Diere

Gesondheidsinstituut van die staat Mexiko

Pin
Send
Share
Send
Send


  • Hondsdolheid is 'n voorkombare siekte deur inenting wat meer as 150 lande en gebiede aantas.
  • In die oorgrote meerderheid van sterftes by hondsdolheid by mense is die hond die bron van infeksie. In 99% van die gevalle van oordrag na mense word die siekte deur hierdie diere versprei.
  • Dit is moontlik om hierdie siekte uit te skakel deur honde in te ent en hul byt te vermy.
  • Hondsdolheid veroorsaak elke jaar tienduisende sterftes, veral in Asië en Afrika.
  • 40% van die mense wat deur 'n dier gebyt word wat vermoed word dat hulle hondsdolheid het, is kinders jonger as 15 jaar.
  • Onmiddellike en deeglike was van die wond met seep en water na kontak met 'n verdagte dier is noodsaaklik en kan lewens red.
  • WIE, die Wêreldorganisasie vir Dieregesondheid (OIE), die Voedsel- en Landbou-organisasie van die Verenigde Nasies (FAO) en die World Alliance for Rabies Control (GARC) het die wêreldwye vennootskap gestig «Verenigde teen Hondsdolheid »om 'n gemeenskaplike strategie te ontwikkel om te verseker dat daar teen 2030 geen menslike dood weens hondsdolheid is nie

Hondsdolheid is 'n aansteeklike virussiekte wat in byna alle gevalle noodlottig is sodra kliniese simptome verskyn het. In tot 99% van die menslike gevalle word die virus deur huishoudings oorgedra. Die siekte raak egter beide mak diere en wilde diere en word normaalweg deur speeksel deur middel van byt of skrape aan mense versprei.

Dit is 'n siekte wat op alle kontinente behalwe Antarktika voorkom, maar meer as 95% van die sterftes van mense word in Asië of Afrika aangeteken.

Hondsdolheid is een van die verwaarloosde siektes wat veral arm en kwesbare bevolkings wat in afgeleë landelike gebiede woon, aangetas het. Alhoewel daar doeltreffend immunoglobuliene en entstowwe vir mense is, het mense wat dit nodig het nie maklike toegang tot hulle nie. Oor die algemeen word sterftes wat deur hondsdolheid veroorsaak word, selde aangemeld, en kinders van 5 tot 14 jaar is gereeld slagoffers.
Die gemiddelde koste van profilakse na blootstelling, wat ongeveer US $ 40 in Afrika is en 49 dollar in Asië, streke waar die gemiddelde daaglikse inkomste US $ 1-2 per persoon is, is buitengewoon hoog vir bevolkings arm.

Entstowwe word jaarliks ​​na meer as 15 miljoen mense wêreldwyd toegedien, en sodoende voorkom honderde duisende sterftes per jaar weens hondsdolheid.

Uitskakeling van hondsdolheid by hondsdolheid

Hondsdolheid kan voorkom word deur toediening van 'n entstof. Inenting teen honde is die winsgewendste strategie om hondsdolheid by mense te voorkom. Nie net sterftes wat aan hondsdolheid toegeskryf kan word nie, sal ook verminder word, maar ook die behoefte aan profilakse na blootstelling as deel van die sorg vir pasiënte wat deur honde gebyt word.

Bewusmaking en voorkoming van hondsdolheid by hondsdolheid

Opvoeding oor hondegedrag en bytvoorkoming, beide vir volwassenes en kinders, is noodsaaklik in enige inentingsprogram teen hondsdolheid as dit bedoel is om die voorkoms daarvan by mense te verminder en die koste van die behandeling van die byt Dit is noodsaaklik om die gemeenskap se kennis rakende voorkoming en hondsdolheid te verbeter, veral oor die verantwoordelikheid om 'n troeteldier te hê, die voorkoming van byt en die manier waarop hulle optree wanneer dit voorkom. Die betrokkenheid van die gemeenskappe en hul deelname aan voorkomende programme dra by tot die verbetering van dekking en die ontvangs van die belangrikste inligting.

Voorkomende menslike inenting

Daar is hondsdolheid-entstowwe wat as immunisering teen blootstelling gebruik kan word. Dit word aanbeveel om dit toe te dien aan mense met 'n hoërisiko-beroep, soos laboratoriumpersoneel wat met hondsdolheidvirus en ander lewende lysavirusse werk, en mense wat professionele of persoonlike aktiwiteite verrig waarin hulle direkte kontak met vlermuise, vleisetende diere en ander soogdiere in gebiede wat deur hondsdolheid geraak word. Dit is byvoorbeeld die geval van personeel wat aan programme werk om soönoses en stokers te bekamp.

Dit word ook aanbeveel om mense in te ent wat na afgeleë gebiede vervoer waar hondsdolheid oorgedra word, wat baie tyd aan buitelugaktiwiteite sal spandeer, soos grot of bergklim. Net so moet buitelanders wat in lande waar die siekte oorgedra is, ingeënt word en reisigers wat gedwing word om vir lang verblyf in hoërisikogebiede te bly, indien toegang tot biologiese produkte vir die voorkoming van menslike hondsdolheid beperk is. Laastens moet die moontlikheid oorweeg word om kinders wat in die gebiede met 'n hoë risiko woon, in te ent, aangesien dit 'n groter risiko loop omdat hulle gewoonlik met diere speel. Kinders kan meer ernstige byt ly en nie eens sê dat hulle gebyt is nie.

Die inkubasietydperk van hondsdolheid is gewoonlik 1 tot 3 maande, maar dit kan wissel van 'n week tot 'n jaar, afhangende van faktore soos die ligging van die inentingspunt en die virale lading. Die eerste manifestasies is koors wat gepaard gaan met pyn of parestesie op die plek van die wond. Parestesie is 'n gewaarwording van tinteling, jeuk of brand wat ongewoon is of nie deur 'n ander oorsaak verklaar kan word nie. Namate die virus deur die sentrale senuweestelsel versprei, vind progressiewe ontsteking van die brein en rugmurg plaas wat die dood veroorsaak.

Die siekte kan twee vorme aanneem:

  • In die eerste woedende woede toon die pasiënte tekens van hiperaktiwiteit, opgewondenheid, hidrofobie (vrees vir water) en, soms, aërofobie (vrees vir lugstrome of in die buitelug), en die dood kom by die min voor dae as gevolg van hartstilstand.
  • Die ander vorm, verlamde hondsdolheid, verteenwoordig ongeveer 30% van die menslike gevalle en het 'n minder ernstige en gewoonlik meer langdurige evolusie. Die spiere word geleidelik verlam, begin met die wat die naaste aan die byt of krap is. Die pasiënt gaan stadig in 'n koma en eindig dood. Dikwels word die verlamde vorm nie korrek gediagnoseer nie, wat bydra tot die onderrapportering van die siekte.

diagnose

Huidige diagnostiese hulpmiddels laat nie hondsdolheid opspoor voor die aanvang van die kliniese fase nie, en tensy daar spesifieke tekens van hidrofobie of aërofobie is, kan die kliniese diagnose moeilik vasgestel word. Hondsdolheid by mense kan in die lewe en nadoodse ondersoek word deur verskillende tegnieke wat die opsporing van hele virusse, virale antigene of nukleïensure in besmette weefsels (brein, vel, urine of speeksel) moontlik maak.

oordrag

Besmetting by mense vind gewoonlik plaas deur die diep byt of krap van 'n besmette dier, en oordrag deur hondsdol honde is die bron van 99% van die menslike gevalle. Asië en Afrika is die streke met die grootste las van hierdie siekte en waar meer as 95% van hondsdolheid sterftes voorkom.

