Diere

Wat is die evolusie van spesies?

Pin
Send
Share
Send
Send


Julle het sekerlik al van die land gehoor evolusie. En sekerlik, as jy die woord 'evolusie' hoor, kom dinge soos 'ape', 'fossiele', 'Darwin', of selfs ''n teenoorgestelde duim' op. Maar weet ons wat presies die evolusie?

Evolusie is 'n universele proses wat bestaan ​​uit die geleidelike verandering van lewende wesens en ander voorwerpe in die natuurlike wêreld. Evolusie is inderdaad iets algemeen wat diere en plante beïnvloed, maar ook rotse, planete, sterre en alles wat in die natuur bestaan. Daar kan dus gepraat word van 'n biologiese evolusie, 'n geologiese evolusie en selfs 'n astronomiese evolusie.

Al hierdie prosesse benodig gewoonlik tyd, baie tyd, en daarom kan ons dit nie normaalweg raaksien nie. Alhoewel daar 'n paar gevalle van evolusie in 'real-time' is, sal ek hieronder bespreek. Daar word selfs 'n Biologie-dissipline genoem Eksperimentele evolusie.

Daar is baie voorbeelde van geologiese evolusiedink byvoorbeeld aan die klippe aan die onderkant van die riviere (die rotsblokke), wat oorspronklik niks anders is as rotsstukkies wat van die berg afkom nie, en wat mekaar sleep en sodoende gaan verkry sy kenmerkende afgeronde vorm. 'N Ander voorbeeld is die berge en berge. Dit word gevorm deur vervorming van die aardoppervlak as gevolg van die botsing van tektoniese plate. Aan die begin groei en groei hulle totdat hulle hul maksimum hoogte bereik, en van daar af word die erosie en dieselfde beweging van die plate laat rondloop op hul bopunt en afneem in hoogte.

die biologiese evolusie (of organiese evolusie soos sommige dit noem) is waaraan u gewoonlik dink as u oor evolusie praat. Dit is die proses waardeur die lewe op aarde ontstaan ​​het, en dit het aanleiding gegee tot die geweldige verskeidenheid lewende wesens wat ons planeet bevolk. Die teorie van evolusie, soos dit vandag bekend staan, is ontwikkel deur Charles Darwin. Alhoewel sommige wetenskaplikes uit sy tyd reeds die idee aanvaar het dat lewende dinge mettertyd verander, en dat daar verskillende grade van verwantskap tussen spesies is. Daar was egter geen duidelike konsensus oor hoekom dit gebeur het nie. Die meeste het geglo in goddelike ontwerp, dit wil sê alles, ook die evolusieproses, het gevolg op 'n plan wat deur God opgestel is. Darwin Hy het jare lank 'n groot hoeveelheid voorbeelde en gegewens ondersteun wat evolusie ondersteun, en sy belangrikste bydrae was om natuurlike seleksie as die motief van evolusionêre verandering voor te stel. Dit wil sê, spesies verander met verloop van tyd, omdat slegs die fynste individue dit regkry om nageslag te verlaat. Die eienskappe wat sommige individue meer bekwaam maak as ander, is afhanklik van die omgewing waarin hulle ontwikkel, en so ontwikkel generasie na generasie so dat hulle by die omgewing aanpas. Tans aanvaar baie mense evolusie deur natuurlike seleksie, en selfs vir baie lyk dit voor die hand liggend. In Darwin se tyd (19de eeu) was hierdie teorie egter 'n totale rewolusie teen die heersende godsdienstige denke destyds, omdat God se ingryping nie meer nodig was om evolusie deur natuurlike seleksie te verklaar nie. Vir baie beteken dit dat hy die vrye wil van die spesie, insluitend mense, aanvaar, en Darwin het teenstand teen sy teorie gevind, selfs onder die wetenskaplike gemeenskap.

Die studie van evolusie is tradisioneel in twee hoofvelde verdeel, makro-evolusie en mikro-evolusie. Die eerste, die makro-evolusie, bestudeer die verwantskappe tussen spesies, geslagte, gesinne en ander hoër taksonomiese groepe en gebruik dissiplines soos paleontologie, geologie, biogeografieens. Inteendeel, mikro-evolusie bestudeer die evolusionêre veranderinge wat plaasvind tussen verskillende bevolkings van 'n spesie, of tussen verwante spesies, en omvat dissiplines soos bevolkingsgenetika of ekologie. Die belangrikste verskil tussen die twee is die tydskaal wat hulle dek, en hoewel makro-evolusie evolusionêre veranderinge bestudeer wat oor miljoene jare plaasvind, dek mikro-evolusie oor die algemeen veranderinge wat in honderde of duisende jare gemeet word.

Maar hoe werk evolusie? Wat beteken dit dat spesies met verloop van tyd aanpas en verander? Soos byna alles in Biologie, is die antwoord in die DNA. As u 'n mannetjie en 'n wyfie van enige spesie paar, sal u sien dat die nageslag die gesamentlike genetiese inligting van hul ouers erf. En hierdie genetiese inligting is in die DNA vervat. Maar hierdie DNA is nie presies identies aan dié van hul ouers nie, maar dit bevat klein variasies, genaamd mutasies. As hierdie mutasies 'n invloed het op die individu wat dit dra (dit is nie altyd die geval nie), sal die natuurlike seleksie verantwoordelik wees om dit (ongeag die oortolligheid) te kies vir of teen, afhangende van die omgewing en die soort mutasie. En dit kan daartoe lei dat die individu min of meer suksesvol voortplant, waardeur die geselekteerde mutasie gehandhaaf of verwyder word uit die bevolking.

Stel u voor, byvoorbeeld, 'n bevolking van veldmuise in Siberië. Hierdie muise moet voortdurend kos soek om hul metabolisme verhoog en daarmee saam liggaamshitte. 'N Goeie dag word 'n muis gebore wat 'n mutasie het, waardeur hy meer hare het. Hierdie klein muis sal meer beskerm word teen die koue, en hoef dus nie soveel tyd te spandeer as ander om kos te soek nie. Ons gelukkige klein vriendin kan dus die tyd gebruik om muise op te spoor, en hul kanse op paring sal groter wees as ander mans. As dit meer pare en meer nageslag agterlaat as die ander muise, sal daar in die volgende generasie meer muise wees met die mutasie. As die weer nie verander nie, na opeenvolgende geslagte, sal al die muise in die bevolking die mutasie hê wat hulle meer hare laat kry. Die bevolking het aangepas.

Hierdie voorbeeld lyk miskien 'n bietjie dom, ek erken dit. Wat wil jy hê, dit het my net op die vlug geval. Dit is ook gewoonlik nie so eenvoudig nie. Die voordelige mutasie beïnvloed moontlik nie die hoeveelheid hare wat op die muis groei nie, maar kan ook die uitdrukking van 'n geen (dit wil sê die hoeveelheid proteïene wat dit produseer) beïnvloed, wat weer die uitdrukking van 'n of meer gene, wat uiteindelik meer hoeveelheid maak, ek weet nie watter proteïne die neusmuis meer harig en minder koud maak nie. In werklikheid word daar vandag geglo dat die meeste aanpassingsprosesse op hierdie manier plaasvind. Daarom is dit so moeilik om duidelike voorbeelde van aanpassing in hedendaagse bevolkings te vind. Desondanks kan ons nie enkele gedokumenteerde gevalle op die bladsye van gespesialiseerde wetenskaplike tydskrifte vind nie (byvoorbeeld Molekulêre ekologie).

