esta vitamina pueden causar calcificaciones patológicas en los tejidos.

Vitamina E (tocoferol)

Las aves necesitan más vitamina E que los mamíferos. Esta vitamina se encuentra en las plantas verdes, en los gérmenes de cereales y en los de los frutos oleaginosos (cáñamo, girasol, etc.). Las necesidades de vitamina E también dependen de la cantidad de ácidos grasos insaturados presentes en la comida.

Sí se les da a las aves harina de pescado grasa, suplementos grasos o aceite de hígado de bacalao, aumenta su necesidad de vitamina E. Esta vitamina se halla en todas las plantas verdes, especialmente en las simientes germinadas, de esta manera, las aves que pueden comer regularmente pienso germinado no suelen sufrir de síntomas carenciales.

Si aparecen síntomas carenciales, éstos se manifiestan en las aves jóvenes por un plumaje erizado y debilidad, así como por apoyar la cabeza en el suelo, parálisisens. Además, producen movimientos descoordinados, como retorcimientos de la cabeza, tumbos, temblores, etc.

La causa de estos síntomas estriba en alteraciones en el cerebelo (hemorragias) y en la musculatura. En los adultos disminuye la sexualidad y los resultados de la reproducción. El desarrollo de los embriones se puede ver afectado, lo que conlleva la muerte dentro del huevo o que los polluelos no se puedan desarrollar.

Cuando se administra aceite de hígado de bacalao como aporte de vitamina A, hay que ir con cuidado, ya que si se almacena largo tiempo, la influencia de la luz y del oxígeno puede llevar a la formación de peróxidos, al destruir los ácidos grasos poliinsaturados. Estos peróxidos destruyen la vitamina E y pueden causar una hipovitaminosis E.

Vitamina K (filóquinona)

Esta vitamina colabora en la formación de protrombina en el hígado, que influye en el tiempo de coagulación. Los piensos corrientes la contienen y también existen diversos microorganismos que la elaboran en el intestino.

Cuando se administran medicamentos, sobre todo antibióticos, pueden aparecer alteraciones en la composición de la flora intestinal, que den como resultado un déficit de vitamina K.

También aparece este déficit a causa de tratamientos prolongados con sulfonamidas, de lesiones hepáticas, carencia absoluta de grasas en el pienso, así como por la constante administración de preparados a base de carbón.

El déficit de vitamina K se manifiesta por debilidad y palidez de los pájaros, así como por trastornos en la coagulación de la sangre junto a una mayor tendencia a las hemorragias.

Vitamina B1 (tiamina o aneurina)

El déficit de vitamina B1 causa una disminución en la ingesta y afecta la digestión, también causa debilidad general, convulsiones, doblado de la cabeza hacia atrás y parálisis en las patas. Incluso cuando el déficit es mínimo, los periquitos ya no pueden agarrarse bien con sus dedos, de manera que se encuentran inseguros sobre la percha.

Cuando el déficit es más importante, estiran las patas rígidamente, manteniendo los dedos agarrotados y cerrados. Si todavía no hay lesiones permanentes del sistema nervioso, suele darse una rápida mejoría tras administrarles vitamina B1.

Vitamina B12 (danocobalamina)

Esta vitamina se encuentra en el pescado, la leche, el queso y la levadura, además, es elaborada por microorganismos en el intestino. Independientemente de eso, hay que procurar un aporte suficiente de vitamina B12 en el pienso, por ejemplo, añadiendo proteínas animales o administrando un preparado a base de vitamina B12.

Cuando existe un déficit aparecen trastornos en el crecimiento, emplumado deficiente, aumento de la mortandad y muerte de los embriones durante la incubación. Las aves toleran perfectamente que se les dé un preparado a base del complejo B, sobre todo durante las enfermedades hay que reforzar al organismo mediante la administración de este complejo.

Biotina (vitamina H)

La biotina es necesaria para evitar la perosis, así como para unas buenas condiciones de nacimiento para los embriones. Cuando hay un déficit pueden aparecer lesiones cutáneas en los párpados, en los ángulos del pico y en las patas. La biotina también es formada, en ciertas cantidades, en el intestino por microorganismos.

La colina evita sedimentos patológicos de grasa en el hígado, por lo que también es importante para la prevención de la perosis. La colina se encuentra en proteínas animales, en el pienso en grano sólo existe en cantidades pequeñas.

Un déficit de ácido fólico produce anemia, dado que hay muy pocos hematíes e insuficiente cantidad de hemoglobina. En caso de carencia puede aparecer una despigmentación del plumaje. Además, el emplumado no se completa bien, el desarrollo de los animales jóvenes es deficiente y hay una mayor mortandad de embriones. El ácido fólico necesario sólo es elaborado en parte en el intestino.

Nota final

Para finalizar las explicaciones sobre las enfermedades y sus posibles causas queremos decir que nos hemos limitado conscientemente a describir la prevención de las enfermedades y no hemos recomendado ningún medicamento o similar.

Deseamos pedir y advertir a todos los criadores y aficionados que no intenten medicar a sus pájaros con cualquier tipo de remedio, sino que, cuando aparece un síntoma patológico consulten enseguida con un veterinario especializado.

¿Quieres saber más sobre periquitos?

in Curio Sfera .net esperamos que te haya gustado este post titulado Enfermedades de los periquitos. Si deseas ver más artículos educativos parecidos o descubrir más curiosidades y respuestas sobre el mundo animal, puedes entrar en la categoría de periquitos o la de aves exóticas domesticas.

Si lo prefieres pregunta tus dudas al buscador de nuestra web. Si te ha sido útil, por favor, dale un “me gusta” o compártelo con tus familiares o amistades y en las redes sociales. 🙂

Pin
Send
Share
Send
Send