In die Amerikas is vlermuise die belangrikste bron van infeksie in dodelike gevalle van hondsdolheid, aangesien die oordrag na mense deur bytende hondsdol honde byna heeltemal onderbreek is. Vlermuiswoede het onlangs 'n bedreiging vir openbare gesondheid in Australië en Wes-Europa geword. Sterfgevalle by mense met kontak met jakkalse, wasbeer, skoenvalk, jakkalse, mongooses en ander besmette wilde vleisetende leërskare is baie skaars, en daar is geen gevalle van oordrag deur knaagdierbyte bekend nie.

Daar kan ook oordrag aan mense wees deur direkte kontak met slymvliese of onlangse velwonde met aansteeklike materiaal, gewoonlik speeksel. Oordrag van byt na persoon is teoreties moontlik, maar dit is nog nooit bevestig nie.

Alhoewel dit skaars is, kan die siekte ook opgedoen word deur besmette organe uit te plant of aërosols in te asem. Inname van rou vleis of ander weefsels van besmette diere is nie 'n bevestigde bron van menslike infeksie nie.

Profilakse na blootstelling

Profilakse na blootstelling is die onmiddellike behandeling na 'n byt. Die doel is om te voorkom dat die infeksie die sentrale senuweestelsel binnedring, wat onmiddellik dood sou veroorsaak. Hierdie profilakse bestaan ​​uit:

  • deeglike skoonmaak en plaaslike behandeling van die wond so gou as moontlik na blootstelling,
  • die toediening van 'n kragtige en effektiewe hondsdolheid-entstof volgens die WGO-standaarde, en
  • toediening van hondsdolheid-immunoglobulien, indien aangedui.

Doeltreffende behandeling onmiddellik na blootstelling kan die aanvang van simptome en dood voorkom.

Geïntegreerde bestuur van bytgevalle

Indien moontlik, moet veeartsenykundige dienste in kennis gestel word en daar word gevind dat die aanvallende dier gedurende die waarnemingstydperk in kwarantyn geplaas word, mits dit gesonde honde of katte is. As dit nie die geval is nie, moet die dier ontslaan word vir onmiddellike ondersoek in die laboratorium. Voorbehoeftes moet toegedien word gedurende die waarnemingstydperk van 10 dae of totdat die resultate van die toetse wat in die laboratorium uitgevoer is, verkry is. As daar tot die gevolgtrekking gekom word dat die dier nie hondsdolheid het of nie het nie, moet die behandeling gestaak word. As die verdagte dier nie gevang kan word nie, of die toetse nie uitgevoer kan word nie, moet volledige profilakse toegedien word.

Samewerking "Verenigde teen hondsdolheid": 'n wêreldwye platform met 'n katalisatorfunksie om teen 2030 "nul sterftes weens hondsdolheid te bewerkstellig"

WIE, die Wêreldorganisasie vir Dieregesondheid (OIE), die Voedsel- en Landbou-organisasie van die Verenigde Nasies (FAO) en die Wêreld-alliansie vir hondsdolheidbeheer (GARC) het in 2015 saamgespan om die gemeenskaplike strategie aan te neem bestem om te verseker dat daar teen 2030 geen menslike dood weens woede is nie, en hulle vorm die samewerking 'Verenigde teen Rabies'.

Hierdie inisiatief is die eerste waarin die sektor vir menslike en dieregesondheid saamkom om beleggings in die beheer van hondsdolheid te bevorder en te prioritiseer en om wêreldwye pogings om hierdie siekte uit te skakel, te koördineer. 'N Globale strategiese plan genaamd Nul vir 30, lande te begelei en te ondersteun in die formulering en implementering van hul nasionale eliminasieplanne vir hondsdolheid, gebaseer op die konsepte van 'N Gesondheid en van intersektorale samewerking.

Nul vir 30 Dit fokus op die verbetering van die toegang van bytslagoffers tot profilakse na blootstelling, inligting oor die voorkoming van byt en die uitbreiding van die inenting van honde om die risiko van blootstelling aan mense te verminder.

Monitering en toesig moet die belangrikste komponente van anti-hondsdolheidsprogramme wees. Dit is noodsaaklik om gevalle van verpligte kennisgewingsiektes aan te meld, sodat operasionele meganismes ingestel word om data van die gemeenskapsvlak aan die nasionale owerhede oor te dra en daarna aan die OIE en die WGO. Op hierdie manier sal die mate van doeltreffendheid van die programme bekend wees, en kan maatreëls getref word om hul tekortkominge reg te stel.

Die reserwes van inenting teen hondsdolheid en hondsdolheid het 'n katalitiese effek op lande se pogings om die siekte uit te skakel. WGO werk saam met sy vennote om die behoeftes van inenting teen mense en honde en immunoglobuliene teen hondsdolheid te bepaal, om wêreldwye vervaardigingskapasiteit te bepaal en die groothandelskoopopsies wat lande het te bestudeer deur middel van die meganismes wat deur die WGO en UNICEF, in die geval van entstowwe en immunoglobuliene vir menslike behandeling, en OIE en WGO in entstowwe vir diere.

In 2016 het die WGO-groep kundiges oor strategiese immunisasie-advies (SAGE) 'n werkgroep opgestel teen hondsdolheid-entstowwe en immunoglobuliene wat die beskikbare wetenskaplike data, toepaslike programmatiese oorwegings en die koste verbonde aan die gebruik daarvan ontleed. Spesifiek sal hulle die aanbod van intradermale entstowwe, verminderde inentingsprogramme en die moontlike gevolge van nuwe biologiese produkte evalueer. In Oktober 2017 sal die SAGE die aanbevelings van hierdie werkgroep hersien om die WGO se standpunt rakende inenting teen hondsdolheid op te dateer.

WGO-gesteunde studies in lande waar hondsdolheid endemies is

Met die hulp van die WGO doen sekere lande in Afrika en Asië voornemende en retrospektiewe studies om inligting te versamel oor honde byt, gevalle van hondsdolheid, profilakse na blootstelling, toesig, entstofbehoeftes en verskillende opsies. vir die uitvoering van programme.