Antwoord wiki

Dit is een van die wetenskaplikste temas wat tans die minste verstaan ​​word ... een van die redes is dat die woord 'Evolusie', wat gedoop is, gebruik word, wat in die gesamentlike gebruik 'verandering om te verbeter' beteken. Dit was normaal gegewe die ideologie van die eerste geleerdes wat dit waargeneem het (veel vroeër as Charles Darwin), maar dit is die verkeerde woord.

Die 'evolusie' van spesies is iets anders. 'N Beter naam sou byvoorbeeld PROGRESSIEWE GENETIESE DIVERSIFIKASIE wees.

Die woord Evolusie, in Biologie, word gebruik om na drie verskillende dinge te verwys:

  • die gedaan dat spesies mettertyd verander en diversifiseer.
  • Die voorspellende verklaring waarom hulle dit doen. (Die teorie begin deur Darwin)
  • die geskiedenis evolusionêre. Die weergawe van hoe bevolkings van lewende dinge geskei, ontwikkel het, en weer geskei het om aanleiding te gee tot alle bestaande spesies, ook ons.

Ek verduidelik die teorie in 'n neutedop:

  1. Lewende dinge reproduseer. Sodoende dra hulle hul gene deur na die volgende geslag.
  2. Die kombinasies van gene wat deur elke individu oorgedra word> Sommige verklarings:

Dit het niks te make met die "evolusie" Pokémon nie, wat eerder 'Magic Metamorphosis' is.

Evolusie het geen doel nie. Die mens is NIE "meer ontwikkel" nie, ons het slegs een van die suksesvolste geenkombinasies (om voort te plant en uit te brei) ter wêreld.

Dit is ook onwaar dat Charles Darwin dit uitgevind het. Daar was al s> Charles Bonnet - Wikipedia, die gratis ensiklopedie

Wat Darwin gedoen het, was om 'n teorie (van die wetenskaplike aard, wat 'n beredeneerde, voorspellende en verhelderende verduideliking is, en nie 'n aanname nie) voor te stel wat funksioneel en volledig is hoekom gebeur dit.

Wat vandag gebruik word, is NIE die teorie soos voorgestel deur Darwin nie, maar 'n verbeterde weergawe, robuust> Science Magazine: Modern Evolutionary Synthesis

Betekenis van die term EVOLUSIE

Voordat ons die onderwerp as sodanig betree, moet ons oorweeg wat die woord evolusie op die presiese term beteken. Ons definieer evolusie as verandering, dat dit nie beter of slegter hoef te wees nie, beteken dit net dat daar 'n verandering is.

Ons sal trouens mettertyd gunstige en ongunstige ontwikkelings vind. Alhoewel dit mettertyd verdraai is en ons die woord evolusie sal vind as iets positiefs en betrokkenheid by iets negatiefs, hoewel dit 'n baie absurde sintese is.

In hierdie ander les van 'n PROFESSOR ontdek ons ​​die verskille tussen die man van Cromañón en die Neandertaler.

Die proses van evolusie by verskillende spesies

Ons gaan voort met ons opsomming oor die evolusie van spesies om die verskillende punte te beskryf wat beide Darwin en ander wetenskaplikes beskryf het na die verskillende studies wat uitgevoer is en wat later die geofisika self as geldig gegee het.

Daar is 'n studie wat sê dat as daar twee gebiede is wat baie afgeleë of geïsoleer is met dieselfde spesie, elkeen van hulle heeltemal anders sal wees as dié wat in 'n ander streek geïnstalleer is (selfs van dieselfde spesie). Dit is op verskillende plekke uitgevoer met dieselfde ekologiese toestande as die Arktiese en Antarktika.

In 'n tweede oomblik a studie oor die groot verskeidenheid spesies wat ons dae bereik het deur hul organe te bestudeer, kan ons 'n idee kry van die groot ooreenkoms tussen verskillende diersoorte. Dit is nie verbasend dat baie van die vark se organe byvoorbeeld baie soortgelyk is aan dié van mense nie, dit hou baie verband met die voortplantingswyse van elke spesie en die dragtigheidstyd van elkeen.

'N Derde stap wat deur die wetenskap geneem word, word in die anatomie studies wat in die verskillende spesies uitgevoer is en wat gelei het tot 'n reeks dokumentasie waardeur die oorblyfsels van ledemate of organe wat nie vandag gebruik word nie, maar waarvan die oorblyfsels oorbly, gevind kan word, so ons sal vind die been van die penis van mense of die pote van slange, onder baie ander elemente.

As ons voortgaan met die tema van die bestudering van spesies, sal ons vind embriologiese studie waar dit lei tot die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike voorouer.

Hiervoor kan ons sê dat die spesie evolusie Dit word gegee uit 'n reeks parameters wat ons in die omgewing sal vind en wat saam met 'n reeks mutasies in die gamete (wat ons later sal noem) sal lei tot voorkoms van veranderinge In die verskillende spesies.

Die evolusie van die aarde

Soos ons almal weet, ons planeet het mettertyd verander dus, dit is, die kontinente soos ons dit vandag ken, kom van 'n redelike noue oorsprong: die versplintering van Pangea ('n enkele kontinent).

Dit blyk dat dit 3800 miljoen jaar gelede in die Eorcaïese era toe mikrobiese elemente begin verskyn as gevolg van klimaatsverandering (die aarde het afgekoel). Dit sal eers 1500 miljoen jaar gelede wees wanneer ons die eerste sal vind eukariotiese selle, wat voortvloei uit die evolusie van die voriges, sal ons hierna vind dat 'n reeks meersellige elemente soos alge, sponse, sianobakterieë, slymskimmels en myxobakterieë onder andere ...

Evolusieteorieë

Ons gaan voort met hierdie samevatting van die evolusie van die spesies wat nou praat oor die verskillende teorieë wat oor die geskiedenis heen verskyn het oor evolusie. Hier is die belangrikste:

Die negentiende eeu was 'n tyd wat baie beïnvloed is deur die wetenskap en sy verskillende teorieë. Hierin vind ons die van Charles Darwin, wat 'n studie van die verskillende spesies wat hy regdeur sy reis aan boord van die Beagle gevind het. Binne hierdie teorie sal ons 'n reeks belangrike punte vind soos:

  • Enige lewe ontwikkel op 'n eenvoudige manier.
  • Spesies ontwikkel weens die omgewing rondom hulle.
  • Hierdie evolusie vind stadig en geleidelik plaas.
  • Die uitwissing van 'n spesie kom uit die hand van onverenigbaarheid met die omgewing rondom hom.

Binne hierdie teorie vind ons die beroemde aanhaling van “Net die sterkste oorleef”.

Aan die begin van die 20ste eeu vind ons dit 'n nuwe herstrukturering van die teorie wat uit die hand van George John Romane gekom het, waar hy Lamarck se teorie permanent uitgeskakel het.