Voorlopige resultate van studies wat in Kambodja, Kenia en Viëtnam uitgevoer is, bevestig:

  • dat kinders jonger as 15 jaar 'n groter risiko het vir hondsdolheid en dat die meeste blootstelling aan honde byt is,
  • dat die beskikbaarheid van biologiese produkte en die koste van profilakse na blootstelling faktore is wat die nakoming van behandeling beïnvloed, en
  • dat kennisgewings gebaseer op die gesondheidstelsel die opsporing van gevalle van hondsdolheid by mense en honde onderskat, in vergelyking met stelsels op die gemeenskap.

Daarbenewens word data van verskaffers van biologiese produkte oor formulasies, verkryging en gebruik van hondsdolheid-inenting en immunoglobuliene in Indië en Viëtnam verwag.

Sodra dit voltooi is, sal die data meer bewyse lewer om die behoefte aan belegging in anti-hondsdolheidsprogramme te ondersteun, en dit sal noodsaaklik wees vir die ondersteuning van globale en streeksstrategieë wat daarop gemik is om te verseker dat daar teen 2030 geen menslike dood weens hondsdolheid is nie. Net so sal die data deur die GAVI-alliansie gebruik word om die insluiting van hondsdolheid-entstowwe in sy entstofbeleggingstrategie te ondersteun. Die besluit in hierdie verband is geskeduleer vir 2018.

Voorbeelde in lande en streke

Sedert 1983 het lande in die WGO-streek in die Amerikas die voorkoms van hondsdolheid met meer as 95% by mense en 98% by honde verminder. Hierdie prestasie was hoofsaaklik die gevolg van die toepassing van effektiewe beleid en programme wat gefokus is op gekoördineerde veldtog vir inenting van honde op streeksvlak, op die bewusmaking van die samelewing en op die wye beskikbaarheid van voorkomende maatreëls na blootstelling.

Baie lande in die WGO Suidoos-Asië het in 2020 'n eliminasieveldtog van stapel gestuur wat ooreenstem met die streeksiekte vir die uitwissing van siektes. 'N Uitskakelprogram is in 2010 in Bangladesh aangebied, en danksy die aandag aan hondebyt , inenting teen massa-honde en verhoogde beskikbaarheid van gratis entstowwe, het sterftes deur hondsdolheid tussen 2010 en 2013 met 50% gedaal.

Groot vordering is ook gemaak in die Filippyne, die Verenigde Republiek van Tanzanië en Suid-Afrika. In hierdie lande is voorlopige demonstrasiestudies uitgevoer binne die raamwerk van die Bill en Melinda Gates Foundation-projek onder leiding van die WGO, wat ons onlangs die gevolgtrekking gemaak het dat dit moontlik is om hondsdolheid by mense te verminder deur 'n kombinasie van konsekwente ingrypings in die inenting van honde, die verbetering van die toegang tot profylakse na blootstelling en die toename in toesig en bewustheid van die publiek.

Die sleutel tot die instandhouding en uitbreiding van hondsdolheidsbeheerprogramme in nuwe gebiede was om klein te begin, aansporingspakkette aan te bied om die plaaslike hondsdolheidsprogramme te versterk, goeie resultate te demonstreer en die koste-effektiwiteit van die programme, en die betrokkenheid van regerings en gemeenskappe wat geraak word, te verseker.

Voorkoming en optrede teen hondsdolheid

Hoe voorkom u hondsdolheid?

  • Inenting van al u honde en katte teen hondsdolheid, op een maand van geboorte, daarna op drie maande en daarna elke jaar. ONTHOU OM U ONTUIGSERTIFIKAAT TE HOU TOT U VOLGENDE VACCINE
  • Vermy kontak met hondjies of onbekende of verdwaalde diere, en selfs meer as hulle siek of beseer is. Vermy dit om hulle aan te neem en moenie dat kinders daarmee speel nie.
  • Moenie dat jou troeteldier op straat los nie, neem dit met sy leiband en neem sy afval op.
  • Wees bewus en lei daartoe dat u honde en katte steriliseer. Op hierdie manier vermy ons meer verdwaalde diere en 'n groter risiko vir hondsdolheid
  • Vermy die aankoop van diere wat nie 'n inentingsertifikaat het nie
  • As u nie meer u troeteldier wil hê nie, moet u dit nie op straat los nie, neem dit dan na die naaste hondsdolheidssentrum
  • Rapporteer aan die owerhede die teenwoordigheid van diere wat vermoedelik aan hondsdolheid ly
Daar is seerowers wat inent vir kostes vir ontwurming en die entstof teen lae koste of gratis aanbied,
U MOET NIE VERSTERF WORD DAT DIE VACCINE VAN 'N VOLLEDIGE PROSEDURE IS!

Waar kan ek my troeteldier inenting?

Die doel van die massa-inentingsprogram is om die kringloop van hondsdolheid te onderbreek deur minstens 80 van die honde in die gemeenskap te immuniseer. Vir die immunisering van honde en katte word 'n entstof met 'n lewendige geïnaktiveerde virus gebruik wat op een maand ouderdom, op drie maande ouderdom en daarna elke jaar uitgevoer word. Onthou dat daar twee nasionale inentingsweke (Maart en September) is waar al u troeteldiere (honde en katte) die hondsdolheid-entstof heeltemal gratis sal ontvang by u naaste gesondheidsentrum of inentingspos. Inenting is permanent en gratis in gesondheidsentrums.

Wat om te doen as 'n dier wat van hondsdolheid verdink word, gebyt, gekrap of gelek word?

  1. Was die wond onmiddellik met baie seep en water vir 10 minute en droog die wonde met steriele gaas en bedek. Vir die slymvlies van die oë of neus, moet u 5 minute met gekookte water besproei.
  2. Gaan onmiddellik na die naaste gesondheidseenheid om deur 'n dokter geëvalueer te word. Hy sal bepaal of dit 'n geringe, ernstige of risikovrye risiko is, en die tipe behandeling sal toedien. Die behandeling van hondsdolheid is tans nie meer pynlik nie en bestaan ​​uit die toediening van 'n entstof in die arm of been op sy beurt (3 tot 5 dosisse), dit is hoogs effektief, veilig en van uitstekende gehalte.

Wat te doen met die diereaggressor?

  • Soek en identifiseer die aggressiewe dier en bepaal die datum van aggressie
  • Evalueer die omstandighede en omstandighede waarin die aggressie plaasgevind het
  • Verifieer dat u hondsdolheid inenting het en dat dit van krag is
  • Kyk na die hond of kat vir 10 dae na die aanranding

Moenie die aanvallende dier doodmaak nie, en hou dit waar moontlik dop, as dit 'n verdwaalde of onbekende dier is, bel onmiddellik die plaaslike antiradiese sentrum.

Wat is hondsdolheid?

Die term "woede" kom van die byvoeglike naamwoord in Latyn Rabidus, wat vertaal word as "waanzin", "woedend" of "fel", as gevolg van die kenmerkende gedrag van diere wat aan hierdie patologie ly, wat aggressiewe gedrag toon.

Soos ons reeds in die inleiding begin het, word hondsdolheid veroorsaak deur a familievirusRhabdoviridae, wat veral die sentrale senuweestelsel (SSS) beïnvloed, versprei en in groot hoeveelhede ophoop in die speekselkliere van die hond, wat oormatige speekselproduksie veroorsaak, besmet met die virus. Hierdie siekte kom in die besmette dier voor en kan tot 24 uur in die karkasse van afgestorwe diere duur.

Vorms van besmetting van hondsdolheid by honde

die woede dit word gewoonlik versprei deur byt van 'n besmette dierDit kan egter ook deurgegee word speeksel, byvoorbeeld as die dier 'n oop wond lek, of as hulle voorkom krap in sekere gebiede, soos slymvliese. Dit is egter seldsame situasies.

Moenie vergeet dat hierdie siekte die mens kan beïnvloed in geval van byt nie, daarom is dit so belangrik om 'n voldoende voorkomende medisyneplan te maak en ons in te lig oor die simptome en vorme van infeksie, met die doel om die hond se gesondheid te verseker, van ander mak diere en dié van die voogde self.

Oorsake van hondsdolheid by honde

Honde word beskou as die hoofdraers van hondsdolheid, die honde wat nie ingeënt is nie en diegene wat met wilde diere in aanraking kom, soos jakkalse en vlermuise, is kwesbaar. Die algemeenste vorm van infeksie is egter deur te byt huishoudelike soogdiere, soos katte, honde en konyne.

Direkte kontak met die vel (sonder wonde), bloed, urine of ontlasting is nie 'n risikofaktor nie, behalwe by vlermuise, maar dit is selde dat mak diere met hierdie klein soogdiere in aanraking kom.

Tans word pogings aangewend om hondsdolheid in lande regoor die wêreld te beheer, met die fokus op voorkoming by honde en katte, danksy inentingsveldtogte en veelvuldige beskermingsmaatreëls. Hondsdolheid bly egter 'n gereelde patologie wat betyds voorkom, selfs in lande waar dit prakties uitgeroei word.

Fases van hondsdolheid by honde

Om die vordering van die hondsdolheid-virus te verstaan, is dit noodsaaklik om aandag te gee aan die fases van hierdie patologie. Tydens die byt kom die virus in speeksel voor gaan die liggaam binne en dit word in die spiere en weefsels geïnstalleer dit vermenigvuldig op daardie plek.

Dan begin die virus versprei deur die omliggende strukture, gewoonlik die naaste aan die senuweeweefsel, aangesien dit 'n neutropiese virusdit wil sê, dit het 'n affiniteit vir senuweevesels. Dit is belangrik om daarop te let dat dit nie bloed as diffusiemiddel gebruik nie.

die honde woede bied verskillende fases aan:

  • inkubasie: verwys na die periode vanaf die byt tot die voorkoms van die eerste simptome. Op hierdie stadium lyk die hond goed en is asimptomaties, dit wil sê dat hy geen simptome van siektes het nie. Ons praat oor 'n fase wat van 'n week tot 'n paar maande kan duur.
  • prodromale: In hierdie stadium begin die hond die begin simptome van die siekte openbaar, met meer senuweeagtig, bang, angstig, moeg en selfs teruggetrokke. Dit kan van 2 tot 10 dae duur.
  • aggressie: Dit is die fase wat hondsdolheidsiekte kenmerk. Die hond raak geïrriteerd, oormatig, en byt selfs sy eienaars. Dit is 'n hoë risikofase.
  • gestremdheid: is die laaste fase van woede. Daarin is die hond verlam en kan spasmas hê en selfs in 'n koma gaan totdat die dood voorkom.

Noudat u die fases van hondsdolheid by hondsdolheid ken, sal ons verduidelik wat die simptome van hondsdolheid by honde is, onderliggend aan die vermoede dat ons hond besmet kan wees.

"Chuchos" van ander

Alle honde rasse kan byt. En die feit dat 'n hond klein is en vriendelik lyk, beteken nie dat hy geen ander beserings kan opdoen nie. Selfs die vriendelikste en beste opgeleide geselshond kan probeer byt as iemand jou skrik, bang maak, dreig of hom pla, of as jy kwaad, ontsteld of oorheers word deur honger.

Soveel as wat u dink dat u 'n hond ken, moet u altyd toesig hou oor u kind as hy met 'n vreemde troeteldier in aanraking kom. Leer die kind die volgende veiligheidsreëls om die risiko van byt te verminder:

  • Vra altyd vir die eienaar of die hond gepent kan word of nie.
  • Wag totdat die hond sien en snuif voordat hy klap.
  • Moenie na die hond hardloop of van hom weghardloop nie.
  • As 'n onbekende hond nader kom, bly dan kalm, moenie direk in die oë kyk wat stilbly of stadig daarvan wegbeweeg nie.
  • As 'n hond probeer byt, plaas 'n voorwerp tussen u liggaam en die hond. As 'n hond hom doodgeslaan het, het hy 'n bal, bedek hy sy gesig en bly stil.

Hoe om hondsdolheid by honde te voorkom

Raadpleeg die artikels en inhoud wat in hierdie medium gepubliseer word, benewens die e-opsommings van die wetenskaplike tydskrifte op dieselfde tydstip van publikasie

Wees te alle tye ingelig danksy waarskuwings en nuus

Toegang tot eksklusiewe promosies vir intekeninge, bekendstellings en geakkrediteerde kursusse

Leer u kind die basiese veiligheidsreëls rakende honde

'N Hondekenner het die volgende sewe veiligheidswenke ontwikkel wat kinders kan volg om honde byt te voorkom. As u die woord "Niks sleg nie"Met u voorletters sal u dit makliker vind om te onthou:

Nof versteur die hond
Astreel dit slegs met toestemming
Dgee dit ruimte
Astadig stadig
MBly kalm en vra hulp wanneer 'n hond jou aanval
hAsta goeie honde kan byt
Ljulle vingers altyd saam

Simptome van hondsdolheid by honde

Die hondsdolheid-virus het 'n lang inkubasietydperk, wat tussen drie en agt weke kan strek, hoewel dit in sommige gevalle selfs meer uitgebreid kan wees, en daarom word dit nie altyd vinnig opgespoor nie. By mense, byvoorbeeld, verskyn simptome gewoonlik ongeveer 3 en 6 weke na die byt.

Die simptome van hierdie toestand beïnvloed hoofsaaklik die SNC en om brein, en alhoewel die bogenoemde fases gewoonlik voorkom, word nie alle simptome altyd geopenbaar nie, daarom is dit so belangrik om bewus te wees van die tekens wat daarop dui dat ons hond siek kan wees.