Wetenskaplike wat gekenmerk is deur die evolusieteorie van inspanning, hier sal ons die tipiese voorbeeld stel waarmee kameelperde wat bekend is dat hulle aanvanklik nie so 'n groot nek gehad het nie, hulle sou rek op grond van pogings om die boomtoppegebied te bereik. Dit is duidelik dat hierdie teorie nog nooit baie volgelinge gehad het nie, want op hierdie manier sou die evolusie van die spesie mettertyd baie vinniger gewees het en vandag sou dit ook voortduur.

Moderne evolusieteorie

Dit is 'n sintese waar baie van Darwin se teorie betree, waarin wiskundige en biologiese verklarings van die verskillende spesies gemaak word. Dit verklaar dat 'n deel van die evolusie gegee word deur mutasionele prosesse wat tydens seksuele voortplanting plaasvind as gevolg van mislukkings in die mis.

As u meer artikels wil lees wat soortgelyk is aan Evolusie van spesies - Samevatting, beveel ons aan dat u ons kategorie Biologie betree.

Wat is evolusie?

WAPENS EN BINNE Alhoewel die vin van 'n dolfyn baie anders lyk as die arm van 'n sjimpansee en albei ledemate verskillende funksies het, is hul basiese anatomie dieselfde, 'n bewys dat hulle miljoene jare gelede van 'n gemeenskaplike voorouer kom.

Dit is die proses waardeur organismes oor generasies verander. Dit is 'n ingewikkelde proses, aangesien 'n voorouer uit verskillende afstammelinge kan kom, so, byvoorbeeld, een van die eerste bekende voëls>

Charles Darwin

GESPESIALISEERDE DIEET
In plaas daarvan om soos hul naasbestaandes gras en blare te voed, duik mariene iguanas van die geïsoleerde Galapagos-eilande in die see om seewier te eet.

Charles Darwin (1809-1882) was een van die belangrikste wetenskaplikes van die negentiende eeu. Sy werk Die oorsprong van die spesie, wat in 1859 gepubliseer is, het groot sensasie veroorsaak. Daarin het hy die evolusieteorie, wat ek al saam gepubliseer het Alfred Russel Wallace in 1858. Daar is aangetoon hoe alle bestaande spesies met mekaar verband hou en hoe hul geografiese verspreiding hul verwantskappe weerspieël. Hy het die verwantskap van fossielorganismes met die huidige beskryf, en dat alle lewensvorme in 'n enkele 'boom van die lewe' gekoppel is. Darwin het die model van evolusie voorgestel deur natuurlike seleksie, of 'survival of the fittest', soos ander dit noem, gebaseer op sy studies oor ekologie en sy eksperimente met veeteelt.

Genes en erfenis

Darwin het geweet dat evolusie slegs kan werk as daar erfenis was. Hy het nie moderne genetika geken nie, maar gedurende die twintigste eeu het dit duidelik geword dat die genetiese kode waarna hy gesoek het, gevind is in die chromosome van die kern van byna al die selle van lewende dinge. Elke menslike sel het tussen 20.000 en 25.000 gene wat elk instruksies bevat wat vir spesifieke eienskappe gekodeer is. Sulke kodes bestaan ​​hoofsaaklik in die vorm van DNA-molekules, wat elk vier chemiese basisse bevat wat in pare gerangskik is. Elke geen word in 'n spesifieke volgorde van basispare gekodeer.

aanpasbaarheid

Die sleutel tot evolusie lê in die veranderlikheid van lewende wesens. Kyk net na enige groep mense: sommige is brunette, ander is blond, ander is lank, ander kort. Die normale variasie van fisieke eienskappe binne dieselfde spesie kan groot wees. Aanpassings is eienskappe van organismes wat nuttig is vir 'n spesifieke funksie. Op hierdie manier het primate binokulêre visie en 'n groot brein ontwikkel om in die oerwoudomgewing te kan funksioneer. Baie primate het lang en sterk arms, en hande en voete met teenoorgestelde duime om die takke te gryp en deur die bome te beweeg. Die ape van die ape het dieselfde gevoel. Aanpassings verander voortdurend saam met die omgewing wat elke spesie bewoon. As die temperatuur byvoorbeeld daal, sal individue wat langer hare het 'n voordeel hê bo diegene met kort hare en sal dit dus meer volop word.

VISUELE GEBIED
Primate se oë kyk vorentoe, en hul visuele velde oorvleuel wyd. Met binokulêre visie kan hulle afstand akkuraat waarneem, byvoorbeeld wanneer hulle van een boom na die ander spring. Prooi soos takbokke het oë aan die kante van die kop en is daarom 'n baie breë, maar meestal monokulêre, visuele veld.

Wat is 'n spesie?

AARDRYKSKUNDIGE VERSKILLING
Die Siberiese tier (links) het 'n dikker laag as die vier suidelike tier-subspesies, soos Sumatra (onder), wat die kleinste en donkerste is, en selfs 'n ander spesie kan wees.

'N Spesie is 'n aparte bevolking van organismes wat nie in natuurlike toestande met ander groepe kruis nie. So beskou kan daar vandag meer as 10 miljoen spesies op die aarde wees. Ongeveer 5000 is van soogdiere, en 435 is van primate. Elke individu van dieselfde spesie is egter anders, en genome ontwikkel mettertyd. Hoeveel moet 'n groep verskil om as 'n aparte spesie beskou te word? Lede van verskillende spesies kan kruis as hulle nie te geneties beweeg het nie. Sommige doen dit slegs deur menslike ingryping: die muile en die bourgeois, byvoorbeeld, is die gevolg van die kruising van onderskeidelik merrie en donkie of perd en donkie, maar hulle is steriel. Ander spesies kruis natuurlik suksesvol, soos ons vandag weet met Homo sapiens en Neanderdalmense, en met ander antieke menslike spesies.

klassifikasie

Klassifikasie, of taksonomie, is die wetenskap wat lewende wesens identifiseer en in groepe orden volgens hul evolusionêre verhoudings. Huidige klassifikasiemetodes probeer om die algemene voorouer of voorouers van alle lewensvorme op aarde uit te vind.

GEMEENTE ANCESTRO . Al die groepe in hierdie kladogram hou verband met die eerste werweldier, hul algemene voorouer, wat ongeveer 540 verskyn het, m.a.w. Die vertakte skema is die resultaat van uiteenlopende evolusie en vorm 'n stamboom.

Tipes klassifikasie

Die eerste klassifikasiestelsels het lewende wesens volgens hul algemene ooreenkoms gegroepeer, en die Sweedse plantkundige Carlos Linnaeus (1707–1778) het die stelsel bedink wat vandag nog gebruik word. Linnaeus het formele kategorieë gevestig gebaseer op algemene morfologiese kenmerke (vorm en struktuur), in 'n hiërargie van toenemende inklusiwiteit, van die spesie tot die koninkryk. Sedert die begin van die 20ste eeu is klassifikasie ingestel op grond van evolusionêre verwantskappe tussen organismes. Hierdie filogenetiese benadering rangskik lewende wesens in groepe genaamd Clades, volgens morfologie en genetiese eienskappe, en aanvaar dat 'n eienskap wat deur 'n enkele groep organismes gedeel word, dui op 'n nouer evolusionêre verhouding tussen hulle en 'n meer onlangse voorouer. Filogenetika (of kladistiek) het baie veranderings aangebring in die klassifikasie van baie organismes. Voëls, byvoorbeeld, word nou as 'n groep binne dinosourusse omraam. Linné het Latyn gekies as die taal vir sy klassifikasiestelsel, deesdae gebruik die meeste taksonomiste dit nog steeds. Elke spesie het 'n unieke Latynse saamgestelde naam wat die geslag en spesie identifiseer. Dus, byvoorbeeld, deel alle mense, ook fossielspesies, die genusnaam Homo, maar slegs huidige mense staan ​​bekend as Homo sapiens ('wyse man').

Die teks en beelde in hierdie pos is 'n fragment van “Evolusie. Geskiedenis van die mensdom ”

Bladaksies

konsep:Dit is die stel transformasies of veranderinge wat met verloop van tyd gelei het tot die diversiteit van lewensvorme wat op 'n gemeenskaplike voorouer op aarde bestaan.

Evolusie van die spesie. Die hipotese dat spesies voortdurend getransformeer word, is gepostuleer deur talle wetenskaplikes uit die agtiende en negentiende eeu, wat Charles Darwin in die eerste hoofstuk van sy boek The Origin of Species aangehaal het. Dit was egter Darwin, in 1859, wat 'n samehangende liggaam van waarnemings sintetiseer wat die konsep van biologiese evolusie in 'n ware wetenskaplike teorie gekonsolideer het.

Die woord evolusie om veranderinge te beskryf, is die eerste keer in die 18de eeu deur die Switserse bioloog Charles Bonnet in sy werk, Consideration sur les corps organisés, toegepas. Die konsep dat lewe op aarde uit 'n gemeenskaplike voorouer ontwikkel het, is egter reeds deur verskeie Griekse filosowe geformuleer.

Evolusie as 'n eiendom inherent aan lewende wesens is nie meer 'n debat onder wetenskaplikes nie. Die meganismes wat die transformasie en diversifikasie van die spesie verklaar, word egter steeds ondersoek. Twee natuurkundiges, Charles Darwin en Alfred Russell Wallace, het in 1858 onafhanklik voorgestel dat natuurlike seleksie die basiese meganisme is wat verantwoordelik is vir die ontstaan ​​van nuwe fenotipiese variante en uiteindelik ook nuwe spesies.

Tans kombineer die evolusieteorie Darwin en Wallace se voorstelle met Mendel se wette en ander latere vooruitgang in genetika, daarom word dit moderne sintese of 'sintetiese teorie' genoem. Volgens hierdie teorie word evolusie gedefinieer as 'n verandering in die frekwensie van allele van 'n bevolking deur die generasies.

Hierdie verandering kan veroorsaak word deur verskillende meganismes, soos natuurlike seleksie, genetiese drywing, mutasie en migrasie of genetiese vloei. Sintetiese teorie ontvang tans 'n algemene aanvaarding van die wetenskaplike gemeenskap, maar ook kritiek. Dit is verryk sedert die formulering daarvan, ongeveer 1940, danksy vooruitgang in ander verwante dissiplines, soos molekulêre biologie, ontwikkelingsgenetika of paleontologie. In werklikheid word die evolusieteorieë, dit wil sê die hipotese-stelsels gebaseer op empiriese gegewens oor lewende organismes om die meganismes van evolusionêre verandering in detail te verduidelik, geformuleer.

Bewyse van die evolusieproses

Die bewys van die evolusieproses is die stel toetse wat wetenskaplikes bymekaargemaak het om te demonstreer dat evolusie 'n kenmerkende proses van lewende materie is en dat alle organismes wat op aarde leef, van 'n gemeenskaplike voorouer afstam. Huidige spesies is 'n toestand in die evolusieproses, en hul relatiewe rykdom is die produk van 'n lang reeks spesiasie- en uitsterwingsgebeurtenisse. Die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike voorouer kan afgelei word uit eenvoudige eienskappe van organismes.

eerste, daar is bewyse uit biogeografie. Die bestudering van die verspreidingsgebiede van die spesie toon dat, al hoe meer die geografiese gebiede van 'n afstand of afgesonder is, hoe meer verskil die spesies wat hulle beset, alhoewel beide gebiede soortgelyke ekologiese toestande het (soos die Arktiese en Antarktiese streke, of die Mediterreense streek). en Kalifornië).

tweede, word die diversiteit van die lewe op aarde nie opgelos in 'n stel heeltemal unieke organismes nie, maar hulle het baie morfologiese ooreenkomste. As die organe van verskillende lewende wesens vergelyk word, word daar ooreenkomste gevind in hul samestelling wat dui op die verwantskap wat tussen die spesie bestaan. Hierdie ooreenkomste en hul oorsprong maak dit moontlik om organe te klassifiseer as homoloë, as hulle dieselfde embrioniese en evolusionêre oorsprong het, en dies meer, as hulle verskillende embrioniese en evolusionêre oorsprong het, maar dieselfde funksie het.

derde, laat anatomiese studies ook in baie organismes die teenwoordigheid van gesigsorgane herken, wat verminder en geen oënskynlike funksie het nie, maar wat duidelik toon dat hulle afkomstig is van funksionele organe wat in ander spesies voorkom, soos die rudimentêre bene van die agterpote in 'n paar slange

Embriologie bied vergelykende studies van die embrioniese stadiums van verskillende soorte diere aan vierde stel bewyse van die evolusionêre proses. Daar is gevind dat baie organismes in die eerste van hierdie stadiums van ontwikkeling algemene kenmerke toon wat dui op die bestaan ​​van 'n ontwikkelingspatroon wat onder hulle gedeel word, wat op sy beurt die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike voorouer bewys.

Die vyfde groep bewyse kom uit die veld van sistematiek. Organismes kan geklassifiseer word deur die ooreenkomste te noem wat in hiërargies geneste groepe genoem word, baie soortgelyk aan 'n stamboom.

Die spesies wat in afgeleë tye geleef het, het rekords van hul evolusionêre geskiedenis gelaat. Fossiele, tesame met die vergelykende anatomie van huidige organismes, is paleontologiese bewyse van die evolusieproses.

Deur die anatomieë van moderne spesies te vergelyk met dié wat reeds uitgesterf is, kan paleontoloë die afleidings waaraan hulle behoort, aflei. Die paleontologiese benadering om evolusionêre bewyse te soek, het egter sekere beperkings. Die ontwikkeling van molekulêre genetika het aan die lig gebring dat die evolusie-rekord in die genoom van elke organisme lê en dat dit moontlik is om die oomblik van die divergensie van die spesie te dateer deur die molekulêre klok wat deur die mutasies geproduseer word. Die vergelyking tussen menslike en sjimpansee-DNA-reekse het byvoorbeeld die noue ooreenkoms tussen die twee spesies bevestig en het lig gewerp op die bestaan ​​van die gemeenskaplike voorouer van albei.

Die evolusie van lewe op aarde

Gedetailleerde chemiese studies gebaseer op koolstofisotope uit gesteentes van die Archaïese eon, dui daarop dat die eerste lewensvorme op die aarde waarskynlik meer as 3800 miljoen jaar gelede in die Eoarkaïese tydperk ontstaan ​​het, en daar is duidelike geochemiese bewyse soos mikrobiese sulfaatvermindering. getuig daarvan in die Paleoarchiese era, 3470 miljoen jaar gelede.