Hier wys ons jou hondsdolheid simptome by honde mees algemene:

  • koors
  • aggressie
  • prikkelbaarheid
  • apatie
  • braak
  • Oormatige speeksel
  • Fotofobie (afkeer van lig)
  • Hidrofobie (afkeer van water)
  • Moeilikheid om te sluk
  • Verlamming in die gesig
  • stuiptrekkings
  • Algemene verlamming

hondsdolheid maklik deurmekaar met ander neurologiese siektes, en daarom is dit altyd nodig om 'n veearts te raadpleeg voordat die simptome van hondsdolheid by genoemde honde verskyn, of as ons vermoed dat ons hond met 'n besmette dier in aanraking gekom het.

Handleiding vir die hondemeester

Baie van die verantwoordelikhede om hondbyt te voorkom, berus by die meester van die hond. Voordat u 'n hond aanskaf, praat met 'n professionele persoon (soos 'n veearts, 'n opsigter of die eienaar van 'n hondehok) wat 'n goeie reputasie het om u te vertel watter tipe hondras die beste by u huis is. Stel vrae oor die temperament en gesondheid van die hond. 'N Hond met 'n geskiedenis van aggressiewe gedrag is nie geskik vir 'n gesin met kinders nie.

As u gesin reeds 'n hond het, moet u sorg dat die troeteldier sy inentingskedule byhou en dit gereeld na die veearts neem. Steriliseer dit of jaag dit. Oorweeg dit om u hond by 'n opleidingsentrum of skool in te skryf om sy geselligheid en gehoorsaamheid te bevorder, wat die kanse dat hy iemand byt, baie sal verminder.

As uu hond stap, neem dit altyd aan die leiband sodat u dit kan beheer. Hou u kind sorgvuldig dop as hy met u hond omgaan en moet nooit 'n baba of klein kind (tot twee en 'n half jaar oud) alleen by die gesin troeteldier laat nie.

Selfs as u nie honde by die huis het nie, maak seker dat u kind 'n 'nooit' verstaan ​​van hoe om met honde te verkeer:

  • Moet nooit 'n hond te hard druk nie, gooi dit nie in die lug nie, moenie daarop spring of daarop spring nie.
  • Moenie 'n hond irriteer of aan sy ore of stert trek nie.
  • Moenie aan 'n hond steur as hy sy kleintjie eet, slaap of versorg nie.
  • Moet nooit 'n speelding of been van 'n hond verwyder of speel daarmee nie.
  • Moet nooit 'n hond met u vingers voer nie. Plaas die kos altyd op die palm van die hand terwyl u al die vingers goed bymekaar hou.
  • Moet nooit 'n hond teen 'n hoek draai nie.

Hoe weet ek of my hond hondsdolheid het?

As u vermoed dat u hond deur 'n verdwaalde hond, 'n hawelose kat gebyt is of met 'n wilde soogdier in aanraking gekom het, wil u dalk uitvind of 'n hond hondsdolheid het. Let op die volgende stap vir stap:

  1. Soek wonde of byttekens: Hierdie siekte word gewoonlik deur speeksel oorgedra, dus as u hond met 'n ander hond of troeteldier baklei het, moet u dadelik kyk die wonde dit kon hom veroorsaak het.
  2. Let op moontlike simptome: Alhoewel daar tydens die eerste fase geen duidelike sein verskyn nie, kan die hond na 'n paar weke na die byt vreemde gedrag toon, en hoewel dit nie simptome is wat die oordrag kan bevestig nie, kan hulle u waarsku. Onthou dat honde, onder andere simptome, spierpyn, koors, swakheid, senuweeagtigheid, vrees, angs, fotofobie of 'n verlies van eetlus kan hê. In 'n meer gevorderde stadium sal u hond 'n woedende houding toon wat die kenmerkendste van die siekte is en wat hy die naam "hondsdolheid" gee. Die simptome wat u voordoen, is die van oormatige speeksel (Dit kan die tipiese wit skuim bevat waarmee die siekte verband hou), 'n onbeheerbare begeerte byt dinge, oormatige prikkelbaarheid (voor enige stimulus sal die hond aggressief raak, hom grom en probeer byt), verlies van eetlus en hiperaktiwiteit. Sommige minder algemene simptome kan 'n gebrek aan oriëntasie en selfs aanvalle wees.
  3. Gevorderde fases: As ons nie aandag gegee het aan die vorige simptome nie en ons die hond nie na die veearts geneem het nie, sal die siekte die gevorderdste stadium betree, alhoewel daar honde is wat hulle nie eens ly nie, want voordat hulle genoteer word of sterf. Op hierdie stadium sal die hond se spiere begin verlam, van hul agterpote tot die nek en kop. También estará aletargado, seguirá echando espuma blanca por la boca, ladrará de manera anormal y tendrá dificultades para tragar debido a la paralización de los músculos.

Cuarentena por rabia

En España existe un protocolo de actuación ante las mordeduras o agresiones de animales domésticos, con el objetivo de minimizar el riesgo de contagio hacia otros animales y personas. Se hace un estudio sobre el caso, se realiza una evaluación inicial y se mantiene en observación al animal durante un período de 14 días, fundamental para asegurar que el mamífero no era infectivo en el momento de la agresión, aún si no presentara síntomas de rabia en perros.

Después, si el animal ha dado positivo, se realiza un período de investigación epidemiológico de 20 días. Además, existen varios niveles de alerta según la presencia de rabia en el territorio, ya hablemos de animales domésticos y terrestres, que comprenden unos métodos de actuación u otros.

Tratamiento de la rabia en perros

Desafortunadamente, la rabia canina no tiene cura ni tratamiento, pues la intensidad de los síntomas de la rabia en perros y su rápida propagación provocan la muerte certera del animal, sin embargo, sí es posible prevenir el contagio de esta patología mediante la vacunación del perro. Por ello, ante un animal infectado el veterinario nos aconsejará proceder a la eutanasia del perro, con el objetivo de evitar el sufrimiento animal y un posible contagio.

Recordamos que tras la mordedura de un animal infectado nos exponemos a padecer la rabia en humanos, por ese motivo resulta de vital importancia lavar la herida con agua y jabón y acudir cuanto antes a un centro médico para recibir de forma pronta la vacuna antirrábica.

¿Cómo prevenir la rabia en perros?

Mediante el seguimiento estricto del calendario de vacunación del perro podemos prevenir que nuestro can padezca esta terrible enfermedad mortal. Generalmente se aplica la primera dosis alrededor de las 16 semanas y, de forma anual, se aplica un refuerzo para que el organismo del perro se mantenga activo contra el virus. Así mismo, antes incluso de la aparición de los primeros síntomas de la rabia en perros, si hemos observado que nuestro can ha sido mordido por otro perro o animal silvestre debemos gaan na die veearts.

¿Cuánto vive un perro con rabia?

No es posible determinar de forma exacta cuánto tiempo vive un perro con rabia ya que la fase de incubación puede variar enormemente dependiendo de la localización y gravedad de la mordedura. Por ejemplo: el virus transmitido por un mordisco profundo en la pata se extenderá mucho rápido que en una herida superficial en la cola.