Stromatoliete (rotslae geproduseer deur gemeenskappe van ouer mikroörganismes) is bekend in lae van 3450 miljoen jaar, terwyl die oudste filiforme mikrofossiele, wat morfologies soortgelyk aan sianobakterieë is, gevind word in 3450 miljoen jaar oue vuursteenlae in Australië.

Die volgende wesenlike verandering in selstruktuur is eukariote, wat voortspruit uit toegedraaide ou bakterieë, insluitend die struktuur van eukariotiese selvoorouers, wat 'n samewerkende vereniging genaamd endosymbiose vorm.

Die omhulde bakterieë en hul gasheersel het 'n ko-evolusieproses begin, waardeur die bakterieë die mitochondria of waterstofosome ontstaan ​​het. 'N Tweede onafhanklike endosimbiosisgebeurtenis met organismes soortgelyk aan sianobakterieë het gelei tot die vorming van chloroplaste in alge en plante. Beide biochemiese en paleontologiese bewyse dui daarop dat die eerste eukariotiese selle ongeveer 2000 tot 1,5 miljard jaar gelede na vore gekom het, hoewel die belangrikste eienskappe van eukariotiese fisiologie waarskynlik vroeër ontwikkel het.

Die evolusie van meersellige organismes het toe by veelvuldige onafhanklike gebeure plaasgevind, in organismes wat so uiteenlopend soos sponse, bruin alge, sianobakterieë, slymskimmel en myxobakterieë was.

Wetenskaplike teorieë oor evolusie

Volgens Joseph Needham ontken die Taoïsme eksplisiet die vastheid van biologiese spesies en het Taoïstiese filosowe bespiegel dat hulle verskillende eienskappe ontwikkel het in reaksie op verskillende omgewings. In werklikheid verwys Taoïsme na mense, die natuur en die hemel as bestaande in 'n toestand van 'konstante transformasie', in teenstelling met die meer statiese siening van die tipiese aard van die Westerse denke.

Darwinisme

Alhoewel die idee van biologiese evolusie al sedert antieke tye en in verskillende kulture bestaan ​​het, is die moderne teorie eers in die agtiende en negentiende eeu gevestig, met die bydrae van wetenskaplikes soos Christian Pander, Jean-Baptiste Lamarck en Charles Darwin. In die agtiende eeu was die opposisie tussen fidismo en transformisme dubbelsinnig. Sommige skrywers het byvoorbeeld toegegee dat die transformasie van spesies beperk tot geslagte, maar die moontlikheid ontken om van een geslag na die ander te beweeg.

Die oorsprong van die Charles Darwin-spesie was die feit dat evolusie algemeen aanvaar is. Krediet word soms met Wallace gedeel vir die evolusieteorie wat ook Darwin-Wallace-teorie genoem word.

Die lys van Darwin se voorstelle, verkry uit die oorsprong van die spesie, word hieronder uiteengesit:

1. Die bonatuurlike handelinge van die skepper is onversoenbaar met die empiriese feite van die natuur.

2. Toda la vida evolucionó a partir de una o de pocas formas simples de organismos.

3. Las especies evolucionan a partir de variedades preexistentes por medio de la selección natural.

4. El nacimiento de una especie es gradual y de larga duración.

5. Los taxones superiores (géneros, familias, etc.) evolucionan a través de los mismos mecanismos que los responsables del origen de las especies.

6. Cuanto mayor es la similitud entre los taxones, más estrechamente relacionados se hallan entre sí y más corto es el tiempo de su divergencia desde el último ancestro común.

7. La extinción es principalmente el resultado de la competencia interespecífica.

8. El registro geológico es incompleto: la ausencia de formas de transición entre las especies y taxones de mayor rango se debe a las lagunas en el conocimiento actual.

Neodarwinismo

El Neodarwinismo es un término acuñado en 1895 por el naturalista y psicólogo inglés George John Romanes (1848-1894) en su obra Darwin and after Darwin, o sea, la ampliación de la teoría de Darwin enriqueció el concepto original de Darwin haciendo foco en el modo en que la variabilidad se genera y excluyendo la herencia lamarckiana como una explicación viable del mecanismo de herencia. Wallace, quien popularizó el término «darwinismo» para 1889, incorporó plenamente las nuevas conclusiones de Weismann y fue, por consiguiente, uno de los primeros proponentes del neodarwinismo.

Síntesis evolutiva moderna

La llamada «síntesis evolutiva moderna» es una robusta teoría que actualmente proporciona explicaciones y modelos matemáticos sobre los mecanismos generales de la evolución o los fenómenos evolutivos, como la adaptación o la especiación. Como cualquier teoría científica, sus hipótesis están sujetas a constante crítica y comprobación experimental. Theodosius Dobzhansky, uno de los fundadores de la síntesis moderna, definió la evolución del siguiente modo: «La evolución es un cambio en la composición genética de las poblaciones, el estudio de los mecanismos evolutivos corresponde a la genética poblacional.»

La variabilidad fenotípica y genética en las poblaciones de plantas y de animales se produce por recombinación genética —reorganización de segmentos de cromosomas, como resultado de la reproducción sexual y por las mutaciones que ocurren aleatoriamente.

La cantidad de variación genética que una población de organismos con reproducción sexual puede producir es enorme. Considérese la posibilidad de un solo individuo con un número «N» de genes, cada uno con sólo dos alelos.

La selección natural es la fuerza más importante que modela el curso de la evolución fenotípica. En ambientes cambiantes, la selección direccional es de especial importancia, porque produce un cambio en la media de la población hacia un fenotipo novel que se adapta mejor las condiciones ambientales alteradas. Además, en las poblaciones pequeñas, la deriva génica aleatoria, la pérdida de genes del pozo genético, puede ser significativa.

La especiación puede ser definida como «un paso en el proceso evolutivo (en el que) las formas. se hacen incapaces de hibridarse».Diversos mecanismos de aislamiento reproductivo han sido descubiertos y estudiados con profundidad. El aislamiento geográfico de la población fundadora se cree que es responsable del origen de las nuevas especies en las islas y otros hábitats aislados.

Las transiciones evolutivas en estas poblaciones suelen ser graduales, es decir, las nuevas especies evolucionan a partir de las variedades preexistentes por medio de procesos lentos y en cada etapa se mantiene su adaptación específica. La macroevolución, la evolución filogenética por encima del nivel de especie o la aparición de taxones superiores, es un proceso gradual, paso a paso, que no es más que la extrapolación de la microevolución, el origen de las razas, variedades y de las especies.

En la época de Darwin los científicos no conocían cómo se heredaban las características. Actualmente, el origen de la mayoría de las características hereditarias puede ser trazado hasta entidades persistentes llamadas genes, codificados en moléculas lineales de ácido desoxirribonucleico (ADN) del núcleo de las células. El ADN varía entre los miembros de una misma especie y también sufre cambios o mutaciones, o variaciones que se producen a través de procesos como la recombinación genética.