Debemos saber que la esperanza de vida de un perro con rabia es relativamente corta, pues puede variar entre 15 y 90 días, siendo más corta aún en cachorros. Así mismo, una vez afectado el SNC y tras una manifestación evidente de los síntomas de rabia en perros, la muerte del can ocurre entre los 7 y 10 días.

En cualquier caso, si sospechas que tu perro pueda padecer la rabia acude cuanto antes a tu veterinario para aislar adecuadamente al animal, hacerle las pruebas pertinentes y evitar así el riesgo de propagación hacia otros animales y hacia las personas mediante la eutanasia.

Hierdie artikel is suiwer informatief; op ExpertAnimal.com het ons geen mag om veeartsenykundige behandelings voor te skryf of om enige vorm van diagnose te maak nie. Ons nooi u uit om u troeteldier na die veearts te neem indien hy enige toestand of ongemak ervaar.

As u meer artikels wil lees wat soortgelyk is aan Rabia en perros – Síntomas, contagio y tratamiento, te recomendamos que entres en nuestra sección de Enfermedades infecciosas.

Prevención de la rabia

Para evitar el contagio de la rabia y prevenir su propagación se recomiendan una serie de medidas:

  • Vacunar a todos los mamíferos que se tengan como mascota siguiendo las recomendaciones del veterinario.
  • No entrar en contacto con animales callejeros o salvajes de los que se desconozca cuál es su estado de salud.
  • Se puede recomendar la vacuna directamente a las personas que viajen a zonas de alto riesgo durante largo tiempo o trabajen en contacto con animales con riesgo.
  • Si compra animales en otros países infórmese de si pueden cruzar fronteras y si están correctamente vacunados.
  • Cuando entre en contacto con mamíferos sospechosos de rabia consulte al médico, incluso cuando no haya herida.

Síguenos en:

La rabia es una zoonosis de etiología viral que cuando afecta al hombre le produce una encefalomielitis aguda, siempre mortal. Ocupa el décimo lugar entre las enfermedades infecciosas mortales. En el presente trabajo se aborda la etiología, patogenia, epidemiología, diagnóstico, medidas profilácticas y tratamiento de la rabia.

La rabia se transmite a través de mordedura o contacto directo de mucosas o heridas con saliva del animal infectado. También se ha demostrado su adquisición a través de trasplante corneal de donador muerto infectado por el virus y no diagnosticado. No obstante, no se ha documentado su transmisión por mordedura de humano a humano, pero se ha aislado de la saliva de los pacientes afectados de rabia. Este virus también se ha identificado en sangre, leche y orina. No se ha documentado transmisión transplacentaria.

La rabia fue descrita por Aristóteles y por Celso, y no fue hasta 1885 cuando Pasteur consiguió la primera vacuna antirrábica, salvando al niño Joseph Meister de una muerte segura tras sufrir múltiples mordeduras de un perro rabioso.

A pesar de la eficacia y la inocuidad del tratamiento actual, entre 35.000 y 50.000 personas mueren cada año de rabia debido a que no son tratadas. La rabia ocupa el décimo lugar entre las enfermedades infecciosas mortales.

El virus de la rabia pertenece a la familia Rhabdoviridae , género Lyssavirus . Es un rhabdovirus de 180 nm de longitud por 75 nm de anchura con forma de bala de fusil o de proyectil cilíndrico. Tiene una extremidad redondeada y la otra plana con una muesca como el talón de una flecha. Asimismo, posee una nucleocápside y envoltura. Esta última es una doble capa bilipídica perfectamente definida.

La mordedura o arañazo de un animal rabioso trae como consecuencia la presencia de saliva infectada con virus rábico en la musculatura estriada. Éste se multiplica en los miocitos hasta lograr una concentración infectante necesaria para alcanzar las terminaciones nerviosas sensitivas y las placas neuromusculares motoras. Se une a los receptores de acetilcolina, penetrando en las fibras nerviosas periféricas, donde es descapsidado, y comienza así el proceso de replicación viral.

La rabia es una zoonosis de distribución mundial (excepto en Australia, Reino Unido, Japón y Nueva Zelanda), y se calculan alrededor de 15.000 casos anuales. El principal reservorio de los virus son los animales salvajes, a partir de los cuales la infección se extiende a otros animales salvajes y a los domésticos. Todos los seres de sangre caliente pueden experimentar el virus rábico.

Los principales reservorios dependen del área geográfica: en Europa son los zorros y los lobos, en América, la mofeta, el zorro y el mapache, en África, la mangosta y el chacal, y en Asia, el lobo y el chacal. Mención especial requieren los murciélagos, que muerden y chupan la sangre de bóvidos y équidos durante la noche, transmitiéndoles la rabia. En América existen vampiros portadores del virus que hacen que se les consideren los verdaderos reservorios de la enfermedad. En Europa Central y Occidental es el zorro rojo o común la causa principal de la propagación de la rabia.

En cuanto a la rabia urbana, los animales domésticos son la principal fuente de infección. El perro es, en el 90% de los casos, el principal atacante del hombre, principalmente el perro vagabundo. Los gatos, de vida mucho más incontrolada, transmiten la enfermedad por múltiples arañazos y su peligro de transmisión es más alto.

El diagnóstico de la rabia puede realizarse en el hombre o en el animal mordedor. Estamos ante una enfermedad mortal la mayor parte de las veces. Por esta razón, es necesario realizar el diagnóstico durante el período de incubación, circunstancia sólo posible en el animal mordedor. Por ello, en el hombre tiene poco interés en el diagnóstico. No obstante, se puede establecer directamente por la demostración del virus a partir de la saliva, esputo, exudados traqueal y nasal, orina y LCR.

En otras ocasiones se pueden detectar antígenos virales, por inmunofluorescencia, en células del epitelio corneal y piel de la her >post mortem , el aislamiento, la investigación de antígenos y la búsqueda de corpúsculos de Negri pueden realizarse en el tejido cerebral.

La detección de anticuerpos tiene poco interés en los casos de período de incubación corto. Si, por el contrario, éste es largo, pueden aparecer anticuerpos en sangre y en el LCR al iniciarse el cuadro clínico. Se detectan mediante reacciones de fijación del complemento, inmunoflurescencia indirecta y pruebas de neutralización. Recientemente se han empleado también las de inhibición de la fluorescencia y el test de reducción de placas.

El principal reservorio de los virus son los animales salvajes, a partir de los cuales la infección se extiende a otros animales salvajes y a los domésticos

Como la vacuna VEP (vacuna de embrión de pato), que se obtiene por cultivo en embrión de pato y cuya inactivación se hace con betapropiolactona. Es muy empleada en Estados Unidos.