Darwin no conocía la fuente de las variaciones en los organismos individuales, pero observó que las mismas parecían ocurrir aleatoriamente. En trabajos posteriores se atribuyó la mayor parte de estas variaciones a la mutación. La mutación es un cambio permanente y transmisible en el material genético —usualmente el ADN o el ARN— de una célula, que puede ser producido por «errores de copia» en el material genético durante la división celular y por la exposición a radiación, químicos o la acción de virus. Las mutaciones aleatorias ocurren constantemente en el genoma de todos los organismos, creando nueva variabilidad genética.

La duplicación génica introduce en el genoma copias extras de un gen y, de ese modo, proporciona el material de base para que las nuevas copias inicien su propio camino evolutivo. Por ejemplo, en los seres humanos son necesarios cuatro genes para construir las estructuras necesarias para sensar la luz: tres para la visión de los colores y uno para la visión nocturna. Los cuatro genes han evolucionado a partir de un solo gen ancestral por duplicación y posterior divergencia.

Las mutaciones cromosómicas, también denominadas, aberraciones cromosómicas, son una fuente adicional de variabilidad hereditaria. Así, las translocaciones, inversiones, deleciones, translocaciones robertsonianas y duplicaciones, usualmente ocasionan variantes fenotípicas que se transmiten a la descendencia. Por ejemplo, dos cromosomas del género Homo se fusionaron para producir el cromosoma 2 de los seres humanos. Tal fusión cromosómica no ocurrió en los linajes de otros simios, los que han retenido ambos cromosomas separados.

Recombinación genética

La recombinación genética es el proceso mediante el cual la información genética se redistribuye por transposición de fragmentos de ADN entre dos cromosomas durante la meiosis, y más raramente en la mitosis. Los efectos son similares a los de las mutaciones, es decir, si los cambios no son deletéreos se transmiten a la descendencia y contribuyen a incrementar la diversidad dentro de cada especie.

En los organismos asexuales, los genes se heredan en conjunto, o ligados, ya que no se mezclan con los de otros organismos durante los ciclos de recombinación que usualmente se producen durante la reproducción sexual. En contraste, los descendientes de los organismos que se reproducen sexualmente contienen una mezcla aleatoria de los cromosomas de sus progenitores, la cual se produce durante la recombinación meiótica y la posterior fecundación.

La recombinación permite que aún los genes que se hallan juntos en el mismo cromosoma puedan heredarse independientemente. No obstante, la tasa de recombinación es baja, aproximadamente dos eventos por cromosoma y por generación.

El primero es la «selección direccional», que es un cambio en el valor medio de un rasgo a lo largo del tiempo, por ejemplo, cuando los organismos cada vez son más altos. En segundo lugar se halla la «selección disruptiva» que es la selección de los valores extremos de un determinado rasgo, lo que a menudo determina que los valores extremos sean más comunes y que la selección actúe en contra del valor medio.

Un tipo especial de selección natural es la selección sexual, que es la selección a favor de cualquier rasgo que aumente el éxito reproductivo haciendo aumentar el atractivo de un organismo ante parejas potenciales.

Adaptación

La adaptación es el proceso mediante el cual una población se adecua mejor a su hábitat y también el cambio en la estructura o en el funcionamiento de un organismo que lo hace más adecuado a su entorno. Este proceso tiene lugar durante muchas generaciones, se produce por selección natural, y es uno de los fenómenos básicos de la biología.

La importancia de una adaptación sólo puede entenderse en relación con el total de la biología de la especie, Julian Huxley. De hecho, un principio fundamental de la ecología es el denominado principio de exclusión competitiva: dos especies no pueden ocupar el mismo nicho en el mismo ambiente por un largo tiempo. En consecuencia, la selección natural tenderá a forzar a las especies a adaptarse a diferentes nichos ecológicos para reducir al mínimo la competencia entre ellas.

Síntesis moderna

En las últimas décadas se ha hecho evidente que los patrones y los mecanismos evolutivos son mucho más variados que los que fueran postulados por los pioneros de la Biología evolutiva (Darwin, Wallace o Weismann) y los arquitectos de la teoría sintética (Dobzhansky, Mayr y Huxley, entre otros).

Los nuevos conceptos e información en la biología molecular del desarrollo, la sistemática, la geología y el registro fósil de todos los grupos de organismos necesitan ser integrados en lo que se ha denominado «síntesis evolutiva ampliada». Los campos de estudio mencionados muestran que los fenómenos evolutivos no pueden ser comprendidos solamente a través de la extrapolación de los procesos observados a nivel de las poblaciones y especies modernas.

En el momento en que Darwin propuso su teoría de evolución, caracterizada por modificaciones pequeñas y sucesivas, el registro fósil disponible era todavía muy fragmentario. Los a fósiles previos al período Cámbrico eran totalmente desconocidos. Darwin también estaba preocupado por la ausencia aparente de formas intermedias o enlaces conectores en el registro fósil, lo cual desafiaba su visión gradualística de la especiación y de la evolución.

Causas ambientales de las extinciones masivas

Darwin no solo discutió el origen sino también la disminución y la desaparición de las especies. Como una causa importante de la extinción de poblaciones y especies propuso a la competencia interespecífica debida a recursos limitados: durante el tiempo evolutivo, las especies superiores surgirían para reemplazar a especies menos adaptadas.

Esta perspectiva ha cambiado en los últimos años con una mayor comprensión de las causas de las extinciones masivas, episodios de la historia de la tierra, donde las «reglas» de la selección natural y de la adaptación parecen haber sido abandonadas.

Esta nueva perspectiva fue presagiada por Mayr en su libro Animal species and evolution en el que señaló que la extinción debe ser considerada como uno de los fenómenos evolutivos más conspicuos. Mayr discutió las causas de los eventos de extinción y propuso que nuevas enfermedades (o nuevos invasores de un ecosistema) o los cambios en el ambiente biótico pueden ser los responsables. Además, escribió: «Las causas reales de la extinción de cualquier especie de fósil presumiblemente siempre seguirán siendo inciertas . Es cierto, sin embargo, que cualquier evento grave de extinción está siempre correlacionado con un trastorno ambiental importante» (Mayr, 1963). Esta hipótesis, no sustentada por hechos cuando fue propuesta, ha adquirido desde entonces un considerable apoyo.

La extinción biológica que se produjo en el Pérmico-Triásico hace unos 250 millones de años representa el más grave evento de extinción en los últimos 550 millones de años. Se estima que en este evento se extinguieron alrededor del 70% de las familias de vertebrados terrestres, muchas gimnospermas leñosas y más del 90% de las especies oceánicas. Se han propuesto varias causas para explicar este evento, las que incluyen el vulcanismo, el impacto de un asteroide o un cometa, la anoxia oceánica y el cambio ambiental. No obstante, es aparente en la actualidad que las gigantescas erupciones volcánicas, que tuvieron lugar durante un intervalo de tiempo de sólo unos pocos cientos de miles de años, fueron la causa principal de la catástrofe de la biosfera durante el Pérmico tardío.