Vacunas obtenidas de tejido cerebral de animales inmaduros

­ Vacuna de fuenzalida. Se obtiene del cerebro del ratón lactante y la posterior inactivación con rayos ultravioleta. Es muy inmunógena. Se recomienda una dosis diaria durante 14 días con dosis de 0,5 ml en niños menores de 3 años, y de 1,0 ml en adultos por vía subcutánea en la región periumbilical interescapulovertebral. Las reacciones secundarias generalmente son locales, como dolor, eritema e induración en el sitio de la aplicación. Se calcula que 1 de cada 8.000 receptores de vacunas pueden presentar alguna complicación neurológica como encefalitis, mielitis transversa, neuropatías periféricas y neuritis. Las complicaciones están en relación directa con el número de dosis de vacunas y la edad del paciente. En caso de presentarse cualquiera de estas reacciones adversas, debe suspenderse este tipo de vacuna y continuar con la de células diploides.

­ Vacuna de Rossi . Se obtiene del cerebro del carnero y la posterior emulsión en solución salina mertiolada y fenolada.

­ Vacuna de Gispen . Se obtiene del cerebro del conejo lactante.

Vacunas obtenidas de cultivos tisulares

No presentan las complicaciones encefalíticas de hipersensibilidad a la mielina que aparece en las vacunas obtenidas a partir de tejido cerebral. Existen muchas vacunas de este tipo, a saber:

­ Vacuna de Abelseth . En células de riñón de cerdo.

­ Vacuna de Atanasiu . Células BHK/21.

­ Vacunas en células diploides . Como la WI38 del Instituto Wistar de Filadelfia y la vacuna VCDH (vacuna de células diploides humanas) del Instituto Merieux de Lyon). En el caso de la vacuna VCDH se administran 4 o 5 dosis de 1 ml por vía intramuscular los días 1, 3, 7 y 14 (el día 28 es opcional).

Es posible distinguir tres estrategias de vacunación diferentes:

­ En áreas libres de rabia, se recomienda la inmunización preexposición a los sujetos de alto riesgo por motivos laborales.

­ En los países desarrollados con rabia salvaje, hay que evitar la transmisión de la rabia mediante la vacunación y otras medidas de control de los perros. El tratamiento preexposición se aplica como en las áreas libres de rabia y el tratamiento postexposición se aplica rara vez.

­ En los países en vías de desarrollo con rabia urbana es prioritaria la inmunización canina y la erradicación de animales callejeros. El tratamiento postexposición es frecuente, pero las vacunas disponibles son poco inmunógenas y provocan graves reacciones adversas.

La OMS ha establecido algunas recomendaciones sobre la profilaxis preexposición. Tres dosis de 2,5 U administradas por cualquier vía generan niveles de anticuerpos neutralizantes casi en el 100% de los individuos. Si se emplean vacunas celulares, la inmunización consiste en la aplicación por vía intramuscular de 3 dosis de 1 ml en los días 0, 7, 21 y 28. En zonas donde las limitaciones económicas dificultan la disponibilidad de vacunas se pueden inocular por vía intradérmica 3 dosis de 0,1 ml en los días 0, 7, 21 y 28.

Muchas autoridades sanitarias, incluidas las de la OMS, recomiendan una serología de 2-4 semanas después de la última inyección para asegurar una seroconversión satisfactoria. Es fundamental realizar este control en individuos que tienen un elevado riesgo de contraer la rabia, en los sometidos a tratamiento inmunosupresor y en los que reciben múltiples vacunas simultáneamente. Si existe una exposición continua al virus de la rabia se deben efectuar determinaciones de anticuerpos neutralizantes cada 6-12 meses y administrar dosis de recuerdo si los títulos son inferiores a 0,5 U/ml.

En cuanto a las indicaciones de la profilaxis preexposición, queda restringida a aquellos individuos que tienen un elevado riesgo de exposición: personal de laboratorio, veterinarios, granjeros, manipuladores de animales y personas que viajan a zonas endémicas. Especial interés presenta el estudio de la profilaxis preexposición en los viajeros.

La vacunación preexposición elimina la necesidad de administrar inmunoglobulina y reduce el número de dosis de vacuna postexposición, pero no elimina la necesidad de tratamiento postexposición, sólo lo simplifica

La vacunación antirrábica no es un requisito obligatorio para entrar en ningún país, pero aquellas personas que viajan a países donde la rabia es endémica deben ser informadas del riesgo de contraer esta enfermedad y de la conducta que deben seguir en caso de mordedura. Se recomienda el tratamiento preexposición para aquellos que viven o visiten durante más de 30 días zonas endémicas de rabia en las que no es posible obtener un tratamiento óptimo para una mordedura. Estas zonas incluyen casi todos los países de América central y Sudamérica, la India, el sureste asiático y la mayor parte de África. Sin embargo, un grupo de expertos recientemente ha desaconsejado la profilaxis preexposición para los que viajen a zonas endémicas durante largo tiempo. Según este grupo de trabajo, la vacunación previa debe limitarse a individuos sometidos a un elevado riesgo de exposición y a niños incapaces de comprender la necesidad de evitar los animales o de comunicar un contacto con éstos.

Finalmente, decir que la vacunación preexposición elimina la necesidad de administrar inmunoglobulina y reduce el número de dosis de vacuna postexposición, pero no elimina la necesidad de tratamiento postexposición, sólo lo simplifica.

Es muy efectiva si se combinan el tratamiento local de la herida, la inmunización pasiva y la vacunación de forma correcta.

Sólo está indicada si ha existido exposición realmente. Así, las caricias a animales rabiosos o el contacto con sangre, orina o heces de un animal con rabia no se considera exposición.

El mayor riesgo corresponde a mordeduras en zonas ricas en terminales nerviosas o próximas al SNC. Sin embargo, la localización de la mordedura no debería influir en la decisión de iniciar el tratamiento.

Las exposiciones que no son mordeduras rara vez provocan rabia. El mayor riesgo se corre cuando ha existido exposición a grandes cantidades de aerosoles que contienen virus de la rabia, en trasplantes de órganos y por arañazos de animales rabiosos. Se han descrito casos en trasplantes de córnea. No se han descrito casos de transmisión digestiva, transplacentaria, ni mediada por artrópodos.

La OMS ha establecido tres categorías en función del grado de exposición (tabla 1). Se ha sugerido una cuarta categoría que incluye a aquellos pacientes que han sufrido mordeduras graves en la cara, la cabeza, los brazos y las manos, casos en los que puede ser inadecuado el volumen de inmunoglobulina recomendado.

El objetivo de la infiltración de la herida con inmunoglobulina es neutralizar el virus antes de que penetre en las terminaciones nerviosas periféricas y estimular la respuesta de linfocitos T

Tratamiento local de la herida

La herida debe lavarse inmediatamente con agua y una solución jabonosa al 20% para evitar contraer la rabia. En la actualidad no se aconseja el uso de ácido nítrico o los derivados de amonio cuaternario, porque su efectividad es inferior a la solución de jabón al 20%.

La sutura primaria de la herida sin infiltración previa de inmunoglobulina puede provocar la entrada del virus en las terminaciones nerviosas. Por ello debe evitarse la sutura primaria, y se hará siempre después de la limpieza e infiltración con inmunoglobulina. La sutura secundaria podría hacerse 2 semanas después, cuando el paciente dispone de anticuerpos neutralizantes.

La inmunoglobulina antirrábica está indicada en todos los contactos de la categoría III de la OMS y se inoculará si es posible en las primeras 24 horas. La inmunización siempre debe ir acompañada de una pauta vacunal completa.

Las inmunoglobulinas antirrábicas homólogas aprobadas por la FDA de Estados Unidos se obtienen por fraccionamiento con etanol frío a partir de plasma de donantes hiperinmunizados.

La dosis recomendada por la OMS es de 20 U/kg de peso corporal de inmunoglobulina humana y de 40 U/kg de peso corporal de inmunoglobulina equina. Se administrará la mayor cantidad posible localmente alrededor de la herida, siempre que sea posible. El resto se administrará en la región glútea. El objetivo de la infiltración de la herida con inmunoglobulina es neutralizar el virus antes de que penetre en las terminaciones nerviosas periféricas y estimular la respuesta de linfocitos T.

Cuando el volumen de inmunoglobulina es insuficiente para infiltrar todas las heridas (categoría IV), existen dos posibilidades: administrar la dosis calculada alrededor de heridas más graves o incrementar la dosis. Pero existen evidencias de que un incremento de la dosis suprime la producción de anticuerpos. Por ello se ha considerado adecuado diluir la inmunoglobulina en suero salino hasta disponer de un volumen suficiente para infiltrar todas las heridas.

Tras la administración de inmunoglobulinas de origen humano puede presentarse dolor local y fiebre. La inmunoglobulina heteróloga se ha asociado a edema angioneurótico, síndrome nefrótico y anafilaxia. Las preparaciones de origen equino se asocian con frecuencia a la enfermedad del suero, pero las usadas hoy día son inocuas.

La inmunoglobulina humana, en dosis de 20 U/kg, apenas interfiere en la producción de anticuerpos inducidos por la vacuna de células diploides humanas. Un incremento en la dosis de inmunoglobulina o su asociación con otras pautas vacunales pueden provocar fenómenos de interferencias.

La OMS desaconseja las vacunas de tejido nervioso y no da la recomendación sobre la pauta vacunal que se debe seguir.

El régimen de vacunación postexposición más usado en los países desarrollados incluye la administración por vía intramuscular de 5 dosis de 1 ml de vacuna de células diploides humanas o de vacuna purificada de embrión de pato. La primera dosis puede administrarse después de la exposición, las restantes en los días 3, 7, 14, y 30 posteriores a la primera dosis. Para evitar interferencias, la vacuna no será inoculada con la misma jeringuilla o en la misma localización que la inmunoglobulina. Los lactantes y niños pequeños deben recibir la misma cantidad y dosis vacunales que los adultos. Durante el embarazo la vacuna no está contraindicada. Por su elevada eficacia no se recomienda la comprobación de marcadores posvacunales, excepto en inmunocomprometidos.

Asimismo, si el paciente ha recibido profilaxis preexposición y/o existe constancia de una adecuada respuesta de anticuerpos, el tratamiento postexposición consistirá en la inoculación de dos dosis de refuerzo los días 0 y 3.

Para terminar, decir que la combinación del tratamiento local de la herida, junto con la inmunización pasiva y activa, asegura una protección adecuada contra la rabia.

Estas enfermedades mantienen una prevalencia considerable y ocupa el décimo lugar entre las enfermedades infecciosas mortales.

La labor del farmaceútico es importante en la prevención y el adecuado tratamiento de las her > Lyssavirus. Su consejo y conocimiento farmacológico harán que en cada momento pueda decidir sobre la prioridad o no de administrar inmunoglobulinas, sueros o vacunas, así como las más adecuadas.

Anderson LJ, Winkler WG. Aqueous quaternary ammonium compounds and rabies treatment. J infect Dis 1979,139:494-5.

Bernard KW, Fishbein DB, Miller KD, Parker RA, et al. Preexposure rabies immunization with human diploid cell rabies vaccine: decreased antibody responses in persons immunized in developing countries. Am J Trop Med Hyg 1985,34:633-47.

CDC. Rabies prevention-United States, 1991. Recommendations of the Immunizations Practices Advisory Committee MMWR 1991,40(RR-3):1-19.

Comité de expertos de la OMS sobre la rabia. Serie de informes técnicos 824. Ginebra: OMS, 1992,1-88.

Dean DJ. Pathogenesis and prophylasis of rabies in man. N Y State J Med 1963,63:3507-13.

Helmick CG, Johnstone C, Summer J, Winkler WG, Fager S. A clinical study of Merieux human rabies immune globulin. J Biol Stand 1982,10: 357-67.

Hemachudha T. Rabies. En: Vinken PJ, Bruyn GW, Klawans HL, editors. Handbook of clinical neurology. Amsterdam: Elsevier, 1989,383-404.

Karliner JS, Belaval G. Incidence of adverse reactions following administration of antirabies serum: a study of 562 cases. JAMA 1965,193:359.

Medicina preventiva de la rabia. Medicina Militar 1996,4:183.

National Advisory Committee on Immunization. Canadian Inmunization Guide. 4.ª ed. National Health and Welfare of Canada, 1993.

Nicholson KG. Rabies. Lancet 1990,335: 1201-5.

Pumarola A, Rodríguez-Torres A, García-Rodríguez JA, Piédrola-Angulo G. Microbiología y parasitología médica. Madrid: Salvat, 1990,697-702.

Vdopija I, Sureau P, Smerdel S, Lafon M, et al. Comparative study of two human diploid rabies vaccines administered with antirabies globulin. Vaccine 1988,6:489-90.

Verger G. Enfermedades infecciosas. Barcelona: Doyma, 1988.

Si a su hijo le muerde un perro

Si a su hijo le muerde un perro, póngase en contacto con el pediatra, sobre todo si no se trata del perro de su familia. Algunas mordeduras de perro deben tratarse en servicios de urgencias. La fuerza de una mordedura de perro puede, de hecho, provocar fracturas o roturas de hueso. Algunas mordeduras de perro pueden parecer de escasa importancia cuando se ven por fuera, pero pueden conllevar lesiones más profundas en músculos, huesos, nervios y tendones.

Aunque se trata de algo sumamente infrecuente, una mordedura de perro puede contagiar la rabia y otros tipos de infecciones bacterianas que trasmiten los perros, de modo que se deben tratar lo antes posible. Asegúrese de preguntarle al pediatra de su hijo si necesita antibióticos para prevenir este tipo de infecciones. No todos los cortes y desgarros provocados por una mordedura de perro se corrigen con puntos de sutura, ya que este tipo de tratamiento puede incrementar el riesgo de infección. El pediatra de su hijo decidirá qué tipo de heridas deben o no deben recibir puntos.

Intente disponer de la información que figura a continuación para ayudar al pediatra de su hijo a determinar el riesgo de infección y el tipo de tratamiento (en caso de que requiera alguno) que necesita:

Pin
Send
Share
Send
Send