El límite Cretácico-Terciario registra el segundo mayor evento de extinción masivo. Esta catástrofe mundial acabó con el 70% de todas las especies, entre las cuales los dinosaurios son el ejemplo más popularmente conocido. Los pequeños mamíferos sobrevivieron para heredar los nichos ecológicos vacantes, lo que permitió el ascenso y la radiación adaptativa de los linajes que en última instancia se convertirían en Homo sapiens. Los paleontólogos han propuesto numerosas hipótesis para explicar este evento, las más aceptadas en la actualidad son las del impacto de un asteroide y la de fenómenos de vulcanismo.

La selección sexual es, por lo tanto, menos rigurosa que la selección natural. Generalmente, los machos más vigorosos, aquellos que están mejor adaptados a los lugares que ocupan en la naturaleza, dejarán mayor progenie.

Pero en muchos casos la victoria no dependerá del vigor sino de las armas especiales exclusivas del sexo masculino[. ] Entre las aves, la pugna es habitualmente de carácter más pacífico. Todos los que se han ocupado del asunto creen que existe una profunda rivalidad entre los machos de muchas especies para atraer por medio del canto a las hembras.

Para Darwin, la selección sexual incluía fundamentalmente dos fenómenos: la preferencia de las hembras por ciertos machos, selección intersexual, femenina, o epigámica, y en las especies polígamas, las batallas de los machos por el harén más grande, selección intrasexual. En este último caso, el tamaño corporal grande y la musculatura proporcionan ventajas en el combate, mientras que en el primero, son otros rasgos masculinos, como el plumaje colorido y el complejo comportamiento de cortejo los que se seleccionan a favor para aumentar la atención de las hembras.

El estudio de la selección sexual sólo cobró impulso en la era postsíntesis. Se ha argumentado que Wallace (y no Darwin) propuso por primera vez que los machos con plumaje brillante demostraban de ese modo su buena salud y su alta calidad como parejas sexuales. De acuerdo con esta hipótesis de la «selección sexual de los buenos genes» la elección de pareja masculina por parte de las hembras ofrece una ventaja evolutiva. Esta perspectiva ha recibido apoyo empírico en las últimas décadas. Por ejemplo, se ha hallado una asociación, aunque pequeña, entre la supervivencia de la descendencia y los caracteres sexuales secundarios masculinos en un gran número de taxones, tales como aves, anfibios, peces e insectos).

Impactos de la teoría de la evolución

A medida que el darwinismo lograba una amplia aceptación en la década de 1870, se hicieron caricaturas de Charles Darwin con un cuerpo de simio o mono para simbolizar la evolución. En el siglo XIX, especialmente tras la publicación de El origen de las especies, la idea de que la vida había evolucionado fue un tema de intenso debate académico centrado en las implicaciones filosóficas, sociales y religiosas de la evolución.

El hecho de que los organismos evolucionan es indiscutible en la literatura científica, y la síntesis evolutiva moderna tiene una amplia aceptación entre los científicos. Sin embargo, la evolución sigue siendo un concepto controvertido por algunos grupos religiosos.

Mientras que muchas religiones y grupos religiosos han reconciliado sus creencias con la evolución por medio de diversos conceptos de evolución teísta, hay muchos creacionistas que creen que la evolución se contradice con el mito de creación de su religión. Como fuera reconocido por el propio Darwin, el aspecto más controvertido de la biología evolutiva son sus implicaciones respecto a los orígenes del hombre.

A medida que se ha ido desarrollando la comprensión de los fenómenos evolutivos, ciertas posturas y creencias bien arraigadas se han visto revisadas, vulneradas o por lo menos cuestionadas. La aparición de la teoría evolutiva marcó un hito, no solo en su campo de pertinencia, al explicar los procesos que originan la diversidad del mundo vivo, sino también más allá del ámbito de las ciencias biológicas. Naturalmente, este concepto biológico choca con las explicaciones tradicionalmente creacionistas y fijistas de algunas posturas religiosas y místicas y de hecho, aspectos como el de la descendencia de un ancestro común, aún suscitan reacciones en algunas personas.

El impacto más importante de la teoría evolutiva se da a nivel de la historia del pensamiento moderno y la relación de este con la sociedad. Este profundo impacto se debe, en definitiva, a la naturaleza no teleológica de los mecanismos evolutivos: la evolución no sigue un fin u objetivo. Las estructuras y especies no «aparecen» por necesidad ni por designio divino sino que a partir de la variedad de formas existentes solo las más adaptadas se conservan en el tiempo.

Evolución y religión

Antes de que la geología se convirtiera en una ciencia, a principios del siglo XIX, tanto las religiones occidentales como los científicos descontaban o condenaban de manera dogmática y casi unánime cualquier propuesta que implicara que la vida es el resultado de un proceso evolutivo.

Sin embargo, a medida que la evidencia geológica empezó a acumularse en todo el mundo, un grupo de científicos comenzó a cuestionar si una interpretación literal de la creación relatada en la Biblia judeo-cristiana podía reconciliarse con sus descubrimientos (y sus implicaciones).

A pesar de las abrumadoras evidencias que avalan la teoría de la evolución, algunos grupos interpretan en la Biblia que un ser divino creó directamente a los seres humanos, y a cada una de las otras especies, como especies separadas y acabadas. A partir de 1950 la Iglesia católica romana tomó una posición neutral con respecto a la evolución con la encíclica Humani generis del papa Pío XII. En ella se distingue entre el alma, tal como fue creada por Dios, y el cuerpo físico, cuyo desarrollo puede ser objeto de un estudio empírico.

No pocos ruegan con insistencia que la fe católica tenga muy en cuenta tales ciencias, y ello ciertamente es digno de alabanza, siempre que se trate de hechos realmente demostrados, pero es necesario andar con mucha cautela cuando más bien se trate sólo de hipótesis, que, aun apoyadas en la ciencia humana, rozan con la doctrina contenida en la Sagrada Escritura o en la tradición.

En 1996, Juan Pablo II afirmó que «la teoría de la evolución es más que una hipótesis» y recordó que «El Magisterio de la Iglesia está interesado directamente en la cuestión de la evolución, porque influye en la concepción del hombre».

El papa Benedicto XVI ha afirmado que «existen muchas pruebas científicas en favor de la evolución, que se presenta como una realidad que debemos ver y que enriquece nuestro conocimiento de la vida y del ser como tal. Pero la doctrina de la evolución no responde a todos los interrogantes y sobre todo no responde al gran interrogante filosófico: ¿de dónde viene todo esto y cómo todo toma un camino que desemboca finalmente en el hombre?».

Cuando la teoría de Darwin se publicó, las ideas de la evolución teísta se presentaron de modo de indicar que la evolución es una causa secundaria abierta a la investigación científica, al tiempo que mantenían la creencia en Dios como causa primera, con un rol no especificado en la orientación de la evolución y en la creación de los seres humanos.

ВїQuГ© es la teorГ­a de la evoluciГіn?

die teorГ­a de la evoluciГіn es como se conoce a un corpus, es decir, un conjunto de conocimientos y evidencias cientГ­ficas que explican un fenГіmeno: la evoluciГіn biolГіgica. Esta explica que los seres vivos no aparecen de la nada y porque sГ­, sino que tienen un origen y que van cambiando poco a poco. En ocasiones, estos cambios provocan que de un mismo ser vivo, o ancestro, surjan otros dos distintos, dos especies. Estas dos especies son lo suficientemente distintas como para poder reconocerlas por separado y sin lugar a dudas. A los cambios paulatinos se les conoce como evoluciГіn, pues el ser vivo cambia hacia algo distinto.

La evoluciГіn estГЎ mediada por algo llamado generalmente "selecciГіn natural", aunque este tГ©rmino es muy vago. Un tГ©rmino mГЎs correcto es la presiГіn selectiva.

La teorГ­a de la evoluciГіn explica que los seres vivos no aparecen de la nada y porque sГ­ Con este nombre se entiende un factor que "presiona" estos cambios en una direcciГіn. Por ejemplo, la sequedad de un desierto presionarГЎ a todas las especies para tener una mayor resistencia a la deshidrataciГіn, mientras que los menos adaptados morirГЎn y se perderГЎn en la historia. Los cambios evolutivos, como ya podemos deducir, suelen ser adaptativos, grosso modo, lo que implica que adaptan a la especie segГєn la presiГіn selectiva que sufre (o la hace desaparecer para siempre). La teorГ­a de la evoluciГіn no es nada sencilla y ha ido creciendo enormemente durante la historia de la biologГ­a. Hoy dГ­a este corpus es tan grande que se estudian efectos y apartados concretos del mismo, y existen especialistas dedicado exclusivamente a comprender partes muy especГ­ficos de la teorГ­a.

ВїCuГЎndo apareciГі?

El origen de la teorГ­a de la evoluciГіn tiene una fecha concreta y es la publicaciГіn del libro "El Origen de las Especies", del propio Charles Darwin. Aunque en realidad la idea de evoluciГіn y varios conceptos relacionados pueden trazarse hasta tiempos muy anteriores, lo cierto es que la controvertida publicaciГіn de su libro provocГі una reacciГіn sin igual. A dГ­a de hoy, este texto, claramente asentГі las bases en torno al que giran los "axiomas" bГЎsicos de la biologГ­a. Y eso ocurriГі el 24 de noviembre de 1859. En Г©l, Darwin explicГі su hipГіtesis (demostrada ampliamente tiempo despuГ©s) de cГіmo las especies de seres vivos evolucionan y cГіmo la selecciГіn natural (y la presiГіn selectiva) empujan dicho cambio.

ВїDГіnde se creГі?

Aunque "El Origen de las Especies" se publicГі en Inglaterra, lo cierto es que la apariciГіn de la teorГ­a de la evoluciГіn se gestГі mucho antes. Los historiadores sitГєan este momento en los viajes de Darwin a bordo del "Beagle", un bergantГ­n britГЎnico explorador. En su segunda misiГіn se aГ±adiГі a la tripulaciГіn un joven Darwin, cuya educaciГіn e interГ©s por la geologГ­a y la naturaleza, asГ­ como algunas cuestiones familiares, le abrieron la puerta a su pasaje. Durante los viajes alrededor de todo el mundo (literalmente), que duraron cinco aГ±os, Darwin actГєo como naturalista (el concepto clГЎsico de biГіlogo) recogiendo todo tipo de informaciГіn para el imperio inglГ©s y la tripulaciГіn. AsГ­, durante la travesГ­a se topГі con varias islas y sus especies. Las modificaciones y caracterГ­sticas de estas, asГ­ como sus conocimientos geolГіgicos y la influencia de varios conocidos inculcaron en su mente la idea de evoluciГіn en los seres vivos. Especialmente llamativo es el caso de los pinzones de las Islas GalГЎpagos, muy llamativos en la literatura. No obstante, hicieron falta varias dГ©cadas para madurar la idea que, finalmente, y no sin muchos dilemas y alguna tragedia, dieron como resultado "El Origen de las Especies", el germen de la teorГ­a de la EvoluciГіn.

ВїQuiГ©n la propuso?

Bueno, es obvio, en este punto, que el padre de la teorГ­a de la evoluciГіn fue Charles Darwin. AsГ­ lo hemos podido comprobar hasta el momento. Pero la teorГ­a no solo se la debemos a Г©l y mucho menos el estado actual de la misma. SaltГЎndonos a algunos clГЎsicos, serГ­a imperdonable no nombrar a Alfred Russel Wallace, un naturalista y geГіgrafo, ademГЎs de explorador muy parecido en espГ­ritu a Darwin. Su posiciГіn mГЎs modesta que la de Charles, probablemente, lo puso algunos pasos por detrГЎs del padre de la teorГ­a de la evoluciГіn. Sin embargo, el propio Wallace llegГі a conclusiones similares a las de Darwin incluso antes que Г©l mismo. Fue una carta suya la que terminГі de cuajar las ideas en la cabeza del naturalista mГЎs famoso de la historia.

El propio Wallace llegГі a conclusiones similares a las de Darwin incluso antes que Г©l mismo

AsГ­, esta carta de Wallace fue determinante en su publicaciГіn. No obstante, eso no le resta mГ©rito alguno a Darwin. Por otro lado, tambiГ©n harГ­a falta nombrar a Lamarck, ya que Г©l propuso la primer teorГ­a de la EvoluciГіn que se conoce como tal. Aunque era errГіnea, lo que no ha evitado debates que siguen vivos, incluso, hoy dГ­a. MГЎs adelante otros grandes cientГ­ficos asentaron algunas bases necesarias: Georges Cuvier y Г‰tienne Geoffroy Saint-Hilaire discutieron ampliamente sobre el catastrofismo y el uniformismo, Mendel y, aГ±os despuГ©s, Fisher asentaron las bases genГ©ticas y estadГ­sticas indispensables para la teorГ­a, Avery, MacLeod y McCarty hallaron el ГЎcido desoxirribonucleico, y Francis Crick y James Watson, gracias al trabajo de Rosalind Franklin, descubrieron la estructura del ADN. Y estos son solo algunos de los nombres a los que podrГ­amos afirmar que le debemos la teorГ­a de la EvoluciГіn

Tal vez la respuesta mГЎs difГ­cil y a la vez mГЎs sencilla de responder. ВїPor quГ© apareciГі la teorГ­a de la evoluciГіn? Podemos buscar razones histГіricas, consecuencias: Darwin observando atentamente unos cuantos pГЎjaros en una isla remota o a Watson y Crick discutiendo pensativamente sobre una extraГ±a fotografГ­a en blanco y negro. Pero lo cierto es que la teorГ­a de la evoluciГіn aparece como consecuencia de la observaciГіn. Durante los siglos, los milenios, hemos visto que los seres vivos cambian. Es mГЎs, nosotros aprovechamos este hecho a nuestro favor. AsГ­ que era solo cuestiГіn de tiempo que alguien se planteara el cГіmo. Y tras siglos de observaciГіn y experimentaciГіn, la teorГ­a de la EvoluciГіn es lo que hemos obtenido. Pero todavГ­a no hemos acabado, ni estГЎ finalizada. Probablemente algunos aspectos nunca lleguemos a conocerlos del todo. Pero, en cualquier caso, la respuesta a la pregunta de por quГ© apareciГі la teorГ­a de la EvoluciГіn serГЎ siempre la misma: porque necesitamos saber de dГіnde venimos, y hacia dГіnde vamos.

Video: Homo naledi: 'Nou kan ons sien hoe die gesig gelyk het' (Mei 2022).

Pin
Send
Share
Send
Send